ตอนที่ 7 ใครแฟนเธอ

พรึบ!!

คลาสเหวี่ยงคนตัวเล็กให้นั่งลงบนโซฟาตัวยาวทันที

“อ๊ะ! เบาๆ สิ พี่คลาสลากน้องมาทำไมเนี่ย” ควีนจ้องมองคนเป็นพี่อย่างไม่เข้าใจ เขาจะพาเธอขึ้นมาชั้นสองทำไมกัน

“มาเที่ยวทำไมไม่บอกพี่” คลาสมองน้องสาวตัวเองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า พลางยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพราะชุดที่เธอสวมใส่วาบหวิวเป็นอย่างมาก

ร่างบางทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างเง้างอน แล้วตอบกลับเสียงเบา

“น้องโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ สักหน่อย”

สิ้นเสียงหวาน คนเป็นพี่ก็เลิกคิ้วถามกลับทันที

“โตแล้ว…แล้วรู้ไหมว่าชุดที่ใส่กับท่าเต้นเมื่อกี้ คนอื่นมองมาเขาจะคิดแบบไหน”

ควีนยิ้มกว้างอย่างไม่รู้สึกรู้สา พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ก็สวย แถมเซ็กซี่ด้วย”

“แค่นี้?” คลาสถามย้ำ พร้อมมองลงไปตรงเนินอกอวบอิ่มของน้องสาวเล็กน้อย

จากนั้น ควีนจึงก้มมองตามสายตาของพี่ชายทันที และเธอก็พอจะเข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ

“ก็…ไม่รู้แหละ น้องจะกลับไปหาเพื่อนแล้ว” เธอพูด พลางยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

“ควีน!” คลาสเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม

ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ก้าวออกไปไหน เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นเสียก่อน

“มึงก็ปล่อยน้องควีนบ้าง” สิ้นเสียงของเอเดน ควีนจึงหันไปมองอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ 

และเพิ่งรับรู้ว่ามีคนอื่นนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย เนื่องจากเธอมัวแต่ถกเถียงกับพี่ชายจนลืมมองไปบริเวณรอบๆ

“สวัสดีค่ะพี่ๆ” หญิงสาวยกมือไหว้รุ่นพี่อย่างนอบน้อม พลางไล่สายตามองทีละคนด้วยแววตาหยาดเยิ้ม ก่อนจะหยุดอยู่ที่คนสุดท้ายซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เธอ

“พี่เทรย์มาเที่ยวเหรอคะ” ควีนเอ่ยถามเสียงใส พร้อมส่งยิ้มหวานให้กับเขา 

ทว่าคำตอบที่ได้รับ กลับทำให้หัวใจเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที

“ถามอะไรโง่ๆ”

นั่นไง! หาเรื่องโดนด่าอีกแล้วเรา ทั้งที่ก็แค่อยากคุยด้วย มันผิดตรงไหนกันนะ

“จะไปหาเพื่อนก็ไป” คลาสเห็นควีนทำหน้าเจื่อน นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยบอกเสียงเรียบ

“ไม่ไปแล้ว น้องจะนั่งกับพี่คลาสนี่แหละ” คนตัวเล็กตอบกลับพี่ชาย แต่สายตาดันโฟกัสไปที่เทรย์

“….”

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ควีนนั่งฟังสี่หนุ่มพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย โดยที่สมองของเธอแทบไม่รับรู้เนื้อหาใดๆ เลย เพราะฤทธิ์จากแก้วน้ำสีอำพันในมือที่เธอเผลอจิบเพลินไปหน่อย

“มึงจะไปไหนวะ” เอเดนเอ่ยถามคลาส เมื่อเห็นอีกฝ่ายลุกขึ้นยืน

“เข้าห้องน้ำ ฝากควีนแป๊บเดี๋ยวกูมา”

“อืม”

เอเดนกับโฬมหันมามองหน้ากันนิ่งโดยอัตโนมัติ พลางพยักพเยิดหน้ามาทางคนตัวเล็ก ก่อนที่เอเดนจะตัดสินใจเอ่ยถามขึ้น

“น้องควีนไม่มีแฟนเหรอครับ”

เธอยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“มีค่ะ นี่ไงแฟนควีน” หญิงสาวตอบ พลางซบหน้าลงตรงบ่าแกร่งของเทรย์โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว 

ทว่าอีกฝ่ายกลับดันหน้าผากของเธอออกห่างทันที

“ใครแฟนเธอ ฉันไม่มีทางเอาเด็กใจแตกแบบเธอ”

สิ้นเสียงทุ้ม ควีนก็ขมวดคิ้วเข้าหาแน่น ก่อนจะดึงเสื้อสายเดี่ยวตัวเล็กลง เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นบราเชียร์ออกมา

“ใจแตก? แตกตรงไหนอ่า...ไม่เห็นแตกเลย”

“เชี่ย!” โฬมอุทานขึ้นอย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำแบบนี้

“ขาวใหญ่…” เอเดนว่า พลางมองเธอตาไม่กะพริบ

ทันใดนั้น เทรย์จึงรีบดึงเสื้อสายเดี่ยวคนข้างกายขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ทำบ้าอะไรของเธอวะ”

“ก็พี่บอกว่าควีนใจแตก ไม่เห็นจะแตกตรงไหนเลย” เธอตอบกลับด้วยหน้าตาใสซื่อ พลางเงยมองสบตากับเขาตรงๆ

ตุบตับ…ตุบตับ…

“มันคนละแตกกันครับน้อง แต่ตอนนี้พวกพี่จะแตกแล้ว” เอเดนว่า

“อะไรแตกคะ?” เธอขมวดคิ้วมุ่น พร้อมเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ

“ไม่มีอะไรครับ ฮ่าฮ่า”

20 นาทีผ่านไป

ในระหว่างที่ทั้งสามหนุ่มกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือจากแชตกลุ่มของพวกเขาก็ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

ติ๊ง!!

คลาส : ไอ้เดนกูฝากมึงพาควีนไปส่งคอนโดหน่อยดิ พอดีกูมีธุระว่ะ

เอเดน : ธุระเชี่ยไรของมึง

โฬม : ล่อสาว

คลาส : รู้ใจ

เอเดน : สัส! พี่ชายที่แสนดี

โฬม : เอาไปส่งห้องกูได้ไหมวะ

คลาส : สัส! น้องกู

เอเดนมองไปทางน้องสาวเพื่อนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟานิ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าเทรย์กับโฬมตามลำดับ

“เอาไงดีวะ”

“มันฝากมึง มึงก็ไปส่งน้องเขาดิ” โฬมว่า

“กูจะไปรู้ได้ไงว่าน้องมันอยู่คอนโดไหน” 

สิ้นเสียงของเอเดน ข้อความจากแอปพลิเคชันสีเขียวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ติ๊ง!!

คลาส : ควีนอยู่คอนโดเดียวกับไอ้เทรย์ มึงถามมันเลย

หลังอ่านจบ เอเดนก็เงยหน้าขึ้นมามองคนในบทสนทนาทันที

“ไอ้เทรย์ มึงอยู่คอนโดเดียวกับน้องควีนเหรอวะ”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองคนข้างกายเล็กน้อย

“งั้นกูฝากน้องควีนกลับพร้อมมึงนะ กูไปละ” พูดจบ เอเดนก็รีบซิ่งเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

“ไอ้เชี่ยเดน! มึงจะมาโยนให้กูแบบนี้ได้ไงวะ” เทรย์ตะโกนตามหลังอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิด เขาอุตส่าห์นั่งอยู่เงียบแล้วแท้ๆ 

“ไม่ต้องมามองกู” โฬมว่า พลางก้มเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างไม่สนใจ

ทันใดนั้น เขาจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะมองไปยังคนข้างๆ ที่นอนหลับตาพริ้มด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“ลุก!” เทรย์ดึงแขนของคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นเบาๆ

ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมลุก ทำเพียงลืมตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ

“จะไปไหน”

“กลับ!”

“เดินไม่ไหวอะ อุ้มหน่อย” ควีนมองคนตรงหน้าด้วยแววตาออดอ้อน 

แต่เขากลับยืนนิ่ง เธอจึงค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง

“ลำบากกูฉิบหาย...” ชายหนุ่มบ่นพึมพำแผ่วเบา ถึงอย่างนั้นก็ยอมอุ้มเธอเดินไปยังรถบิ๊กไบค์ของตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อเขาพาเธอนั่งคร่อมบนรถบิ๊กไบค์เรียบร้อยแล้ว จึงหันมาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“กอดเอว”

ควีนที่กำลังซบหน้าอยู่กับแผ่นหลังกว้างค่อยๆ เงยหน้าขึ้นถามเขาเสียงเบา

“พี่ว่าอะไรนะ”

“กอดเอวฉันไว้แน่นๆ” เขาหันมาพูดบอกเธออีกครั้ง 

จากนั้นคนตัวเล็กก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนจะพูดจิบปากจิบคอออกไป

“อยากให้เค้ากอดอะดิ๊” 

“หึ! ถ้าอยากตกรถก็ตามใจ” พูดจบ เทรย์ก็สตาร์ทรถแล้วบิดคันเร่งขับออกไปอย่างรวดเร็ว

“ว้ายยย!”

“กอดค่าา กอดแล้ว” แขนเรียวโอบกอดรอบเอวสอบของอีกฝ่ายเอาไว้แน่นทันที

สองเต้านุ่มนิ่มเบียดเสียดอยู่ตรงแผ่นหลังกว้างโดยไม่ตั้งใจ หนำซ้ำเธอยังเอาคางเกยลงบนบ่าแกร่ง พร้อมเป่าลมหายใจรินรดต้นคอของเขา ทำให้คนตัวสูงขนลุกซู่ เลือดในกายฉูบฉีดอย่างห้ามไม่ได้

เทรย์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมสติ แล้วขับออกไปอย่างช้าๆ เพราะกลัวว่าอีกคนจะเผลอหลับจนพลัดตกรถ

แต่เธอกลับตะโกนร้องเพลงเสียงดังลั่น พร้อมกับชูไม้ชูมือโบกไปมา จนเขาจำต้องคว้ามือของเธอไว้ ก่อนจะดึงให้มากอดเอวของตน

“จั๊ด จั๊ด จ๊า ดา ด๊าา วู่ววว”

“โย่ว เออะ อ๊าา อู่ววว”

35 นาทีต่อมา

ในตอนนี้ทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงคอนโดเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งคนตัวเล็กเผลอหลับซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังของเขามาพักหนึ่งแล้ว จึงทำให้เทรย์ขับรถช้ากว่าปกติ เพราะกลัวว่าเธอจะพลัดตก

“ถึงแล้ว” เขาเขย่าแขนของอีกฝ่ายเบาๆ 

ทว่าคนที่นั่งอยู่ด้านหลังกลับไม่ยอมขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ทำเพียงครางอื้ออึงในลำคอแผ่วเบาเท่านั้น

“อื้อ~”

“ลง! ถึงแล้ว” เขาพูดบอกกับเธออีกครั้ง

“….”

ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนจะจำยอมอุ้มเธอขึ้นไปบนห้องในที่สุด