15

“นั่นไง มากันแล้วจ้ะขวัญ” เสียงมารดาของนนทภัทรบอก เมื่อคุณขวัญฤทัยถามถึงลูกสาวและบุตรเขย

“นิมนต์เจ้าค่ะคุณพระคุณจ้าว” จบคำของคุณภาวิดา พระคุณเจ้าสามองค์ก็เดินมาถึงหน้าบ้านที่มีสองครอบครัวคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว พอใส่บาตรพร้อมรับศีลรับพร หญิงสูงวัยทั้งสองเดินถือแก้วน้ำไปกรวดน้ำให้กับเจ้ากรรมนายเวรและรวมไปถึงผู้ล่วงลับ

“ขวัญไปกินข้าวเช้าบ้านเรานะ” คุณภาวิดาชวนเพื่อนสนิท

“ก็ดีนะ เดี๋ยวเราให้เด็ก ๆ ไปยกกับข้าวบ้านเรามาด้วยนะ”

“หนูกับพี่นนท์ไปยกให้เองค่ะคุณแม่” ได้ยินที่มารดาบอกกับแม่สามี กรรณิกาเลยอาสาที่จะไปยกเอง

“แม่วางไว้บนโต๊ะอาหารแล้วนะลูก ถ้าป้าป่านทำงานบ้านเรียบร้อยแล้วก็ชวนมาด้วยล่ะ”

“ค่า” น้ำเสียงทะเล้นของหญิงสาว ส่งผลให้มารดาต้องถลึงตาดุใส่

“โตจนแต่งงานมีสามีแล้วยังทำตัวเป็นเด็ก ๆ ทนเอาหน่อยนะภา” บ่นตามหลังบุตรสาวไปก็ได้แต่ส่ายหัว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะโตตามวัยเสียทีก็ไม่รู้

“หึ ๆ อย่าว่าแต่หนูกิ่งเลย ยัยนลินลูกสาวฉันยังทำตัวเป็นเด็ก ไม่รู้ว่าตอนนี้จะลุกจากที่นอนหรือยัง”

“พี่ปานตักข้าวเลยครับ”

เมื่อมานั่งครบองค์ประชุม ประมุขบ้านเกรียงไกรในวัยห้าสิบเจ็ดปี ซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะฝั่งตรงข้ามกับคุณกรรชัยบอกแม่บ้านที่ยืนหลบอยู่มุมห้อง

“ค่ะคุณวัฒน์”

โต๊ะอาหารสำหรับสิบคนนั่งตัวนี้ทำจากไม้สักทองความยาวประมาณสามร้อยเซนติเมตร เหมาะสำหรับสองครอบครัวที่มักนัดรับประทานอาหารร่วมกันเสมอ และสลับไปกินข้าวบ้านของแต่ละฝ่ายอยู่เป็นประจำจนกลายเป็นกิจวัตรในทุกสัปดาห์ที่ลูก ๆ ต้องหยุดงานและอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทุกคน แถมเป็นกฎเหล็กที่คุณขวัญหทัยและคุณภาวิดาช่วยกันคิดและตั้งไว้ให้ลูก ๆ ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

บ้านไม้สองหลังนี้ถูกสร้างให้อยู่ในรั้วเดียวกันมาตั้งแต่สมัยก่อนที่คุณนันทวัฒน์และคุณกรรชัยจะเกิดอยู่หลายปี ซึ่งอายุก็ราว ๆ หกสิบปีได้และยังคงความเป็นดั้งเดิมไว้เพื่อให้นึกถึงว่ากว่าเราจะได้มาแต่ละอย่างนั้น ต้องเพียรพยายามเท่าใดกว่าจะได้มีอยู่มีกินอย่างทุกวันนี้

ตัวบ้านของครอบครัวเกรียงไกรก็ไม่ได้ต่างจากบ้านของรุ่งโรจน์มากนัก ออกจะเป็นแบบเดียวกันเลยด้วยช้ำ หรือจะเรียกว่าบ้านแฝดคงไม่ผิดนัก แถมทุกพื้นที่ของบ้านที่ว่างเปล่าถูกกรรณิกาและนันท์นลินจับจองไว้เป็นที่สำหรับปลูกไม้ดอกไม้ประดับกันเรียบร้อย

“ป้าปานข้าวต้มสูตรใหม่เหรอคะ ทำไมอร่อยจัง” นันท์นลินถาม เมื่อตักข้าวต้มเข้าปากคำแรก

“เอ่อ คุณกิ่งเป็นคนทำค่ะหนูนลิน”

ที่นันท์นลินสงสัยเพราะยังไม่เคยได้ลองชิมฝีมือของกรรณิกาเลยสักครั้ง ส่วนคนอื่น ๆ นั้นนั่งเงียบเมื่อได้ตักเข้าปากก็รู้เลยว่าฝีมือใคร ส่วนกับข้าวของบ้านรุ่งโรจน์ก็เป็นข้าวต้มเหมือนกัน ทว่าเป็นหมูสับ

“จะไปทำงานแล้วเหรอ” ประมุขบ้านรุ่งโรจน์ได้ยินเสียงเหมือนคนลุกออกจากเก้าอี้เลยเอ่ยถาม

“ครับ พอดีมีนัดเซ็นสัญญาซื้อขายกับลูกค้า” หลังจากกินข้าวกันเรียบร้อยแล้ว กานตพงศ์ได้ขอตัวก่อนเพื่อนเพราะมีนัดเซ็นสัญญาเช่าที่ที่จะเปิดสาขาร้านอาหารอีกแห่งในเร็ว ๆ นี้และจะเอาเวลาว่างไปง้อแม่ของลูกที่เขาเพิ่งทราบได้ไม่นาน

ส่วนนันท์นลินนั้นเดินตามหลังพี่ชายและพี่สะใภ้ไปบ้าง เพื่อที่จะขับรถไปเรียนมหาวิทยาลัยที่อยู่อีกจังหวัดหนึ่ง ซึ่งต้องใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

“หนูไปเรียนก่อนนะคะพี่กิ่งพี่นนท์” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้

“ตั้งใจเรียนนะ”

นนทภัทรเห็นว่าน้องสาวขับรถออกจากรั้วบ้านไปแล้ว ถึงขับรถกอล์ฟข้ามถนนมาส่งกรรณิกาที่ร้านบ้าง ซึ่งหญิงสาวทำด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง โดยไม่ยอมให้ใครยื่นมือเข้ามาช่วย ถึงใครจะดูว่าหยิ่งไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากครอบครัวก็ช่าง แต่สำหรับเธอลึก ๆ แล้วรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมากที่ได้ใช้เงินเก็บมาเปิดร้านในฝันเป็นของตัวเอง ส่งหญิงสาวเรียบร้อย ตัวเองก็ขับรถกอล์ฟไปยังสำนักงานรีสอร์ตเพื่อทำงานของตนบ้าง

หนึ่งชั่วโมงครึ่งกับการขับคนเดียวและมีเสียงเพลงเปิดคลอเป็นเพื่อน นันท์นลินลงจากรถเมื่อได้ที่ที่ทางมหาวิทยาลัยจัดไว้สำหรับนักศึกษาที่ขับรถมาเป็นที่เรียบร้อย

สวยน้อยวัยยี่สิบปีเลือกเรียนคณะบริหาร อันเป็นเพราะจะได้นำความรู้ที่ได้มาไปต่อยอดเป็นธุรกิจเล็ก ๆ ของตัวเองที่ร่วมหุ้นกับเพื่อนสนิทอีกสองคนอย่างชมพูนุทและสลิลทิพย์ทำเครื่องสำอาง โดยนำว่านหางจระเข้มาสกัดเป็นครีม สบู่และโฟมล้างหน้า แถมยังตีตลาดทันทีเมื่อเปิดตัวสินค้า

เพราะก่อนจะนำมาขาย เธอได้ลองใช้แล้วรีวิวลงในสื่อออนไลน์ไม่ว่าจะเป็นเฟซบุ๊ก อินสตราแกรม จนเริ่มมีคนสนใจเยอะเข้า ทั้งสามเลยเปิดรับตัวแทนขาย ยอดขายต่อเดือนถล่มทลาย บางเดือนต้องจองกันเลยทีเดียว อีกทั้งทุกคนยังบอกปากต่อปากว่าใช้แล้วเห็นผลจริง แถมตอบโจทย์ลูกค้าสำหรับคนชื่นชอบเครื่องสำอางที่ทำจากธรรมชาติและไม่มีสารอื่นเจือปน รับประกันได้จากผิวหน้าของเธอเองที่กระชับและชุ่มชื่นอยู่ตลอดเวลา และยังมีแบรนด์ดังจากต่างชาติมาติดต่อขอซื้อไปขายที่ประเทศของตนอีกห้าถึงเจ็ดราย