บทที่ 2 ไม่ขอทน (1)

              “ช่วงนี้พี่วีร์ไม่ว่างเลยหรือคะ” เธอเข้าไปกอดเขาจากทางด้านหลัง หลังจากเขาพึ่งอาบน้ำเสร็จ    

              “ขอโทษทีนะมัดหมี่ช่วงนี้พี่งานยุ่งนะ” เขาว่าแล้วจับมือของมัดหมี่ออก แล้วเดินไปแต่งตัวโดยไม่สนใจมัดหมี่เลยสักนิด ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมาเขางานยุ่งมาก กลับบ้านดึก ๆ ทุกวัน แถมวันอาทิตย์ที่ไม่ต้องเข้าคลินิกถึงตอนเย็น เขาก็ยังกลับบ้านดึก อ้างว่างานยุ่งอยู่ตลอดเวลา ช่วงนี้เธอก็ได้แต่กินของโปรดของตัวเอง กินได้โดยที่เขาไม่ได้มาสนใจแถมเสื้อผ้าที่เธอใส่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้มาสนใจอีก เธอใส่เพียงเสื้อยืดตามตลาดธรรมดา ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าตามแบรนด์แบบที่เขาต้องการให้ใส่   

             “วันอาทิตย์นี้เราไปเที่ยวกันไหมคะ” เธอเดินมาดักหน้าของเขา        

              “ช่วงนี้พี่ไม่ว่างจริง ๆ เอาไว้ว่างเมื่อไร พี่จะบอกนะมัดหมี่”

              “ก็ได้ค่ะ งั้นเรามา...” เธอคล้องคอชายหนุ่มพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ หมายจะเอาปากไปประทับที่ริมฝีปากของเขาทว่าชายหนุ่มกับดันออก      

              “พี่หนาวนะมัดหมี่ พี่อยากจะแต่งตัว”   

              “อ้อ ได้ค่ะ” มัดหมี่ได้แต่ยืนตัวชาอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่แต่งงานกันมา เขาไม่เคยมีท่าทางแบบนี้เลย เป็นครั้งแรกที่มัดหมี่รู้สึกว่าโดนเมิน        

              เขาใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เดินขึ้นไปนอนบนเตียงเลย โดยที่เขาเล่นโทรศัพท์อยู่ตลอดไม่มีวาง พอได้วางไม่ถึงสามวินาทีเป็นต้องมองโทรศัพท์แล้วหยิบมากด ๆ ในโทรศัพท์ต่อไป สองสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอมักจะเห็นเขาติดโทรศัพท์เป็นแบบนี้มาตลอด แม้ว่าเขาจะทำท่าทางไม่สนใจ เธอก็พยายามจะให้เขาสนใจเธอให้ได้โดยการเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เป็นชุดนอนเดรสบางเบาสีฟ้าที่เธอพึ่งซื้อมาเอง เดินไปยืนต่อหน้าของเขา จนหมอวีร์ที่กดโทรศัพท์อยู่ต้องเงยหน้ามาสนใจ       

             หมอวีร์กลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นมัดหมี่ใส่ชุดเดรสสีฟ้าบางเบา มีซับด้านในเพียงซับในลายลวดไม้เท่านั้น โดยที่ชั้นบนและล่างไม่ได้สวมใส่อะไรเลยด้วยซ้ำ มีหรือที่คนที่ไม่ว่างเรื่องบนเตียงเลยสักวันจะไม่รู้สึกอะไร เขาทิ้งโทรศัพท์ในมือลงตอนไหนไม่รู้ ได้แต่จับจ้องความเซ็กซี่ของมัดหมี่ตาเป็นมัน    

             มัดหมี่ค่อย ๆ คลานมาทาบทับเขาเอาไว้ จนมานั่งบนตัวของเขาโน้มหน้าเข้าไปหาเขาที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ ชายหนุ่มมองรูปร่างของเธอโดยสายตาไม่กะพริบเลยสักนิด แถมมือของเขายังไปลูบตามขาเนียน ๆ ของเธอด้วย ก่อนที่เธอจะก้มหน้ามาประทับจูบที่ปากของเขาเอาไว้ สามเดือนกว่ามานี้ได้เขาเป็นครูฝึกที่ดี เธอจึงชำชองในการจูบเขาอย่างมาก จูบจนเขาก็เคลิบเคลิ้มตามเธอไปด้วย มือไม้ของเขาก็ลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของเธอส่วนปากก็จูบโต้ตอบอย่างดูดดื่ม      

            มือของเธอก็ไปปลดเม็ดกระดุมชุดนอนของเขาอย่างรวดเร็ว ในตอนนี้เขาพลิกตัวของเธอให้มานอนราบโดยมีเขามาทาบทับเอาไว้บ้าง จูบปากของเธออย่างเร่าร้อน สูดดมไปตามซอกคอและตามร่างกายของเธอ มือของเขาก็ไปเลื่อนชุดนอนของเธอให้ถกขึ้นมาเพื่อที่เขาจะได้เข้าไปอยู่ระหว่างขาของเธอได้อย่างถนัดมากขึ้น        

            หมอวีร์ใช้นิ้วเกี่ยวไปที่ชุดกระโปรงเดรสส่ายเดี่ยวของเธอออกอย่างช้า ๆ โดยที่ปากของเขาก็ตามไปจูบสัมผัสตามเนื้อตัวของเธอไปทั่ว จนร่างกายของเธอสั่นเกร็งไปกับสัมผัสของเขา ยิ่งเขาจูบสัมผัสต่ำมากเท่าไร หญิงสาวยิ่งตัวเนื้อสั่นมากขึ้นเท่านั้น ชายหนุ่มได้ถอดกางเกงของตัวเองออกให้พ้นทางแล้ว ในตอนที่ความเป็นชายของเขาแข็งตัวเต็มที่ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาทว่าอารมณ์ที่ปรารถนาตัวของกันและกันมีมาก เขาถึงไม่ได้สนใจเสียงโทรศัพท์ที่มันดัง จนมันหยุดดังไปเอง   

            ทั้งสองมาต่อบทรักที่เร่าร้อนกันต่อแต่ก็ต้องมาหยุดชะงักที่เสียงโทรศัพท์ดังมาครั้งที่สอง เขาจึงหยุดการกระทำที่กำลังจะจดจอความใหญ่โตเข้าไป มาสนใจโทรศัพท์ที่หลุดมือของเขาไปในตอนแรก       

             “อย่าสนใจโทรศัพท์เลยค่ะพี่วีร์ เรามาต่อเรื่องของเราเถอะนะคะ” ในตอนนี้เธอไม่อาจให้เขาหยุดได้แล้วจริง ๆ ร่างกายของเธอมันต้องการเขามาปรนเปรอเป็นอย่างมาก ทว่าเขาก็ไม่ได้สนใจรูปร่างที่นอนเย้ายวนเขาเลยสักนิดกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู  

             พอเห็นเบอร์โทรเข้ามาเขาก็จำได้ทันที แม้ว่าไม่ได้บันทึกเบอร์เอาไว้ ชายหนุ่มรีบใส่กางเกงแล้วรีบรับ เดินออกไปคุยนอกระเบียงทันที โดยที่ทิ้งมัดหมี่ไว้กลางอากาศแบบนั้น  

             “เป็นอะไรใจเย็น ๆ อย่าร้องไห้ ร้องไห้แบบนี้พี่ฟังไม่รู้เรื่องเลย” ปลายสายยังร้องไห้ออกมาไม่หยุด หล่อนอยากจะพูดออกมาทว่ามันก็สะอึกสะอื้นจนหล่อนพูดไม่เป็นภาษา   

             “ฮือ...พี่วีร์ เจ็บ ฮึก เจ็บเหลือเกินค่ะ ฮือ เจ็บเหลือเกิน” หล่อนเอามือไปทุบที่หัวใจไปมาแรง ๆ หลายครั้ง มันเจ็บมันบีบหัวใจไปหมด       

              “เจ็บอะไรเจ็บตรงไหนหรือครับ นี่อยู่ไหนทำไมเสียงดังนัก” เขาถามออกมาด้วยความเป็นห่วง ยิ่งปลายสายบอกว่าเจ็บเขาก็ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก ถ้ารู้ว่าหล่อนอยู่ที่ไหน เขาอยากจะเหาะไปหาเลยเดี๋ยวนี้ทว่าตอนนี้เขายังไม่รู้เพราะฟังหล่อนพูดไม่รู้เรื่อง แถมตอนนี้เสียงที่หล่อนอยู่ยังดังมากอีก    

             “ฮือ...พี่วีร์ ไม่ไหวแล้วค่ะ มันเจ็บมันเจ็บเหลือเกิน ไม่ไหวแล้วจริง ๆ” หล่อนร้องไห้ฟูมฟายออกมาบอกว่าเจ็บ ๆ หัวใจของเขาก็พาลเจ็บไปด้วย เมื่อได้ยินเสียงหล่อนบอกว่าเจ็บราวกับว่าจะขาดใจ        

             “ตอนนี้อยู่ไหน บอกพี่มาพี่จะไปหา” เขารู้สึกร้อนใจมาก อยากจะไปหาหล่อนตอนนี้ เขาทนฟังความเจ็บปวดของหล่อนไม่ได้อีกแล้ว พยายามถามซ้ำ ๆ ทว่าหล่อนท่าทางจะเมาหนักเลยได้แต่บอกว่าเจ็บ ๆ ไม่เลิก     

             “ฮือ...ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ค่ะ ไม่ไหวแล้ว ไม่อยากอยู่แล้ว ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ฮือ...”      

             “พิพิมบอกพี่มาว่าอยู่ไหน...บอกพี่มา!” เขาขึ้นเสียงใส่หล่อน ถามหล่อนด้วยความร้อนใจ ยิ่งหล่อนบอกว่าไม่อยากจะอยู่แล้ว เขายิ่งอยากจะหายไปอยู่ต่อหน้าหล่อนเสียเดียวนี้  

             เขาเป็นห่วงปลายสายมาก อาการเขาแทบทุรนทุรายโดยไม่รู้เลยว่าความเป็นห่วงที่มีต่อปลายสายนั้นมันทำให้ใครอีกคนที่อยู่หลังประตูระเบียงยืนเจ็บปวดหัวใจเป็นที่สุด ทว่าก็ได้แต่ยืนกลั้นน้ำตาอยู่ตรงนั้น ทนยืนฟังด้วยหัวใจที่แสนเจ็บปวด ยิ่งคำที่เขาเรียกออกมาชัดเจนว่า...พิพิม หัวใจของเธอก็ยิ่งเจ็บปวดจนจะขาดใจตายให้ได้เลย       

           “พี่วีร์เจ็บ พิมเจ็บ พิมไม่อยากอยู่แล้ว” หล่อนทุบหัวใจของตัวเอง พร้อมกับกะดกเหล้าใส่ปากที่เดียวหมดแก้ว   

           “ใจเย็น ๆ นะพิพิม บอกพี่มาว่าตอนนี้อยู่ไหน พี่จะออกไปหา บอกพี่มานะพิพิม”      

           “ฮือ...ร้านประจำเราไงค่ะ” พิพิมบอกแค่นั้นก็นอนฟุบไปบนโต๊ะ ชายหนุ่มได้แต่ครุ่นคิดว่าร้านประจำแล้วเสียงดังมากขนาดนี้จะเป็นร้านอะไรกัน นึกไปนึกมาก็น่าจะเป็นผับที่ตอนคบหากันเขาสองคนชอบไป ชายหนุ่มจึงรีบเดินเข้าห้องทันทีเมื่อคิดออก

             “พี่วีร์มาต่อเรื่องเมื่อกี้กันเถอะนะคะ” พอเขาเดินเข้ามา เธอก็รีบเดินไปดักหน้าเขาทันทีเก็บซ่อนน้ำตาเอาไว้ ทำเป็นไม่รู้เรื่องที่เขาคุยเมื่อกี้  

            “ขอโทษนะมัดหมี่ พี่มีธุระด่วน” เขารีบเดินหนีเข้าไปในห้องแต่งตัว เมินเธอไปอย่างไร้เยื่อใย     

             เขาเดินเข้าไปแต่งตัวใหม่พร้อมกับฉีดน้ำหอม หอมฟุ้งไปหมด ภรรยาอย่างเธอเมื่อเห็นสามีแต่งตัวอย่างหล่อแถมยังฉีดน้ำหอมเสียหอมมากมายแบบนี้อีกก็รู้สึกใจคอไม่ดีไปมากกว่าเดิม ยิ่งรู้ว่าเขาจะแต่งตัวหล่อ ฉีดน้ำหอมหอมฟุ้งไปหาใคร หัวใจของเธอก็ยิ่งเจ็บช้ำทว่าทำเป็นว่าไม่เจ็บ     

             “ไปนานไหมคะพี่วีร์”     

            “พี่ก็ยังไม่รู้เลย มัดหมี่นอนก่อนเลยนะครับไม่ต้องรอ” เขาเข้ามาหอมหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาก่อนที่เขาจะเดินออกไป แม้ว่าเขาจะทำอ่อนโยนก่อนออกไปทว่าในใจของเธอมันเจ็บเหลือเกิน ความอ่อนโยนของเขาไม่สามารถมาลบล้างความเจ็บปวดที่เธอมีอยู่ตอนนี้ได้เลย ยิ่งรู้ว่าตัวจริงของเขากลับมาแล้ว ตัวแทนอย่างเธอจะไปมีประโยชน์อะไร มัดหมี่เข่าอ่อนลงตรงนั้นทันที ได้แต่นั่งร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด ทั้งที่ได้แต่งงานเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ก็ได้แต่นอนกอดทะเบียนสมรส กอดร่างกายของเขา แต่หัวใจของเขาเธอไม่เคยได้มันมาครองครองเลยสักครั้งหนึ่ง       

            ชีวิตการแต่งงานของเธอเป็นได้แค่ตัวแทนแต่ไม่อาจเป็นตัวจริงได้สักที ยิ่งตัวจริงเขากลับมาแล้ว ความหวังจะเป็นตัวจริงของเธอก็ยิ่งไกลริบรี่ มัดหมี่ก็ได้แต่นั่งร้องไห้อยู่เงียบ ๆ โดยไม่อาจบอกเขาได้ว่าเธอเองก็เสียใจ ก็เจ็บไม่แพ้คนเก่าของเขาเลยสักนิด

             หลังจากเขาไปได้สิบห้านาทีแล้ว อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกคลื่นไส้มาก มันปั่นป่วนในท้องไปหมด จนเธอทนอีกต่อไปไม่ไหว จนต้องรีบวิ่งไปอ้วกในห้องน้ำ มัดหมี่วิ่งเข้าไปอ้วกเข้า ๆ ออก ๆ อยู่แบบนี้ จนคิดว่าตัวเองไม่น่าจะไหวแล้ว จึงโทรไปหาหมอวีร์ให้กลับมาดูทว่าสายแรกที่โทรไปเขาก็ตัดสายทิ้งทันทีเลย ยิ่งสายที่สองโทรไปก็ไม่ติดแล้ว ปลายสายได้ปิดเครื่องไปเรียบร้อย เธอได้กำโทรศัพท์เอาไว้แน่น มันเจ็บจนพูดไม่ออกเลยน้ำตาของเธอตอนนี้ไหลรินออกมาไม่หยุด แม้ไม่รู้ว่าเรื่องสำคัญที่เขาต้องรีบออกไปกลางดึกเพราะแฟนเก่าจะเป็นเรื่องอะไรทว่ามันทำให้เธอได้รู้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดของเขาเป็นพิพิมไม่ใช่เธอ