Masukด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
"แม่ว่าถามคนตั้งท้องก่อนดีกว่า" มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "คลอดคนแรกก่อนนะคะ คนต่อไปค่อยว่ากันค่ะ" พิมพ์เอ่ยยิ้มๆ "จ้ะ" มิเชลรับคำ ทั้งคู่นั่งให้แขกรดน้ำสังข์จนมาถึงหลุยส์กับโรส ทั้งคู่ส่งยิ้มให้ปีเตอร์กับพิมพ์กว่าจะมีวันนี้ได้ คนทั้งคู่รู้ดีว่าได้ผ่านอะไรมาด้วยกันบ้าง กว่าจะมีวันนี้มันไม่ใช่เรื่องง่
เช้าวันใหม่พิมพ์ลืมตาตื่นขึ้นในอ้อมกอดของคนที่เธอรักหมดหัวใจ จ้องมองหน้าคมเข้มของคนที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ พร้อมกับยื่นมือไปแตะริมฝีปากหนาบางๆ แล้วยิ้มกว้าง กำลังจะชักมือออกก็ถูกมือหนาจับรวบไว้เสียก่อน "แอบมองผัวแต่เช้าเลยนะ" จูบมือบางเบาๆ "ก็คนมันคิดถึงอยากมองหน้านานๆนี่ค่ะ" พิมพ์พูดพลางหลบสายตาค
"ลูกของเราเป็นยังไงบ้าง" ใช้มือลูบไล้ไปตรงหน้าท้องของพิมพ์ "ก็แข็งแรงดีค่ะ ฉันเพิ่งไปหาหมอมาเมื่อวานนี้เองค่ะ อายุครรภ์ครบสามเดือนพอดี" "ฉันขอโทษนะ ที่ไม่ได้ไปกับเธอ" "ไม่เป็นไรค่ะ ไว้คราวหน้าค่อยไปด้วยกัน" "จ้ะ เมียจ๋า อย่าพึ่งจัดของอะไรเลยนะให้ผัวชื่นใจหน่อยสิ" จูบไซ้ไปตรงซอกคอขาวเนียนอย่างน
"ฮัลโหลค่ะ" "พิมพ์เธออยู่ไหน" "คุณ!" พิมพ์ตกใจไม่คิดว่าเขาจะโทรหาเธอทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นเขายังไม่อยากจะเจอเธออยู่เลย "ฉันเองเธออยู่ไหน ฉันจะไปหา" "ฉันกำลังจะขึ้นเครื่องค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ ฉันต้องรีบไปแล้ว" "อย่าพึ่งวางสายสิ รอฉันก่อนได้ไหม" พิมพ์ชะงักไปชั่วครู่กับคำขอของปีเตอร์ เธอไม่คิดเลยว







