ตอนที่ 5 เสื้อช็อป

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย ควีนจึงรีบเดินไปยังจุดลงทะเบียนรับน้องอย่างรวดเร็ว

หลังจากลงทะเบียนเสร็จแล้ว เธอจึงตรงไปหากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักทันที

“ทำไมมึงใส่เสื้อสีขาวมาอะ” ชาร์มเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ทันใดนั้น คนตัวเล็กก็หันไปมองบริเวณรอบๆ กลับพบว่าคนอื่นใส่เสื้อสีเข้มกันทั้งนั้น รวมถึงเพื่อนทั้งสามคนของเธอด้วยเช่นกัน

“ทำไมอะ กูสวยเด่นกว่าละสิ” เธอว่า พร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ

“สวยค่าา แต่มึงไม่กลัวเปื้อนหรือไง” ใบบัวสวนกลับทันควัน เพราะกิจกรรมรับน้องยังไงก็ต้องเปื้อนแน่ๆ

“ไม่กลัว เปื้อนก็แค่ทิ้ง” ควีนไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

สิ้นเสียงหวาน เพื่อนสาวทั้งสามคนก็พูดขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะเบะปากเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้

“จ้าา อีแม่คนรวย”

ในขณะที่พวกเธอกำลังพูดคุยหัวเราะคิกคักกันอยู่นั้น เสียงประกาศจากโทรโข่งก็ดังขึ้น

“น้องๆ ที่ลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อยแล้วมานั่งต่อแถวกันได้เลยนะครับ”

จากนั้น สี่สาวจึงพากันลุกเดินไปนั่งด้านในทันที 

ไม่นานนัก ก็มีรุ่นพี่เข้ามามัดผม ทาแป้ง และแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าของพวกเธออย่างสนุกสนาน

“ฮ่าฮ่า หน้ามึงตลกอะ” เพลงขวัญหัวเราะขบขัน เมื่อรุ่นพี่ใช้ลิปสติกเขียนลงบนใบหน้าของควีน

“อีเพลง! หน้ามึงไม่ตลกมั้ง ฮ่าฮ่า” เธอหันไปมองอีกฝ่ายพลางหัวเราะร่วนทันที

“มึงก็ตลกอีบัวไม่ต้องหัวเราะพวกกู มึงด้วยอีชาร์ม ฮ่าฮ่า” 

พวกเธอนั่งหัวเราะกันและกันจนแทบจะน้ำตาไหล โคตรตลกเลย สภาพแต่ละคนดูไม่ได้จริงๆ มัดผมเป็นกระจุก ทาลิปเลอะริมฝีปาก ใบหน้าแต่งสีเป็นรูปแมวบ้าง กระต่ายบ้าง

หลังจากนั้นไม่นาน รุ่นพี่ก็ประกาศเริ่มกิจกรรมรับน้อง ซึ่งกิจกรรมในช่วงเช้าจะเป็นการร้องเพลงและฝึกบูมของคณะ

เมื่อเวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่าย กิจกรรมลอดซุ้มมงคลก็เริ่มต้นขึ้น ควีนดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยสักครั้ง

“ต้องปิดตาด้วยเหรอคะ?” คนตัวเล็กเอ่ยถาม ครั้นเห็นรุ่นพี่ใช้ผ้าปิดตาคนก่อนหน้า

“ใช่! ปิดตาแล้วจับเอวคนด้านหน้าไว้แน่นๆ ห้ามหลุดเด็ดขาด” รุ่นพี่คนนั้นตอบกลับ เธอจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

ทันใดนั้น หญิงสาวก็จับเอวของชาร์มไว้ทันที ส่วนคนที่อยู่ด้านหลังเธอคือใบบัว และคนถัดมาคือเพลงขวัญ

พวกเธอเกาะเอวของกันและกันเอาไว้แน่น ทว่าพอเดินมาได้สักพักหนึ่ง เสียงกรี๊ดของคนด้านหน้าก็ดังขึ้น

“อร๊ายย!!”

“อร๊าย! อะไรอะ เกิดอะไรขึ้น” ควีนเอ่ยถาม ความรู้สึกกระวนกระวายใจก่อตัวขึ้นในอก เพราะเธอไม่รู้ว่าคนด้านหน้าร้องกรีดทำไม

“กูไม่รู้ มองไม่เห็นอะไรเลย” ชาร์มตอบ เนื่องจากเธอเองก็ยังไม่เห็นและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“พวกมึงใจเย็นๆ ไม่มีอะไรหรอก” เพลงขวัญพูด เพื่อปลอบใจเพื่อนสาว

“เกาะกันไว้แน่นๆ ห้ามปล่อยมือจากเอวกันก็พอ” ใบบัวเอ่ยแนะนำออกไป

หลังจากนั้น พวกเธอจึงก้าวเดินต่อไปได้สักประมาณสองนาที 

และทันใดนั้นเอง…

ซ่าาา ซ่าาา 

เสียงน้ำสาดกระทบร่างกายของพวกเธออย่างต่อเนื่อง ประเด็นไม่ใช่น้ำอุณหภูมิห้องธรรมดา แต่มันคือ น้ำเย็น ที่โคตรจะเย็นยะเยือกเลย

อร๊ายยย!!

ควีนและกลุ่มเพื่อนร้องกรี๊ดออกมาสุดเสียงทันที

อีกฟากฝั่ง 

ห้านาทีก่อนหน้า

ในระหว่างที่เทรย์กับเพื่อนสนิทยืนมองรุ่นน้องปีหนึ่งทำกิจกรรมลอดซุ้มกันอยู่นั้น ดวงตาคมกริบของเขากลับจ้องมองไปยังคนที่สวมเสื้อสีขาวไม่วางตา 

ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมสายตาต้องถูกดึงไปหาเธอ

ทันใดนั้น เอเดนก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ไอ้คลาส มึงไม่ไปเอาน้องควีนออกมาวะ น้องมันเสื้อขาวนะเว้ย”

“กูไม่อยากให้คนมองว่ากูใช้อภิสิทธิ์ความเป็นพี่น้องว่ะ” คลาสตอบออกไปตามตรง

เพราะถ้าเขาไปพาควีนออกมา ทุกคนก็จะรู้ว่าเราสองคนเป็นพี่น้องกัน และก็คงคิดว่าเขาใช้ความเป็นพี่ทำให้น้องไม่ต้องเข้าร่วมกิจกรรม

“แต่นั่นน้องมึงนะ ถ้าเปียกน้ำกูว่าเห็นหมด” โฬมพูดเสริม เสื้อสีขาวยังไงก็ไม่รอด

ขณะเดียวกัน เทรย์ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามขึ้น 

“แล้วมึงไม่บอกควีนหรือไงวะ ว่าให้ใส่เสื้อสีเข้ม”

เนื่องจากเมื่อเช้าที่อีกฝ่ายขอยืมเสื้อเขา เขาไม่มีเสื้อตัวเล็กให้ยืมจริงๆ 

“กูลืม...เพิ่งนึกได้เมื่อเช้า” คลาสว่า

ทว่ายังไม่ทันขาดคำ เอเดนก็โพล่งขึ้นอย่างตกใจ เมื่อมองไปทางน้องสาวเพื่อนที่กำลังจะถูกน้ำสาดใส่ร่างกาย

“ฉิบหาย!”

เทรย์หันขวับมองตามสายตาเพื่อนทันที พลันรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก เพราะในตอนนี้เสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้นเมื่อทุกคนจับจ้องไปทางควีน

เสื้อสีขาวเปียกแนบชิดไปกับผิวเนื้อ เผยให้เห็นร่องอกและผิวพรรณขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อตัวนั้น

“ไอ้คลาสมึงไม่ไปพาน้องมึงออกมาวะ” โฬมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เนื่องจากตอนนี้สภาพหญิงสาวเปียกปอนไปหมด

“กูไม่อยากใช้อภิสิทธิ์ พวกมึงเข้าใจกูไหม” คลาสพูดเสียงเบา

“มึงไม่แหกตาดูน้องมึงหรือไง คนอื่นมองนมกันหมดแล้ว” เทรย์พูดด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กน้อย

“….”

“แม่ง! คิดอะไรเยอะวะ” พูดจบ ชายหนุ่มจึงลุกเดินไปยังจุดทำกิจกรรมรับน้องทันที

“มึงจะไปไหน” เอเดนตะโกนตามหลัง ซึ่งเทรย์กลับไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย

ตึก! ตึก! ตึก!

“ใครอะ?” ควีนเอ่ยถาม เมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจะสวมเสื้อให้กับเธอ อีกฝ่ายค่อยๆ เอาแขนของเธอสอดเข้าไปทีละข้าง ก่อนจะติดกระดุมให้หมดทุกเม็ด

“ขอบคุณค่ะ” คนตัวเล็กพูดขึ้นโดยไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร 

หลังจากทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เทรย์จึงหมุนตัวเดินกลับไปยังที่เดิม พลางกวาดสายตามองกลุ่มผู้ชายที่เพิ่งพูดคุยสนุกสนานก่อนหน้าด้วยแววตาแข็งกร้าว

เมื่อเขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เอเดนก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจปนไม่อยากจะเชื่อ

“เชี่ย! กูไม่คิดว่ามึงจะเป็นห่วงน้องควีนขนาดนี้”

“กูไม่ได้เป็นห่วง” เขาตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะมองไปยังรุ่นน้องที่กำลังทำกิจกรรมต่ออย่างเย็นชา

“แล้วที่มึงถอดเสื้อช็อปไปใส่ให้น้องเขาคือ?” โฬมเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะมันดูแปลกมาก ปกติเพื่อนของเขาเคยสนใจใครที่ไหนกัน

“….” เทรย์ได้แต่นั่งเงียบ ไม่ตอบอะไรสักคำ 

เนื่องจากเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงทำแบบนี้

“ยังไงกูก็ขอบใจมึงมากนะเว้ย” คลาสเดินมาตบบ่าของเขาเบาๆ

“อืม”

อีกฟากฝั่ง

ขณะนี้รุ่นน้องปีหนึ่งก็ได้เดินลอดซุ้มมงคลกันครบทุกคนแล้ว โดยแต่ละคนอยู่ในสภาพเปียกปอนและเลอะเทอะไปด้วยแป้ง สี และน้ำ ซึ่งสร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานและรอยยิ้ม

“แกะผ้าปิดตาออกได้ครับ แล้วพักสิบห้านาที จากนั้นมารวมตัวกันที่เดิมนะครับ” เสียงประกาศจากโทรโข่งดังขึ้น

ไม่รอช้า ควีนรีบแกะผ้าปิดตาออกทันที พลางก้มมองเสื้อของตัวเองฉับพลัน หัวคิ้วเรียวขมวดแน่นอย่างงุนงง 

ทำไมถึงเป็นเสื้อช็อปวิศวะล่ะ แล้วมันคือเสื้อของใครกัน?

“มึงใส่เสื้อใครอะ” เพลงขวัญเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“กูไม่รู้…” ควีนตอบเสียงเบา มือสวยค่อยๆ ปลดกระดุมออกทีละเม็ด

ทันใดนั้น เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้น ทุกคนจึงหันไปมองทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว

“ใส่ไว้นั่นแหละ”

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เพราะเขาคือ คนที่เธอชอบ ซึ่งในตอนนี้อีกฝ่ายไม่ได้ใส่เสื้อช็อปวิศวะเหมือนเพื่อนของเขา คนตัวสูงใส่เพียงเสื้อยืดสีดำเท่านั้น

ร่างบางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

“พี่ให้ควีนใส่เสื้อพี่ทำไมคะ?” 

“….” เขามองเธอนิ่ง โดยไม่พูดอะไร

จากนั้น คนตัวเล็กจึงเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง พร้อมกับปลดกระดุมเสื้อออก

“ถ้าไม่บอก ควีนก็จะถอด”

“อยากให้คนมองนมก็ถอด” 

สิ้นเสียงทุ้ม ควีนก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเธอใส่เสื้อยืดสีขาว แล้วเมื่อกี้เธอก็โดนน้ำสาด แน่นอนว่ามันต้องเปียก

อร๊ายยย!! น่าอายจริงๆ

“….” หญิงสาวได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น พลางกระชับเสื้อช็อปปิดคลุมร่างกายทันที ก่อนจะติดกระดุมกลับอย่างรวดเร็ว

เทรย์กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ครั้นเห็นสีหน้าอีกฝ่ายที่ดูกังวล จึงเอ่ยออกไปอย่างยียวน

“ถอดมาสิ!”

“มะ ไม่ถอด เดี๋ยวควีนเอาไปซักคืนให้นะ” พูดจบ เธอก็รีบเดินออกไปหาเพื่อนสาวทันที โดยไม่หันหลังกลับมามองเขาแม้แต่น้อย 

คนตังสูงได้แต่มองตามแผ่นหลังบางที่ค่อยๆ ห่างออกไป จนเผลอยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว