อ้อมกอดคุณหมอใจร้าย

อ้อมกอดคุณหมอใจร้าย

last updateÚltima atualização : 2024-12-15
Idioma: Thai
goodnovel12goodnovel
Classificações insuficientes
13Capítulos
492visualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

วีร์หมอศัลยกรรมแพทย์อันดับหนึ่งของเมืองไทยถูกแม่บังคับให้แต่งงานกับมัดหมี่ลูกสาวของเพื่อน เขายอมแต่งงานกับมัดหมี่ตามคำสั่งของแม่ทว่ามัดหมี่ก็เป็นได้แค่ตัวแทนของพิพิมแฟนเก่าของหมอวีร์เท่านั้น โดยที่ไม่มีทางได้มาเป็นตัวจริง มัดหมี่ก็ยอมเข้าไปเป็นตัวแทนของแฟนเก่าเขา ยอมแม้กระทั่งเสียตัวตนของตัวเอง ยอมแม้กระทั่งเก็บเรื่องที่ตัวเองแพ้กุ้งแม่น้ำเพราะแฟนเก่าของเขาชอบกิน เธอก็เลือกที่จะกินยาแก้แพ้แทน แต่ทว่าสุดท้ายความอดทนของเธอก็หมดลง เมื่อแฟนเก่าของเขากลับเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง มัดหมี่จึงตัดสินใจไม่ขอทนเป็นตัวแทนของเขาอีกแล้ว ต่อแต่นี้ไปเธอขอเป็นตัวเองและขอเดินออกมาจากชีวิตของเขาเองพร้อมกับลูกในท้องที่เขาจะไม่มีวันได้รู้

Ver mais

Capítulo 1

บทที่ 1 ตัวแทน (1)

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
13 Capítulos
บทที่ 1 ตัวแทน (1)
มัดหมี่แต่งงานเข้ามาเป็นภรรยาของหมอวีร์ หมอศัลยกรรมแพทย์อันดับหนึ่งของเมืองไทยได้สามเดือนแล้ว แม้ว่าการแต่งงานครั้งนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นมาด้วยความรักของคนทั้งสองคน ถึงแม้ว่าจะแต่งงานเพราะแม่ของหมอวีร์บังคับเขา แต่หมอวีร์ก็ยอมแต่งงานกับมัดหมี่ด้วยความเต็มใจและดูแลเธอเป็นอย่างดีหลังแต่งงาน ให้เกียรติและยกย่องเธอเป็นภรรยาออกหน้าออกตา เสื้อผ้า การแต่งกาย การกินการนอน หมอวีร์ดูแลใส่ใจมัดหมี่ดีทุกอย่าง เลือกของทุกชิ้นให้มัดหมี่ด้วยตัวเองอย่างดี แม้ว่างานของตัวเองก็วุ่น มีทั้งงานที่โรงพยาบาลและคลินิกที่เขาเปิดเอง แต่หมอวีร์ก็หาเวลาว่างมาดูแลใส่ใจเธอเป็นอย่างดี ทำหน้าที่สามีที่ดีให้เธอทุกระเบียบนิ้ว ไม่มีขาดตกบกพร่อง แม้แต่เรื่องบนเตียงเขาก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอทุกวัน ตั้งแต่ที่แต่งงานมาคืนแรก จนตอนนี้หมอวีร์กับมัดหมี่แต่งงานมาได้สามเดือนแล้ว เขาก็ไม่เคยเว้นว่างเรื่องบนเตียงเลยสักครั้ง แม้แต่คืนนี้หมอวีร์ก็ปรนเปรอให้เธออย่างมีความสุข “อ๊าส์ พี่วีร์” เธอนอนส่ายหน้าไปมาบนหมอน ผมของเธอก็ปลิวสยายออก ส่วนปากของมัดหมี่ก็ครวญครางไม่หยุดปาก เมื่อเขา
Ler mais
บทที่ 1 ตัวแทน (2)
“พี่หมอวีร์นี่แต่งบ้านได้เรียบหรูดูแพงมากเลย แต่งบ้านได้เก่งสุด ๆ” “อืม ขึ้นไปดูห้องที่ญาตาวีจะนอนกันเถอะ” มัดหมี่ชวนเพื่อนขึ้นไปบนบ้าน “เดี๋ยวสิ ญาอยากเดินดูรอบ ๆ ก่อน” “เดี๋ยวค่อยมาดูก็ได้ เอาของขึ้นไปเก็บกันก่อน” “จ้า ๆ” ญาตาวีเลิกตื่นตาแล้วหันมาที่เพื่อนสาวอีกครั้ง จนสังเกตเสื้อผ้าที่เพื่อนใส่ “โอ้โฮ...” “อะไรญาตาวี เสียงดังอะไร” มัดหมี่พาลตกใจไปด้วย ญาตาวีทำเสียงจุ ๆ “ก็ดูเสื้อผ้าที่มัดหมี่ใส่สิ ชุดแบรนด์เนมเลยนะนั้น เรียบหรูดูแพงมาก ใส่เสื้อผ้าเหมาะสมกับอยู่บ้านหลังนี้เลย” “อืม พี่วีร์เลือกให้ทั้งหมดนะ ทั้งเสื้อผ้าใส่อยู่บ้าน ออกงาน พี่วีร์เลือกให้หมดเลย” “ถึงว่านะสิ ดูไม่เป็นมัดหมี่เลยนะ” ญาตาวีทำท่าทางครุ่นคิด “ทำไมไม่สวยเหรอ” “สวยนะมันสวย แต่บางทีมันดูไม่ใช่ ดูไม่เป็นมัดหมี่ยังไงไม่รู้” เพียงแค่ญาตาวีเห็นเผิน ๆ เท่านั้น แต่ก็รู้สึกว่ามัดหมี่ดูไม่ได้เป็นตัวเอง
Ler mais
บทที่ 1 ตัวแทน (3)
หลังจากที่ทั้งสองคุยกันเสร็จแล้วก็พากันล้างหน้าล้างตา ก่อนที่จะออกไปหาที่อยู่ใกล้กับที่ทำงานของญาตาวี ญาตาวีได้งานบัญชีในบริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เธอจึงหาที่พักใกล้ ๆ มาสองสามแห่งแล้ว ก่อนเข้าไปพักก็เลยต้องเข้ามาดูห้องจริงก่อน จึงจะตัดสินใจเข้าพักได้ ทว่าที่หามาสองสามที่ล่วงหน้าเอาไว้ก็ไม่ถูกใจญาตาวีเลยสักนิด ทั้งสองคนเลยต้องกลับมาตั้งหลักที่บ้านกันก่อนแต่ก่อนกลับก็แวะซื้อพิซซ่า เคเอฟซีเข้าบ้านมาด้วย “พี่หมอวีร์กลับบ้านมาเร็วจัง นี่พึ่งจะห้าโมงเอง” ญาตาวีถามด้วยความสงสัย “เมื่อเช้าหมี่บอกว่าญาจะมานะ สงสัยจะเตรียมของอร่อย ๆ ต้อนรับอยู่” “อืม...พี่หมอวีร์ก็น่ารักนะเนี่ย หรือสามเดือนที่ผ่านมาจะตกหลุมรักหมี่แล้วจริง ๆ สงสัยญาต้องคิดใหม่เสียแล้ว” ญาตาวีเอ่ยชมและแซวเพื่อนไปด้วย มองเพื่อนสาวที่เอาแต่เขินหน้าแดง “บ้าน่า ลงรถได้แล้ว” มัดหมี่ว่าแล้วก็เปิดประตูลงรถยนต์ก่อนที่ญาตาวีจะเดินตามลงมาและมาช่วยกันถือถุงพิซซ่าเคเอฟซี “ทำอะไรกันอยู่หรือครับเห็นจอดนานแล้วไม่ยอมเดินลงมาเสียที” หมอวีร์ยืนรอต
Ler mais
บทที่ 1 ตัวแทน (4)
ญาตาวีหันไปมองตามที่เขาบอก บนโต๊ะอาหารมีพิซซ่าและเคเอฟซีจัดใส่จานเอาไว้อยู่ ญาตาวีก็อดทำหน้าตาแปลกใจไม่ได้แต่ก็ขอบคุณไปเพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นใครเอาพิซซ่ากับไก่เคเอฟซีออกจากกล่อง ใคร ๆ เขาก็ต้องหยิบกินออกจากในกล่องกันทั้งนั้น “ขอบคุณนะคะพี่หมอวีร์ ถึงว่านะสิมัดหมี่มันถึงรักพี่หมอวีร์มาก” ญาตาวีได้ทีรีบชงให้เพื่อนทันที หมอวีร์ก็ได้แต่หันไปยิ้มน้อย ๆ ให้กับมัดหมี่ภรรยาของเขา “พูดอะไรนะญา กินไปเลย” มัดหมี่ดึงพิซซ่าไปใส่ปากเพื่อนที่นั่งฝั่งตรงข้าม โดยเอาอาหารข้ามหน้าอย่างไร้มารยาททำให้หมอวีร์ส่งสายตาดุมา แต่มัดหมี่ก็ทำเป็นมองไม่เห็นและแอบชิมพิซซ่าที่ติดนิ้วมือของตนเอง เขาทำตาดุก็จริงทว่าไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่ดุออกไป ไม่ใช่เพราะเพื่อนของเธอนั่งอยู่ด้วยทว่าท่าทางที่แอบดูดนิ้วของตัวเองเขาก็เห็นแต่ทำเป็นไม่เห็น ท่าทางดูดนิ้วแบบนั้นทำไมในหัวใจของเขารู้สึกเอ็นดู ทั้งที่เมื่อก่อนถ้าเห็นทำแบบนี้เขาจะดุทันทีโดยไม่สนว่าตรงนั้นจะมีใครอยู่ด้วยหรือไม่ “ทำเป็นเขิน” ญาตาวีแซวแล้วก็กัดพิซซ่าคำโตยั่วยวนมัดหมี่ที่ไม่ได้กินพิซซ่าแบบเธอ
Ler mais
บทที่ 2 ไม่ขอทน (1)
              “ช่วงนี้พี่วีร์ไม่ว่างเลยหรือคะ” เธอเข้าไปกอดเขาจากทางด้านหลัง หลังจากเขาพึ่งอาบน้ำเสร็จ                  “ขอโทษทีนะมัดหมี่ช่วงนี้พี่งานยุ่งนะ” เขาว่าแล้วจับมือของมัดหมี่ออก แล้วเดินไปแต่งตัวโดยไม่สนใจมัดหมี่เลยสักนิด ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมาเขางานยุ่งมาก กลับบ้านดึก ๆ ทุกวัน แถมวันอาทิตย์ที่ไม่ต้องเข้าคลินิกถึงตอนเย็น เขาก็ยังกลับบ้านดึก อ้างว่างานยุ่งอยู่ตลอดเวลา ช่วงนี้เธอก็ได้แต่กินของโปรดของตัวเอง กินได้โดยที่เขาไม่ได้มาสนใจแถมเสื้อผ้าที่เธอใส่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้มาสนใจอีก เธอใส่เพียงเสื้อยืดตามตลาดธรรมดา ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าตามแบรนด์แบบที่เขาต้องการให้ใส่                “วันอาทิตย์นี้เราไปเที่ยวกันไหมคะ” เธอเดินมาดักหน้าของเขา                      “ช่วงนี้พี่ไม่ว่างจริง ๆ เอาไว้ว่างเมื่อไร พี่จะบอกนะมัดหมี่”       
Ler mais
บทที่ 2 ไม่ขอทน (2)
สองสัปดาห์ต่อมา ให้เป็นตัวแทนของแฟนเก่าเธอก็ทนได้ ถึงจะรู้ว่าหมอวีร์ไม่ได้รักเธอเลยก็ตาม แต่ขอเพียงมัดหมี่ได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาในแต่ล่ะวันถึงจะรู้สึกว่าเขาใจร้ายมาก ที่ไม่เคยให้โอกาสให้เธอได้เป็นตัวเองเลยสักครั้ง แต่เธอก็ยอมทนทุกอย่างเพราะว่าเธอรักเขา ถึงแม้ว่าการทนต่อไปก็ไม่สามารถได้หัวใจของเขามาเลยก็ตามทว่าความอดทนของเธอก็สิ้นสุดลงเมื่อเขากำลังจะกลับไปหาคนรักเก่าของเขาอีกครั้งหนึ่ง “นี่จัดบ้านอะไร” เขากลับบ้านมาถึงก็เริ่มโวยวายทันทีเพราะมัดหมี่ใช้บัตรเคดิตของเขารูดซื้อของใช้ต่าง ๆ มาตบแต่งบ้านใหม่ทั้งหลังเลย จากที่เรียบหรูคุมโทนสีขาว ดำ เท่า ตอนนี้ทั้งบ้านเต็มไปด้วยสีสดใสทั้งนั้น “ทำไมคะ ทำไมหมี่จะจัดบ้านใหม่ไม่ได้ บ้านนี้ก็เป็นของหมี่ครึ่งหนึ่งเหมือนกัน” เขาถอนหายใจออกมา “มัดหมี่เป็นอะไรครับ แล้วดูแต่งตัวอะไร” เธอกลับมาใส่เสื้อยืดกางเกงยีนขาสั้นธรรมดา เขาว่าจะไม่ทักเรื่องเสื้อผ้าแล้วทว่าวันนี้เขาสุดจะทนหลังจากเกือบเดือนที่ผ่านมาเธอเริ่มใส่ชุดที่เขาไม่ได้ซื้อให้ใส่ “ก็แต่งตัวเป็นมัดหม
Ler mais
บทที่ 3 เมื่อเธอไม่อยู่เหมือนมีอะไรหายไป (1)
ตั้งแต่คืนนั้นที่เขารีบร้อนออกไปแถมในคืนนั้นเธอก็อ้วกออกมาจนหมดเรี่ยวแรง โทรไปหาเขาแต่เขาไม่เลือกเธอ เขาเป็นฝ่ายเลือกแฟนเก่า มาวันนี้เธอก็ขอเป็นฝ่ายเลือกตัวเองและลูกให้อยู่กันแค่สองคนพอ เขาที่เป็นพ่อเธอไม่ต้องการอีกต่อไป และตั้งแต่วันเกิดเรื่องมัดหมี่รู้อยู่แล้วว่าผลมันจะเป็นแบบนี้เพราะตอนเช้าเขาบอกว่าจะชื้อของโปรดของเธอเข้ามาให้กิน ทั้งที่หนึ่งเดือนที่ผ่านมาหมอวีร์ไม่ได้มาใส่ใจว่าเธอจะกินอะไร จะแต่งตัวแบบไหน มัดหมี่เลยจัดการตบแต่งบ้านใหม่ทั้งหมดโดยใช้บัตรเครดิตของเขารูดซื้อและเสื้อผ้าก็ใส่แบบที่เป็นตัวเอง แถมเธอยังโทรเรียกญาตาวีมาด้วยเพราะเธอรู้ว่าเธอจะต้องกินกุ้งที่เขาซื้อมา จนต้องแพ้เข้าโรงพยาบาลและเธอยังสั่งญาตาวีเรื่องลูกในท้องเอาไว้อย่าให้เขาได้รู้เรื่อง ตอนนี้มัดหมี่ได้ขอหย่ากับหมอวีร์เรียบร้อย เธอแจ้งเรื่องนี้ให้แม่วิไลลักษณ์แม่ของเขาให้รู้เรื่องด้วยทว่าแม่วิไลลักษณ์ขอเอาไว้ก่อน เธอกับเขาจึงยังไม่ได้หย่ากัน ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้มัดหมี่ไม่ได้อยู่กับเขาที่บ้านแล้ว เธอย้ายกลับมาอยู่บ้านที่เชียงใหม่ แม่วิไลลักษณ์ทำงานมีหน้ามีตาเป็นถึงหัวหน้าผู้บริหา
Ler mais
บทที่ 4 ตามหาเมียแทบเป็นบ้า
             วันนั้นพอกลับมาจากบ้านของคิริน ชายหนุ่มก็เดินทางไปหาแม่ของเขาทันที ที่บ้านของแม่กับพ่อ โดยที่ไม่มีความคิดที่จะสับสนอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าในหัวใจของเขานั้นรักใครกันแน่ระหว่างพิพิมกับมัดหมี่ ซึ่งสามารถตอบได้ทันทีเลยว่าเขารักมัดหมี่อย่างแน่นอนและจะไม่มีวันสับสนและลังเลอีก หมอวีร์จอดรถยนต์ได้ก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านหาแม่ทันที               “แม่บ้านของมัดหมี่อยู่ที่ไหนหรือครับ” ชายหนุ่มเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็ถามแม่ทันทีโดยไม่รอช้า                “จะถามไปทำไม ต้องการไปลากมัดหมี่มาหย่าด้วยหรือไงกัน” วิไลลักษณ์ขึ้นเสียงใส่                 “ไม่ใช่แบบนั้นครับ” เขาว่าแล้วเข้าไปนั่งใกล้แม่ วิไลลักษณ์มองหน้าลูกชายอย่างจับผิด                  “ไม่ใช่แบบนั้นแล้วต้องการอะไร”                &n
Ler mais
บทที่ 3 เมื่อเธอไม่อยู่เหมือนมีอะไรหายไป (2)
             เช้าวันต่อมาหมอวีร์เดินทางไปหาเพื่อนรักที่เป็นหมอเหมือนกันแต่รายนี้เป็นหมอกุมารแพทย์ เขาลงทุนถึงขนาดไม่ไปทำงานที่คลินิกที่ตนเองรัก ปล่อยให้หมออีกสองคนเข้าไปดูแลคลินิกแทนเพื่อที่เขาจะไปปรึกษาเพื่อนว่าตอนนี้เขากำลังเป็นอะไรอยู่กันแน่ เขารู้สึกไม่แน่ใจเอาเสียเลยว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าอะไร มันใช่เรียกว่ารักหรือเปล่า แต่อีกใจมันก็แย้งขึ้นมาว่าไม่ได้รักคนที่รักอย่างแท้จริงเป็นพิพิม เขาจึงสับสนในตัวเองไปหมดว่าตกลงเขารักใครกันแน่ ระหว่างพิพิมกับมัดหมี่               “พี่คินคะ พี่หมอวีร์มาหาค่ะ ตอนนี้รออยู่ในสวนข้างบ้านเราแล้ว” เพียงฝันภรรยาสาวสวยเดินเข้ามาบอกสามีในห้องนั่งเล่น            “ไอ้วีร์มันมาทำไมของมัน นี่วันอาทิตย์นะ มันไม่เข้าคลินิกที่มันรักหรือไง” หมอคิรินได้แต่ครุ่นคิด               “ท่าทางพี่หมอวีร์ดูร้อนใจมากเลยนะคะ พี่คินรีบออกไปสิคะ เดี๋ยวเพียงฝันจะเอาน้ำเอาขนมไปเสิร์ฟ”   
Ler mais
บทที่ 5 รักมัดหมี่เพียงคนเดียว (1)
             สองคนแม่ลูกเดินทางโดยเครื่องบินใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกว่าเท่านั้นก็มาถึงเชียงใหม่อย่างปลอดภัย รถยนต์ที่เช่าเอาไว้ก็มาบริการเขาถึงที่ หมอวีร์รีบขับรถยนต์ไปที่บ้านไร่ธาราทันที โดยระหว่างทางเขากังวลเป็นอย่างมากลัวว่ามัดหมี่จะไม่ให้อภัยคนอย่างเขาที่ได้ทำผิดพลาดไปอย่างร้ายแรง ภายในครึ่งชั่วโมงเขาก็ขับรถยนต์มาถึงไร่ธาราที่มีพื้นที่เป็นพัน ๆ ไร่ตามที่แม่วิไลลักษณ์บอกเขาเอาไว้                   พอมาถึงในไร่ทุกคนต่างตกใจที่มาโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้ามาก่อนแต่ก็ถูกต้อนรับเป็นอย่างดีจากคนบ้านไร่ธารา ยกเว้นมัดหมี่ที่ทำหน้าบึ้งแต่ยังต้องทนนั่งต้อนรับ ไม่แม้แต่จะมองหน้าสบตากับหมอวีร์เลยสักนิด ยิ่งเห็นหน้ายิ่งรู้สึกเหม็นขี้หน้าที่สุด แต่ชายหนุ่มก็ยังนั่งยิ้มแย้มแม้ว่ามัดหมี่จะทำหน้าไม่ค่อยต้อนรับเขาก็ตามทว่าคนในบ้านไร่ธาราก็ต้อนรับเขาอย่างดี ทั้งพ่อและแม่ ซึ่งชื่อไร่ธาราก็มาจากชื่อของพ่อมัดหมี่ที่เป็นคนก่อตั้งแห่งไร่นี้มา มัดหมี่มีพี่ชายชื่อมัดไม้แต่รายนี้แยกบ้านไปอยู่อีกหลังไม่ใ
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status