ตอนที่ 6 หนีเที่ยว

@เวลา 21:15 น.

ควีนเดินลงไปเอาเสื้อผ้าที่ส่งซักเมื่อตอนเย็นขึ้นมาไว้บนห้อง ก่อนจะจัดการรีดเสื้อช็อปวิศวะของอีกคนอย่างตั้งใจ พลางฉีดพรหมน้ำยารีดผ้าจนหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง 

เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนตัวเล็กจึงรีบเดินไปยังห้องข้างๆ อย่างไม่รีรอ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

มือเรียวสวยเคาะลงไปบนบานประตูห้องของอีกฝ่ายสองสามครั้ง 

ไม่นานนัก ร่างสูงของเจ้าของห้องก็เดินออกมาเปิดประตูให้กับเธอ

แอร็ด!!

เมื่อบานประตูอ้าออกกว้าง ควีนจึงเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เพราะเขายืนเปลือยเปล่า ท่อนบนไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์ปกปิดเรือนร่าง

แผงอกขาวสะอาดกำยำ ยอดอกสีชมพูระเรื่อ มีรอยสักรูปมังกรตรงอกข้างซ้าย หน้าท้องมีลอนหกแพ็กอย่างสวยงาม หนำซ้ำยังมีไรขนบางๆ ตรงใต้สะดือยาวลงมาจนถึงขอบกางเกง

อึก! 

หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น พลางจ้องมองคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ

“มีอะไร?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม จึงทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ทันที

“คะ ควีนเอาเสื้อช็อปมาคืนค่ะ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พร้อมยื่นเสื้อช็อปคืนให้กับเขา

ทันใดนั้น เทรย์ก็ยื่นมือมารับไว้ ทว่าคนตัวเล็กกลับไม่ยอมปล่อยมือออกจากเสื้อของเขา

“ปล่อยสิ”

ควีนชะโงกหน้ามองเข้าไปภายในห้องของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงใสด้วยความอยากรู้

“พี่ทำอะไรอยู่เหรอ?”

“เล่นเกม” เขาตอบเสียงเรียบ

“ขอเข้าไปดูได้ไหมคะ” เธอเอ่ยถาม พลางมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาอ้อนวอน

ทว่าอีกฝ่ายกลับตอบปฏิเสธอย่างไม่ไยดี พร้อมเตรียมปิดประตูลง

“ไม่!”

“ขอบคุณค่ะ” 

ไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ ควีนรีบเดินแทรกเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

ดวงตาคู่สวยกวาดมองบริเวณรอบๆ ห้องของอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ภายในห้องถูกจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย 

เขาก็รักสะอาดเหมือนกันนะเนี่ย…

“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาวะ” เทรย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ก็พี่ไง” เธอหันไปมองหน้าเขาทันที พลางกะพริบตาปริบๆ อย่างออดอ้อน เพื่อหวังให้คนตัวสูงใจอ่อน 

แต่เขากลับพูดว่า…

“ออกไป!” 

“เพิ่งเข้ามาเองนะ ทำไมต้องไล่กันด้วย” เธอทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย 

การจีบใครสักคนทำไมมันยากเย็นขนาดนี้เนี่ย!

เทรย์ยืนกอดอกแน่น ดวงตาคมกริบจับจ้องคนตรงหน้านิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

“ควีน! กลับห้องไป”

คำพูดนั้น ทำให้เธอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความประหม่า พลางเบะปากเล็กน้อยอย่างหมั่นไส้ แล้วหมุนตัวเดินออกมาจำยอม

“จิ๊! กลับก็ได้”

ชายหนุ่มยืนมองตามแผ่นหลังบางนิ่ง พร้อมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะบ่นตามหลังเธอแผ่วเบา

“ดื้อฉิบหายเลยว่ะ”

แต่ก่อนที่ประตูจะถูกปิดลง คนตัวเล็กกลับหันมาพูดบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงสดใส พลางทำท่าส่งจุ๊บมาให้หนึ่งที

“ฝันดีนะคะ ม๊วฟ!” 

เทรย์ได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมตัวเองทันที

มีที่ไหนผู้หญิงจีบผู้ชายก่อนวะ เหอะ!

เช้าวันใหม่

กิจกรรมรับน้องยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง มีการเล่นเกมกระชับมิตร และสานสัมพันธ์ของรุ่นพี่และรุ่นน้อง จวบจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น

ไม่นานนัก เสียงประกาศจากโทรโข่งก็ดังขึ้น

“ตามที่พี่แจ้งไปก่อนหน้านี้นะครับ วันจันทร์เราจะออกนอกสถานที่ ขอให้น้องๆ เตรียมตัวกันให้พร้อม แล้วเจอกันครับ วันนี้แยกย้ายกันกลับบ้านได้เลยครับทุกคน”

“เย้ๆ”

เสียงเหล่านักศึกษาปีหนึ่งพูดคุยกันดังเจี๊ยวจ๊าวทันที เพราะการรับน้องสามวันที่ผ่านมา ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันเหลือเกิน

“พวกมึงคืนนี้เที่ยวปะ” ชาร์มเอ่ยชวนเพื่อนสาวทั้งสาม เนื่องจากคืนวันศุกร์แบบนี้ต้องเที่ยวสังสรรค์เท่านั้น

“เที่ยวไหนอ่า” ควีนเอ่ยถามกลับอย่างหน้าตาใส

“วัดมั้ง”

“งั้นกูไม่ไปละ” คนตัวเล็กว่า พลางหันหน้าหนีไปอีกทางในเชิงเง้างอน

“กูล้อเล่น...ผับสิมึง ไปปะ?” ชาร์มเอ่ยขึ้น

“กูไป” เพลงขวัญกับใบบัวตอบตกลงทันที

จากนั้น ชาร์มจึงหันมาถามควีนอีกครั้ง 

“ว่าไง มึงจะไปไหมเนี่ย” 

หญิงสาวครุ่นคิดอย่างนึกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปที่ตามใจต้องการ

“เอาดิ! แต่กูไม่มีรถนะ มึงมารับได้ปะ”

“อืม...เดี๋ยวกูไปรับมึงเอง” 

@ผับ Aloft ย่านมหาวิทยาลัย

เมื่อก้าวลงจากรถสปอร์ตของชาร์ม ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างอย่างตกตะลึง เพราะสถานบันเทิงแห่งนี้ดูใหญ่โตและกว้างขวางมาก มีการ์ดรักษาความปลอดภัยอยู่จำนวนหลายคน

“ขอตรวจบัตรหน่อยครับ” 

ทุกคนยื่นบัตรประจำตัวประชาชนให้กับผู้ชายชุดดำที่ยืนด้านหน้าประตูทันที 

สถานที่แห่งนี้เป็นของบุคคลที่มีเส้นสายใหญ่โต เด็กอายุสิบแปดปีขึ้นไปสามารถเข้ามาเที่ยวสังสรรค์ได้

เรื่องนี้ควีนรู้ดี…เพราะเพื่อนของเธอเป็นคนเล่าให้ฟังระหว่างนั่งอยู่บนรถ

“โอ้โห! สวยมากอ่า” เพลงขวัญเอ่ยขึ้นเมื่อมองไปรอบๆ แสงสีเสียงสวยงามอลังการ

“โต๊ะนู้นของเรา กูจองไว้แล้ว” ชาร์มชี้นิ้วไปไกลๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไป

หลังจากมาถึงที่โต๊ะ ควีนก็หันไปมองบริเวณรอบๆ อีกครั้ง เธอรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะเคยมาเที่ยวสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรก

“พวกมึงจะกินอะไรกัน” ชาร์มเอ่ยถาม

“กูได้หมด” เพลงขวัญว่า

“กูไม่เคยกินเหล้าอะ ขออะไรก็ได้ที่กินง่ายๆ แล้วกัน” ควีนตอบออกไป จึงทำให้ชาร์มยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“มึงล่ะกินอะไร” ชาร์มหันมาเอ่ยถามใบบัวต่อ

“เอาแบบอีควีน”

เวลาผ่านไปราวสองชั่วโมง ตอนนี้ควีนกับใบบัวกำลังเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างสุดเหวี่ยงอยู่บริเวณหน้าเวที

“โอ้ว โย่ๆ!” หญิงสาวชูไม้ชูมือ เต้นตามจังหวะเพลงอย่างเมามัน

“อีควีน เต้นแบบนี้สิ” ใบบัวเอ่ยบอกพลางหมุนควงเอวโชว์ความยั่วยวนเป็นตัวอย่าง

คนตัวเล็กทำตามอีกฝ่ายอย่างว่าง่ายทันที ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงซ่าน ดวงตากลมโตฉ่ำปรือเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ส่งผลให้ท่วงท่าการขยับกายของเธอดูเซ็กซี่เย้ายวนใจจนน่ามอง

“เชี่ย! นั่นน้องควีนใช่ไหมวะ” เอเดนเอ่ยขึ้น พลางมองไปยังด้านหน้าเวที ทำให้เทรย์และโฬมหันมามองตามโดยอัตโนมัติ

“เออว่ะ ไอ้คลาสอยู่ไหนวะ” โฬมเอ่ยถาม ก่อนจะหันซ้ายแลขวามองหาเพื่อน

“มานั่นไง” เอเดนพยักพเยิดหน้าไปทางคลาสที่กำลังเดินตรงเข้ามาอย่างช้าๆ

“ไอ้คลาส น้องมึงกำลังเต้นอยู่หน้าเวทีว่ะ” คำพูดของโฬม ทำให้คลาสหันไปมองตาม พลางเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าน้องสาวของตัวเองกำลังอยู่ตรงนั้นจริงๆ

“พวกมึงไปรอกูที่โต๊ะก่อน เดี๋ยวกูตามไป” คลาสว่า ก่อนจะสาวเท้าตรงดิ่งไปหาควีนอย่างรวดเร็ว

ตึก! ตึก! ตึก!

“ควีน!” 

หญิงสาวหันซ้ายแลขวาโดยอัตโนมัติ ครั้นรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อตัวเอง

ทันใดนั้น คนตัวเล็กก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อไม่คาดคิดว่าจะเจอพี่ชายตัวเองที่นี่

“พะ พี่คลาส”

“ใครอ่ามึง อ๋อออ...พี่ว๊ากนี่” ใบบัวเอ่ยถาม พลางจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ

“มากับพี่” คลาสคว้ามือของควีนแน่น พร้อมกับรั้งให้เธอเดินตามเขาออกมา

“ปะ ไปไหน…” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เพราะคนตัวเล็กแอบมาเที่ยวโดยไม่ได้บอกกล่าวคนเป็นพี่

“ตามมา!” เขาว่าเสียงเข้ม

จากนั้น ควีนจึงหันไปตะโกนบอกกับใบบัว ก่อนจะเดินตามพี่ชายออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“กะ กูไปก่อนนะ”