บทที่ 1 ตัวแทน (2)

              “พี่หมอวีร์นี่แต่งบ้านได้เรียบหรูดูแพงมากเลย แต่งบ้านได้เก่งสุด ๆ”       

              “อืม ขึ้นไปดูห้องที่ญาตาวีจะนอนกันเถอะ” มัดหมี่ชวนเพื่อนขึ้นไปบนบ้าน      

              “เดี๋ยวสิ ญาอยากเดินดูรอบ ๆ ก่อน”   

              “เดี๋ยวค่อยมาดูก็ได้ เอาของขึ้นไปเก็บกันก่อน”  

              “จ้า ๆ” ญาตาวีเลิกตื่นตาแล้วหันมาที่เพื่อนสาวอีกครั้ง จนสังเกตเสื้อผ้าที่เพื่อนใส่      

              “โอ้โฮ...”      

              “อะไรญาตาวี เสียงดังอะไร” มัดหมี่พาลตกใจไปด้วย ญาตาวีทำเสียงจุ ๆ “ก็ดูเสื้อผ้าที่มัดหมี่ใส่สิ ชุดแบรนด์เนมเลยนะนั้น เรียบหรูดูแพงมาก ใส่เสื้อผ้าเหมาะสมกับอยู่บ้านหลังนี้เลย” 

              “อืม พี่วีร์เลือกให้ทั้งหมดนะ ทั้งเสื้อผ้าใส่อยู่บ้าน ออกงาน พี่วีร์เลือกให้หมดเลย”      

              “ถึงว่านะสิ ดูไม่เป็นมัดหมี่เลยนะ” ญาตาวีทำท่าทางครุ่นคิด        

              “ทำไมไม่สวยเหรอ”     

              “สวยนะมันสวย แต่บางทีมันดูไม่ใช่ ดูไม่เป็นมัดหมี่ยังไงไม่รู้” เพียงแค่ญาตาวีเห็นเผิน ๆ เท่านั้น แต่ก็รู้สึกว่ามัดหมี่ดูไม่ได้เป็นตัวเอง        

              “บ้า มัดหมี่ก็คือมัดหมี่สิจะเป็นใครไปกันได้ยังไง”  

              “ไม่รู้สิ” เพื่อนยังคงทำหน้าตาสงสัยพร้อมมองสำรวจมัดหมี่แถมยังดมกลิ่นตัวของมัดหมี่ที่มีกลิ่นหอมแบบผู้ดีอย่างมาก 

              “หือ กลิ่นหอมจังเลย น้ำหอมอะไรเหรอ”   

              “อืม ไม่รู้สิ พี่วีร์เขาซื้อให้นะ” เธอส่ายหน้าพลางเดินนำขึ้นไปชั้นบน       

               “พี่หมอวีร์นี่น่ารักจังเลยเนอะ ซื้อให้ทุกอย่างเลย เลือกเสื้อผ้าก็สวย กลิ่นน้ำหอมก็หอมมากเลย อยากลองฉีดบ้างจังเลย เผื่อจะได้ไปซื้อมาใช้ตาม”     

               “ได้สิ เอาของไปเก็บในห้องก่อน แล้วจะพาไปให้ลองฉีดดู” หลังจากเอาของไปเก็บในห้องนอนแล้ว มัดหมี่ก็พาญาตาวีเดินมาที่ห้องนอนของตนเองและพาเข้าไปในห้องแต่งตัวที่จัดโซนสำหรับเธอกับหมอวีร์กันคนละมุมของห้อง โดยโซนส่วนใหญ่จะเป็นของมัดหมี่เสียมากกว่า       

              “ห้องนอนก็น่านอนมาก แถมห้องแต่งตัวก็เรียบหรูดูเป็นผู้ดีสุด ๆ โอ้โฮ...นี่โต๊ะเครื่องแป้งเหรอ สั่งทำเพื่อมัดหมี่เลยปะเนี่ย” ญาตาวีว่าแล้วก็หยิบน้ำหอมขวดต่าง ๆ ขึ้นมาฉีดดู   

                ญาตาวีมัวแต่ฉีดน้ำหอมดมดูทว่ามัดหมี่กับไม่ตอบคำถามของเพื่อนสาวมา จนญาตาวีต้องเงยหน้ามามอง จึงเห็นอาการของเพื่อนสาวมีแววตาที่ดูเศร้า     

               “เป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรก็บอกกันได้สิ” ญาตาวีวางขวดน้ำหอมลงแล้วหันมาสนใจเพื่อนแทน    

               “ไม่มีอะไรหรอก...เป็นไงฉีดแล้วหอมไหม ชอบขวดไหนไหมเอาไปได้เลยนะ”      

                “โอ๊ย เกรงใจเดี๋ยวไปซื้อเอง” ญาตาวีนั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้งพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเสิร์ชหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ต พบว่าน้ำหอมที่เพื่อนใช้แต่ล่ะขวดเป็นน้ำหอมจากประเทศฝรั่งเศส ขวดหนึ่งก็หลายพันบาทไปถึงหนึ่งหมื่นบาท 

                แล้วก็ถ่ายเครื่องสำอางแต่ล่ะชิ้นด้วยเป็นของราคาตามเคาน์เตอร์แบรนด์ทั้งนั้นเลย ต่างจากนิสัยของเพื่อนที่รู้จักกันมาไม่เคยคิดใช้ของแพง ใช้ของราคาถูกที่คุณภาพดี ญาตาวีเดินสำรวจเสื้อผ้าในตู้ของเพื่อนไปเรื่อย ๆ พบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่หมอวีร์น่าจะเป็นคนซื้อมาให้และพบเสื้อผ้าชุดเก่าของมัดหมี่เองที่น่าจะนำมาตอนมาอยู่บ้านนี้ครั้งแรก แต่ถูกเก็บวางไว้ให้มิดชิดด้านในตู้เสื้อผ้า ญาตาวีจึงต้องชวนมัดหมี่ลงมาคุยด้วยอย่างจริงจังด้วยความเป็นห่วงเป็นใย       

                “นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ญาตาวีทำน้ำเสียงจริงจังมาก จนมัดหมี่ก็รู้สึกได้ว่าเพื่อนน่าจะรู้อะไรแล้ว    

               “ทั้งบ้าน เสื้อผ้า กลิ่นน้ำหอม ของใช้ต่าง ๆ ดูไม่เป็นมัดหมี่เลยนะ อย่าบอกนะว่าพี่หมอวีร์ที่ยอมแต่งงานกับแกง่าย ๆ เพราะจะใช้แกเป็นตัวแทนของแฟนเก่าเขาใช่ไหม” ญาตาวีสรุปแล้วถามออกไปตรง ๆ ซึ่งนั้นทำให้มัดหมี่ถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ 

              “ฮือ...ญา” ญาตาวีรีบโผล่เข้ากอดมัดหมี่เอาไว้ทันที พยายามปลอบใจเพื่อนเพราะรู้เรื่องราวดีทั้งหมดว่ามัดหมี่แอบชอบลูกชายของเพื่อนแม่มาตั้งนานแล้วและรู้ว่าหมอวีร์ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้หลังจากเลิกรากันไปแล้ว จนผ่านไปสามปีเขาก็ยังลืมแฟนเก่าไม่ลง จนแม่วิไลลักษณ์ต้องมาบังคับลูกชายให้มาแต่งงานกับมัดหมี่ แต่ที่ไหนได้การที่มีมัดหมี่เข้ามาในชีวิตไม่ได้ทำให้เขาลืมแฟนเก่าทางกลับกันยังมาใช้มัดหมี่เป็นตัวแทนของแฟนเก่า  

              “สามเดือนที่ผ่านมาที่มัดหมี่เล่าให้ฟัง ที่ถ่ายรูปลงเฟส ทุกอย่างมันก็ของปลอมทั้งนั้น โธ่...มัดหมี่เอ๊ย เจ็บมากไหม” ญาตาวีก็อดน้ำตาซึมไม่ได้ แม้ว่าเวลาเพียงสามเดือนอาจจะไม่มากแต่สำหรับคนที่รักเขาข้างเดียวมันนานมากที่ต้องอยู่กับความเจ็บปวดในแต่ละวัน อยู่กับความเจ็บปวดที่รู้ว่าเขาใช้เธอเป็นตัวแทนแฟนเก่าของเขา       

              “มัดหมี่เลิกทนเถอะนะ อยู่ไปก็มีแต่เจ็บ ถอยออกมาเถอะ ก่อนอะไร ๆ จะสายเกินไป” ญาตาวีพยายามเตือนสติเพื่อนเอาไว้เพราะไม่เห็นผลดีอะไรสำหรับเพื่อนเลย อยู่ไปก็มีแต่ความเจ็บปวดทั้งนั้น ไม่เห็นจะมีความสุขเลยสักนิด    

              “ไม่” เธอปล่อยกอดจากเพื่อนพร้อมปฏิเสธและส่ายหน้ายืนยัน 

               “ทำไมล่ะมัดหมี่”      

              “ก็หมี่รักพี่วีร์นี่ รักมานานแล้ว ญาก็น่าจะรู้ดีนี่” เธอบอกไปก็ปาดน้ำตาบนใบหน้าไป      

              “ญารู้ว่ามัดหมี่รักพี่หมอวีร์มากแต่ทำแบบนี้มัดหมี่จะไม่มีความสุขนะ” ญาตาวีพยายามพูดเตือนสติเพื่อนอีกเพราะไม่อยากจะให้เจ็บไปมากกว่านี้     

              “ใครว่าล่ะญาตาวี หมี่มีความสุขมากเลยนะ มีความสุขมาก ๆ เลย” เธอพยายามยิ้มมาให้เพื่อนดู ทั้งที่เป็นรอยยิ้มที่มาพร้อมน้ำตา       

              “มีความสุขพร้อมน้ำตาเนี่ยนะ เรียกมีความสุข” ญาตาวีย้อนถาม       

              “อืม มีความสุขมากสิ แต่ถ้าไม่มีพี่วีร์หมี่อาจจะไม่มีความสุขก็ได้นะ” มัดหมี่พยายามยิ้มให้เพื่อนทั้งที่น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด        

              “มัดหมี่” ญาตาวีได้แต่ถอนหายใจแล้วเข้าไปกอดมัดหมี่เอาไว้ แม้ว่าญาตาวีจะไม่เข้าใจเพื่อนเรื่องความรักเท่าไรทว่าญาตาวีก็ยังจะกอดและให้กำลังใจมัดหมี่เสมอ แม้ว่าการที่มัดหมี่ทำอยู่แบบนี้ เธอจะไม่เห็นด้วยก็ตาม

              “มัดหมี่แต่ถ้ายังเป็นอยู่แบบนี่เท่ากับว่าหมี่จะไม่ได้เป็นตัวจริงนะ หมี่จะเป็นได้แค่ตัวแทนเท่านั้น” หลังจากปล่อยกอดเพื่อนแล้ว ญาตาวีก็พยายามพูดเตือนสติเพื่อนอีกครั้ง   

              “หมี่ยอมญา ขอเพียงในทุก ๆ วัน ได้กอดพี่วีร์ก็พอ จะให้หมี่เป็นอะไรก็ยอมทั้งนั้น ขอเพียงได้มีพี่วีร์ได้กอดพี่วีร์เอาไว้ หมี่ก็ยอม”        

              “แล้วมัดหมี่ไม่อยากให้พี่หมอวีร์รักในความเป็นมัดหมี่เหรอ นี่มันตัวมัดหมี่ นี่หัวใจของมัดหมี่นะ มัดหมี่จะยอมให้พี่หมอวีร์มาเปลี่ยนตัวตนจริง ๆ เหรอ” ญาตาวีพยายามชี้ไปที่ตัว ชี้ไปที่หัวใจของมัดหมี่ พยายามเรียกสติของเพื่อนคืนมา   

              “อะไรล่ะญาตาวีก็บอกแล้วไงว่ามัดหมี่ก็คือมัดหมี่ ไม่มีทางเป็นคนอื่น แม้ว่าเสื้อผ้าที่ใส่ของใช้ต่าง ๆ กลิ่นน้ำหอมก็แค่วัตถุภายนอกเท่านั้น แต่มัดหมี่ก็ยังเป็นมัดหมี่นะ หมี่เชื่อว่าพี่วีร์ต้องเห็นในความพยายามของหมี่จนรักหมี่จริง ๆ”    

              ญาตาวีถอนหายใจออกมา “แน่ใจ”   

              “แน่ใจสิ”      

              “งั้นวันหลังลองเปลี่ยนพวกเฟอร์นิเจอร์ เปลี่ยนของใช้ในบ้านต่าง ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนการแต่งกายแล้วลองดูสิว่าพี่หมอวีร์เขาจะว่ายังไง เขาจะรักมัดหมี่ที่เป็นมัดหมี่หรือรักมัดหมี่เพราะว่ากำลังเป็นใครให้เขากันแน่”     

              “อืม ๆ ไว้มัดหมี่จะลองไปทำดู”    

              ญาตาวีเรียกมัดหมี่พร้อมกับเอามือมาจับเอาไว้ “ที่ให้ทำแบบนี้ก็เพื่อตัวมัดหมี่เอง ญาเป็นห่วงมัดหมี่นะ ต่อไปนี้มีอะไรต้องบอกกันทุกเรื่อง ห้ามปิดห้ามเก็บเอาไว้คนเดียวเด็ดขาด”  

              “จ้า หมี่รู้น่าว่าญาเป็นห่วง” มัดหมี่เอามือไปวางไว้ที่บนมือของเพื่อนอีกทีหนึ่งแล้วมองสบตาของเพื่อนที่มองมาด้วยความเป็นห่วงอย่างจริงใจ