6

“เย้ ๆ วู๊ ๆ วี๊ดวิ๊ว~” จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงผิวปากของเพื่อน ๆ เจ้าบ่าวที่ยังคงผิวปากแซว และเห็นจะมีกานตพงศ์ที่โห่ร้องออกมาเสียงดังกว่าใครเพื่อนอย่างถูกอกถูกใจ

“เห็นเจ้าบ่าวเจ้าสาวสวีตกันแล้ว ตอนนี้ก็มาถึงในช่วงที่สาว ๆ หลายคนต่างเฝ้าคอย...เรามาดูพร้อมกันนะคะคุณพลว่าใครจะเป็นผู้โชคดีได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไป...เดี๋ยวจะให้เจ้าสาวโยนช่อดอกไม้นะคะ...พร้อมกันหรือยังเอ่ย เดี๋ยวดิฉันจะนับสาม พี่กิ่งโยนเลยนะคะ...ถ้าพร้อมแล้ว สาม...สอง...หนึ่ง” สลิลทิพย์ที่นับเลขช้า ๆ ทิ้งจังหวะเกือบห้าวินาทีถึงนับเลขสอง และทิ้งจังหวะอีกรอบ แล้วนับหนึ่ง ดอกไม้สีหวานช่อใหญ่ก็ลอยลิ่วตกใส่มือของคนที่ไม่ได้ไปแย่งกับเขาอย่างพราวนภาที่นั่งร่วมโต๊ะกับพ่อแม่เจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่หน้าเวทีอย่างพอเหมาะพอเจาะ

“และแล้วเราก็ได้คนที่ได้รับช่อดอกไม้แล้วนะคะ เชิญพี่น้ำฟ้า เพื่อนสนิทของเจ้าสาวขึ้นมากล่าวอวยพรให้กับบ่าวสาวหน่อยค่ะ”

พราวนภาเดินขึ้นเวทีทันทีที่ชมพูนุทเอ่ยชื่อของเธอ หลาย ๆ คนคิดตรงกันว่าหญิงสาวร่างเล็ก หุ่นบอบบาง ร่างสวยสดงดงามอย่างนางสาวไทยปีล่าสุด ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางบาง ๆ ดูลงตัวกับชุดเดรสสั้นแขนกุดกระโปรงบานมีลูกไม้เย็บมือประดับไว้ตรงปลายกระโปรง สีหวานของชุดอย่างสีชมพูอ่อนยาวพอดีเข่าเข้ากับร่างขาวนวลลออดูสง่างามราวนางฟ้านางสวรรค์ส่งผลให้ร่างสมส่วนสูงโปร่งที่อยู่ในรองเท้าส้นเตี้ยสีน้ำตาลดูงามขึ้นอีกเป็นกอง หนุ่ม ๆ ทั้งหลายเห็นต่างพากันร้องวี๊ดว้าวมองตาค้างหันมองคอแทบเคล็ด ทว่ากับถูกกานตพงศ์มองด้วยสายตาเข้มดุ ทำให้ทุกคนที่ชะเง้อคอต่างพากันหดหัวไม่ส่งเสียงร้องแซว

“ฟ้าขอให้พี่นนท์และกิ่งรักกันอย่างนี้ไปนาน ๆ มีหลานให้พวกเราอุ้มไว ๆ นะคะ ขอบคุณค่ะ” พราวนภาที่ขึ้นไปบนเวทีแล้วกล่าวออกมาอย่างเขินอายเมื่อทุกสายตาจับจ้องมองมาที่เธอคนเดียว รวมถึงเขาคนนั้น...คนที่อยู่ในหัวใจ

“และในนามของเจ้าภาพและบ่าวสาว ผมขอขอบพระคุณท่านผู้มีเกียรติทุกท่านที่มาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของทั้งคู่ในวันนี้ หากมีข้อบกพร่องผิดพลาดประการใด ทางเจ้าภาพต้องขออภัยไว้ ณ โอกาสนี้ ขอบคุณครับ” อัครพลเป็นคนกล่าวขอบคุณปิดท้ายและเสร็จสิ้นพิธีการบนเวทีแล้ว จากนั้นก็เป็นการแสดงสดของนักดนตรีที่จ้างมา ก่อนที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวจะลงมาถ่ายรูปกับแขก

บ่าวสาวอยู่พูดคุยและร่วมถ่ายรูปกับแขกจนครบทุกโต๊ะก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว นนทภัทรเลยชวนภรรยาสาวเดินมาหากานตพงศ์ที่ยังนั่งดื่มสังสรรค์กับเพื่อน ๆ สมัยเรียนอยู่

“ไอ้กานต์ ฉันฝากดูแขกด้วยนะเว้ย เดี๋ยวฉันจะพากิ่งไปนอนก่อน”

“เออ ๆ แกสองคนพากันไปพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องทางนี้หรอก เดี๋ยวฉันจัดการได้” ได้ยินแบบนั้น นนทภัทรถึงหันมาพูดกับภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เรากลับบ้านเรากันเถอะค่ะกิ่ง”

กรรณิกาตอบรับเบา ๆ จากนั้นคู่สามีภรรยาหมาด ๆ ถึงนั่งรถกอล์ฟที่ให้ลูกน้องขับมาจอดไว้ให้หน้างาน ซึ่งห้องหอก็ไม่ได้ไกลแค่ถนนสี่เลนกั้นไว้เท่านั้น

เป็นเพราะบิดาห้ามไว้ไม่อยากให้บุตรชายสร้างเรือนหอใหม่ โดยให้เหตุผลว่าถ้านันท์นลินออกเรือนไปคงไปอยู่บ้านสามี บ้านหลังนี้จะไม่มีใครดูแล ปล่อยให้รกร้างตามกาลเวลา ถ้าเป็นเช่นนั้นตนคงเสียใจแย่ ที่รักษาบ้านพ่อแม่ที่สร้างมากับมือไว้ไม่ได้ นนทภัทรจึงพูดคุยกับทางครอบครัวของภรรยาและตัวหญิงสาวเอง ซึ่งมีความเห็นตรงกันว่าจะไม่สร้างเรือนหอใหม่ แต่เธอจะย้ายเข้ามาอยู่กับสามีที่บ้านเอง ดีกว่าออกไปอยู่ไกลครอบครัว ด้วยพ่อแม่เธอและพ่อแม่ของนนทภัทรก็อายุเยอะแล้ว พอตกลงกันได้เช่นนั้นหญิงสาวจึงย้ายข้าวของบางส่วนมาไว้ที่บ้านสามีด้วย

เมื่อขับรถกอล์ฟเข้ามาจอดในบ้าน นนทภัทรก็ช่วยภรรยาสาวหอบชายกระโปรงที่ยาวลากพื้นเพื่อให้เธอเดินขึ้นบันไดได้สะดวก ๆ เพื่อจะได้เข้าห้องไปพักผ่อนกัน อีกทั้งพิธีส่งตัวเข้าหอก็ทำไปตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว ตอนนี้จึงเป็นเวลาส่วนตัวของคนทั้งคู่ที่จะได้อยู่กันตามลำพังในห้องหอคืนแรก

“เชิญครับคุณภรรยา” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเมื่อมาหยุดอยู่หน้าห้อง      นนทภัทรจึงเปิดประตูให้หญิงสาวเข้าห้องไปก่อน ส่วนตัวเองก็ประตูปิดพร้อมกดล็อกกลอนเสร็จสรรพ จนคนเข้ามาก่อนสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงดังคลิก

“เอ่อ ทำไมต้องล็อกด้วยคะ”

“อยากให้คนอื่นเข้ามาเห็นเรานอนกอดกันอย่างนั้นหรือครับ” ร่างสูงว่า พลางก้าวเท้าช้า ๆ มาหาร่างบางที่นั่งอยู่สตูลปลายเตียงด้วยท่าทางคุกคาม การที่ชายหนุ่มทำเช่นนี้ยิ่งทำให้เธอกลัวหนักกว่าเดิม จนต้องถอยหลังชิดปลายเตียง มองไปทางไหนก็ไม่มีทางหนีทีไล่ ฝั่งซ้ายขวาก็เป็นที่เท้าแขน ส่วนด้านหลังยังเป็นเตียง ใช่! ขยับตัวไปนั่งบนเตียงสิยัยกิ่ง กรรณิกาคิดอย่างลำพอง คงไม่รู้ว่าสามีหมาด ๆ มองทุกกิริยาของเธอไม่ละสายตา เมื่อเห็นร่างบอบบางพยายามขยับตัวขึ้นไปบนที่นอนก็ถูกชายร่างสูงรวบร่างเข้ามากอดอย่างรอคอยอยู่ก่อนแล้ว หากก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่ากอดร่างแน่งน้อยเอาไว้หลวม ๆ