7

“กิ่งคะ...” นนทภัทรเรียกชื่อของคนรักด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พลางสูดกลิ่นกายของคนตัวเล็กเข้าปอด

“คะ...?” ยัยกิ่งแกเป็นอะไรของแกเนี่ย ทำไมเสียงถึงสั่นอย่างนี้ กรรณิกาคิด

“หนูจะอาบน้ำก่อนพี่ หรือให้พี่อาบก่อนดี” คนตัวโตที่พยายามอดกลั้นอารมณ์ตัวเองสุดฤทธิ์ยังคงใช้น้ำเสียงแบบเดิม ที่คนฟังอย่างเธอยังอ่อนระทวย และยังแกล้งหายใจรินรดแก้มเนียน แต่ดวงตานี่สิสั่นระริกอย่างคนกลั้นขำ แต่คนตัวเล็กมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น เพราะถ้าเห็นคงโวยวายยกใหญ่และอาจมีการประทุษร้ายร่างกายแน่ เขามั่นใจ!

ใช่คำถามที่ควรถามไหมเนี่ย แล้วอะไรมาเรียกนงเรียกหนู โอ๊ย ขนลุกอะ! ทว่าคำตอบกับสวนทางกับใจคิด

“เอ่อ...ให้...พี่นนท์อาบก่อนดีกว่าค่ะ...กิ่งว่าจะเช็ดเครื่องสำอางให้สะอาดเสียก่อน”

คนที่ครองสติไม่อยู่พูดเสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน ส่งผลให้ร่างสูงต้องก้มหน้าลงมา และเกิดเหตุไม่คาดฝันหรือเป็นการตั้งใจของสามีก็สุดรู้ เมื่อชายหนุ่มขยับหน้าจนจมูกโด่งรั้นของเธอแตะแผ่วเบาบนแก้มสากแล้วผละออกมาอย่างตกใจ

“โอเคครับ” ชายหนุ่มตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากให้ภรรยาแตกตื่นมากไปกว่าที่เป็นอยู่ ค่อยเป็นค่อยไปจะกว่า ไม่อย่างนั้น เขาคงอด! และอด! คนตัวหอมเป็นแน่

“เฮ้อ ไปสักที” ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อชายหนุ่มยอมถอยแม้จะอึดอัดกับสิ่งที่เขาทำ แต่ความรู้สึกอีกอย่างคืออบอุ่นและปลอดภัย ถึงจะถูกลวนลามอยู่เนือง ๆ ก็ตาม

“เช็ดหน้าดีกว่า” ร่างบางสาวเท้าตรงมาหน้ากระจกเพื่อเช็ดคราบผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางที่อยู่บนใบหน้างามนานหลายชั่วโมง เมื่อเช็ดเครื่องประทินผิวต่าง ๆ ที่ช่างละเลงออกหน้าจนหมดก็พบกับหน้ากระจ่างใสไร้สิวเสี้ยน ไม่รู้ว่าคนที่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้ทุกวันไม่รู้สึกรำคาญบ้างหรือไง นี่เธอใช้แค่แป๊บเดียวยังไม่ชอบเลย

อีกอย่างวันนี้เป็นวันสำคัญ ผู้หญิงทุกคนอยากสวยอยู่แล้ว ตัวเธอเองก็คิดเช่นนั้น คิดไปคิดมารู้สึกว่าตนโชคดี ตั้งแต่ตกลงคบกันเป็นแฟนกับผู้เป็นสามีก็เจ็ดปีแล้ว เขาไม่เคยว่อกแว่กหรือทำให้เสียใจเลย แม้ครอบครัวจะสนิทสนมคุ้นเคยกันเพียงใดเขาก็ไม่ได้มีอภิสิทธิ์เช่นชายหนุ่มคนอื่น แต่เขาต้องพิสูจน์อย่างหนักเพื่อให้ครอบครัวของเธอรู้ว่าเขารักเธอด้วยใจจริง ๆ ไม่ใช่คำยั่วยุจากครอบครัว พอเขาพิสูจน์ตัวจนทั้งสองครอบครัวยอมรับ เขาก็ดูแลเธอไม่เคยห่าง คอยเป็นความสุข คอยเป็นคนรัก และคอยเป็นผู้ฟังที่ดี จนเธอรักเขาหมดหัวใจ คิดมาถึงตอนนี้ใบหน้างามก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ เลยเงยหน้าขึ้นมองกระจกพบกับภาพสะท้อนของสามีเดินออกห้องน้ำมา

“กรี๊ด!! พี่นนท์ทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนคะค่อยออกมา”

จะไม่ให้เธอกรีดร้องได้ยังไง เมื่อหันหลังจะไปหยิบกล่องใส่เครื่องเพชรที่วางบนตู้ ซึ่งมารดานำมาวางไว้ให้ก่อนออกจากห้อง แต่ต้องเจอเข้ากับชีเปลือยเดินออกห้องน้ำมายืนโชว์หุ่นที่ละลายใจสาว ๆ มานักต่อนักให้เธอมองอยู่นั่น แต่ตัวต้นเหตุหาได้สนใจในสิ่งที่เธอบอกไม่ กลับล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายใจเฉิบ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เช็ดผมที่เปียกอยู่ก่อน

“เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมหรอก” แม้ปากจะบ่น สุดท้ายเท้าเล็กก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่พับวางไว้บนชั้นในห้องน้ำออกมาเพื่อจะเช็ดผมให้คนรัก ทั้งที่ตัวเองยังไม่ได้ถอดชุดแต่งงานที่เธอรู้สึกว่าซักรุ่มร่ามมากไปแล้วในตอนนี้

“พี่นนท์คะ...ลุกนั่งก่อนได้ไหม จะนอนทั้งที่ผมเปียกอย่างนี้ไม่ได้นะ เดี๋ยวไม่สบายเอา” ปากจิ้มลิ้มเรียกชื่อสามี พลางใช้มือเรียวเล็กเขย่าแขนแกร่งเบา ๆ ให้รู้สึกตัว

“คะ...ค่ะ” ชายหนุ่มส่งเสียงรับในลำคออย่างงัวเงีย ลุกขึ้นนั่งตามคำสั่งของหญิงสาวทั้งที่ตายังปิดอยู่ กรรณิกาเลยขึ้นไปนั่งบนเตียงด้านหลังเขา ลงมือเช็ดให้จนหมาดไม่ย้อยเปียกที่นอนนั่นแหละถึงหยุดมือ

“เรียบร้อยค่ะ” ปากก็พูดไป เท้าก็ก้าวเดินไปตากผ้าขนหนูที่เปียกชื้นจากเส้นผมของนนทภัทร หายไปสักพักก็ออกมาอีกครั้งพร้อมทั้งเรียกชื่อคนนั่งหลับ เพราะเธอรูดซิปไม่ได้น่ะสิ

“พี่นนท์...พี่นนท์คะ!”

“คะ...” เขาทำเสียงงัวเงียเสมือนจริง ทั้งที่ก่อนหน้านอนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ที่สาวคนรักยังไม่ได้รูดซิปหลัง อีกประเดี๋ยวคงออกมา และก็เป็นจริงอย่างใจคิด เพราะชุดแต่งงานออกแบบมาเพื่ออำนวยความสะดวกให้เจ้าบ่าวแต่เพียงผู้เดียว

“เอ่อ คือ...”

“อะไรครับ” คนถูกเรียกลืมตามองร่างบางที่ยืนพูดติด ๆ ขัด ๆ อยู่ข้างเตียง

เอาน่า ยัยกิ่งพี่นนท์เป็นสามีแกนะ จะอายอะไร รีบพูดให้จบ ๆ จะได้ไปนอนเสียที ง่วงจนจะหลับทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำได้อยู่แล้วนะ!! กรรณิกาได้แต่พูดปลอบตัวเองในใจ ก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ อย่างตัดสินใจ

“คือ...แก้เชือกที่มัดไขว้กันให้กิ่งหน่อยค่ะ พอดีกิ่งแก้ไม่ได้” พูดรัวเร็วจนคนที่สะลึมสะลืออยู่ฟังแทบไม่ทัน เห็นหญิงสาวหันแผ่นหลังขาวเนียนเพื่อให้เขาแก้ปมที่มัดไว้แน่นออกให้ นั่นแหละถึงเข้าใจได้ทันท่วงที พอจะแก้เองมือก็ไม่ถึง ไหนจะทำสลับไขว้กันไปมาอีกเลยต้องรบกวนเขาอย่างที่เห็น