ตอนที่ 4 คนข้างห้อง

ตกดึก ควีนนอนบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงขนาดใหญ่หลังจากลืมตาตื่น เพราะตั้งแต่กลับมาถึงห้อง เธอก็อาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนพักผ่อนทันที

ส่วนสาเหตุที่ทำให้คนตัวเล็กตื่นขึ้นมาในเวลานี้ก็ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากความหิวที่ปลุกเร้า

หญิงสาวอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นสีดำคู่กับเสื้อสายเดี่ยวสีเทา เธอลุกจากเตียงอย่างช้าๆ พลางเดินไปหยิบเสื้อแขนยาวมาสวมทับอีกชั้น แล้วเปิดประตูก้าวออกจากห้องอย่างไม่รีบร้อน

ทว่าเดินออกมาได้ไม่นาน ดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังก้าวเข้าไปในลิฟต์ เธอจึงตะโกนออกไปอย่างไม่รีรอ

“รอด้วยค่ะ” พูดพร้อมกับกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปอย่างรีบร้อน

“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามาในตัวลิฟต์ ก่อนจะเงยหน้าส่งยิ้มหวานขอบคุณอีกฝ่าย

ทันใดนั้น ควีนก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าคนที่อยู่ด้านในลิฟต์คือ พี่เทรย์ ผู้ชายที่เธอแอบชอบ 

งั้นแสดงเขาอยู่คอนโดเดียวกับเธองั้นสิ!

“….” ชายหนุ่มยืนมองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาเรียบนิ่ง โดยไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา

ขณะเดียวกัน คนตัวเล็กเม้มริมฝีปากเล็กน้อยด้วยความประหม่า พลางเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบลง

“พี่เทรย์อยู่คอนโดนี้เหมือนกันเหรอคะ”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ โดยไม่หันมามองหน้าเธอแม้แต่น้อย 

ควีนยิ้มบางๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอีกนิด แล้วชะโงกหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาชัดๆ พร้อมเอ่ยถามต่ออย่างเป็นกันเอง

“แล้วนี่พี่จะไปไหนเหรอ?” 

“กินข้าว” เขาตอบเสียงเรียบ

“ควีนก็จะไปกินข้าวเหมือนกัน” 

“….”

เมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่าง ควีนจึงมุ่งหน้าไปยังร้านข้าวที่อยู่ข้างคอนโดทันที แม้ในใจอยากจะคุยกับเขาต่อแค่ไหน แต่ตลอดเวลาที่อยู่ภายในลิฟต์ อีกฝ่ายกลับไม่ปริปากพูดอะไรเพิ่มเติม แถมยังเบือนหน้าหนีราวกับพยายามหลีกเลี่ยงเธอเสียด้วย

กินอิ่มค่อยมาจีบใหม่แล้วกัน…

@ร้านข้าวข้างคอนโด

หลังจากที่เดินมาถึงร้านข้าว คนตัวเล็กจึงรีบเอ่ยสั่งกับป้าคนขายทันที

“ป้าคะ หนูเอาข้าวกระเพราหมูสับไข่ดาวไม่สุก ไม่ใส่กระเทียมจานหนึ่งค่ะ”

“นั่งรอเลยลูก น้ำกับผักอยู่ด้านหลัง บริการตัวเองได้เลยนะ” ป้าคนขายยิ้มรับ ก่อนจะเริ่มทำอาหารที่เธอสั่งไปเมื่อครู่

ควีนกวาดสายตามองหาโต๊ะว่างอย่างพิจารณา พลางเดินผ่านโต๊ะผู้ชายสองคนไปด้านหลังเพื่อตักน้ำเปล่า ซึ่งอีกฝ่ายกลับจ้องมองเธออย่างละลาบละล้วง แถมยังพูดจาแทะโลมใส่ไม่หยุด

‘ขาวอะไรขนาดนี้แม่คุณ’ 

‘นมเป็นนม ตูดเป็นตูดเลยว่ะ’ 

หญิงสาวมือไม้สั่นด้วยความหวาดกลัว หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ 

เสี้ยววินาที เธอก็เหลือบไปเห็นคนรู้จักนั่งอยู่ไม่ไกลนัก สองเท้าเล็กจึงก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายโดยไม่ลังเล

ตึก! ตึก! ตึก!

“พี่เทรย์ ควีนขอนั่งด้วยได้ไหมคะ” เธอเอ่ยถาม พลางมองเขาอย่างอ้อนวอน 

ทว่าคำตอบที่ได้…

“โต๊ะว่างมีตั้งเยอะ” เทรย์ตอบเสียงเรียบ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองกัน สายตาคมยังคงจดจ่อกับโทรศัพท์มือถืออย่างไม่สนใจเธอ

คนตัวเล็กถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองบริเวณรอบร้านอีกครั้ง ซึ่งโต๊ะที่เหลือว่างมีเพียงแค่สองโต๊ะ และอยู่ข้างกับกลุ่มผู้ชายพวกนั้น

ไม่กี่วินาทีต่อมา ชายคนหนึ่งในกลุ่มก็เอ่ยปากขึ้น พร้อมกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาหื่นกามอย่างไม่ปิดบัง

“มานั่งกับพี่ก็ได้นะครับคนสวย”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ” ควีนตอบกลับเสียงสั่น พลางทำท่าทางลุกลี้ลุกลน 

จากนั้นเธอจึงวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะของเทรย์ แล้วหมุนตัวก้าวเดินไปยังหน้าร้านทันที

“ป้าคะ ของหนูเอาใส่กล่องให้หน่อยนะคะ” เธอเอ่ยบอกกับป้าคนขาย เพราะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองจะไม่ปลอดภัย

“ป้าใส่จานเสร็จแล้วนะลูก” อีกฝ่ายว่า

“….”

“ไม่เป็นไรครับ เอาใส่จานนั่นแหละ” พูดจบ เทรย์ก็คว้าจานข้าวของอีกฝ่ายเดินมายังโต๊ะของตัวเองอย่างรวดเร็ว

หลังจากวางชามข้าวลงบนโต๊ะ มือหนาก็จัดการรูดซิปเสื้อแขนยาวของคนตัวเล็กขึ้นมาจนถึงลำคอ 

สายตาคมจ้องเขม็งไปยังกลุ่มผู้ชายพวกนั้น ก่อนจะถอดเสื้อคลุมของตัวเองคลุมขาให้กับเธออีกที

ซึ่งการกระทำของเขาในตอนนี้ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกจากอก

ตุบตับ…ตุบตับ…

“ทีหลังออกมาข้างนอกก็แต่งตัวให้มันมิดชิด” เทรย์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเธอ

ร่างบางยิ้มกว้างโดยอัตโนมัติ พลางเอ่ยถามอย่างยียวน

“น่ารักจัง…เป็นห่วงควีนเหรอ หรือว่าหวงคะ?”

“งั้นก็เอาเสื้อคืนมา” พูดจบ คนตัวสูงก็ทำท่าจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ไปคว้าเสื้อตัวเองจากเธอกลับมา

ทว่าหญิงสาวรีบปัดมือเขาออกอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบางๆ

“ล้อเล่นน่าา” 

ทันใดนั้น เทรย์ก็ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

“รีบกิน ดึกแล้ว” 

“อือ...” 

เมื่อกินข้าวเสร็จ ทั้งคู่จึงเดินกลับคอนโดพร้อมกัน ระหว่างทางดูเหมือนจะมีบทสนทนาดำเนินไปเรื่อยๆ ตลอดทาง…

ไม่สิ! จริงๆ แล้วมีแค่ควีนที่พูดอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก

“พี่อยู่ห้องไหนเหรอคะ” เธอเอ่ยถาม ครั้นก้าวเข้ามาภายในลิฟต์

“ถามทำไม?” เขาเลิกคิ้วถามกลับทันควัน

“ก็แค่ถามดู เผื่อมีอะไรให้ช่วยงี้” เธอว่า

“….” เทรย์ยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยโดยไม่พูดอะไร

ทันใดนั้น คนตัวเล็กจึงตัดสินใจเอ่ยบอกเสียงใส

“ควีนอยู่ห้อง 504 นะคะ แล้วพี่ล่ะ?” 

เธอมองหน้าเขาอย่างรอคำตอบ ทว่าอีกฝ่ายกลับยืนมองเธอนิ่งๆ

ติ๊ง!!

เสียงแจ้งเตือนลิฟต์ดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะเปิดออกกว้าง 

ไม่รอช้า เทรย์รีบก้าวเดินตรงไปยังห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว ซึ่งควีนก็ตามออกมาติดๆ

“ที่แท้พี่ก็อยู่ข้างห้องควีนนี่เอง” เธอพูด เมื่อเห็นเขากำลังแตะคีย์การ์ดเข้าห้องข้างๆ

ชายหนุ่มหันมามองเธอโดยอัตโนมัติ พลางเอ่ยเสียงเข้ม

“รีบเข้าห้องไปได้แล้ว”

คนตัวเล็กยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะยื่นเสื้อแขนยาวคืนให้กับอีกฝ่าย

“อะ! เสื้อพี่ค่ะ” 

เพราะเขาถอดเสื้อมาคลุมขาให้เธอไม่พอ แถมยังนำมาผูกไว้รอบเอวตลอดทางที่เดินกลับคอนโดอีกด้วย

เทรย์ยื่นมือมารับเสื้อคืนทันที พลางเปิดประตูก้าวเข้าไปในห้องโดยไม่พูดอะไร

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะปิดประตูลง ร่างบางกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน

“ฝันดีนะคะพี่เทรย์”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ พร้อมเตรียมปิดประตูอีกครั้ง

แต่เสียงหวานกลับดังขึ้นมาก่อน ทำเอามือหนาชะงักลงเล็กน้อย

“พี่ไม่บอกฝันดีควีนบ้างเหรอ?” เธอยืนทำหน้ามุ่ยอย่างงอนๆ จนเขาต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

และไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงพูดมันออกไป...

“ฝันดี”

“ค่ะ” คนตัวเล็กยิ้มกว้างอย่างดีใจ

ทันใดนั้น เธอก็ปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งเข้าไปกรี๊ดในห้องนอน พร้อมกระโดดโลดเต้นอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ทันที

อร๊ายยยย!!

ควีนก้มหน้าลงบนหมอนกรีดร้องออกมาสุดเสียงอย่างห้ามไม่อยู่ 

เขินอะ! พี่เทรย์บอกฝันดีด้วย

ร่างบางนอนกลิ้งไปกลิ้งมาด้วยอาการเขินอาย จนเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง เธอก็ผล็อยหลับลงไปในที่สุด

เช้าวันใหม่

หญิงสาวอยู่ในชุดกางเกงวอร์มขายาวและเสื้อยืดสีขาว เพราะรุ่นพี่บอกว่าแต่งกายด้วยเสื้อที่ไม่ใช้แล้ว เพราะอาจจะต้องทิ้ง ซึ่งเธอแทบจะไม่มีเสื้อยืดเลย ส่วนมากมีแต่เสื้อสายเดี่ยวและเสื้อครอป

“พี่คลาสทางนี้!” คนตัวเล็กตะโกนโบกไม้โบกมือเรียกพี่ชาย เมื่อสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นรถอีกฝ่ายขับมาไกลๆ

“ทำไมใส่เสื้อสีขาว” คลาสเอ่ยถามทันทีที่รถจอดสนิท

“น้องไม่มีเสื้อยืดเลย มีแค่ตัวนี้ตัวเดียว” เธอตอบเสียงแผ่ว

ซึ่งเขาก็ลืมคิดไปว่าน้องสาวของตนไม่ค่อยชอบใส่เสื้อยืดสักเท่าไหร่ ส่วนมากที่เขาเห็นก็มักจะเป็นเสื้อครึ่งตัว

แต่วันนี้มีงานกิจกรรมรับน้อง แน่นอนว่าต้องเปียกและเลอะเทอะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในขณะที่คลาสกำลังนึกคิดอยู่นั้น สายตาคมดันเหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทเดินอยู่ไม่ไกล จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยทันที

“ไอ้เทรย์ มึงมาทำอะไรที่นี่วะ”

“กูย้ายมาอยู่คอนโดนี้แล้ว” ชายหนุ่มตอบกลับทันควัน

“เมื่อไหร่วะ” คลาสยังคงทำหน้ามึนงง เพราะก่อนหน้านี้เพื่อนของเขาจะอยู่อีกคอนโดหนึ่ง

“อาทิตย์ที่แล้ว” เทรย์ตอบ พลางชำเลืองมองไปยังควีนเล็กน้อย 

คลาสมองตามสายตาเพื่อนโดยอัตโนมัติ ก่อนจะพลันนึกขึ้นอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วเอ่ยถามอย่างไม่รีรอ

“เออ! มึงพอจะมีเสื้อตัวเล็กๆ ที่ไม่ใส่ไหมวะ”

“เอาไปทำไม?” เขาเลิกคิ้วถามกลับ

“ให้ควีน เสื้อมันสีขาว…”

ทว่าคลาสยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เทรย์ก็ตอบกลับแบบไม่ต้องคิด

“ไม่มี” 

“สีขาวไม่เห็นเป็นอะไรเลย รีบไปกันเถอะ! เดี๋ยวสายน้องไม่อยากโดนทำโทษนะ” คนตัวเล็กหันไปพูดบอกกับพี่ชายตัวเอง เพราะตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลารับน้องแล้ว

“อืม” คลาสพยักหน้าตอบสั้นๆ พลางยื่นหมวกกันน็อกให้กับน้องสาวใส่ทันที

“ไปก่อนนะคะพี่เทรย์ เจอกันที่มหาลัยค่ะ” ร่างบางไม่ลืมที่ส่งยิ้มหวานและพูดบอกกับอีกฝ่าย