28

ก่อนกลับนนทภัทรและกรรณิกายังได้เห็นทะเลหมอกลอยปกคลุมอยู่ยอดขุนเขาท่ามกลางแสงแรกของวันที่สาดส่องลงมาบาง ๆ ก่อนพากันของว่างที่มีวางไว้ให้บริการตัวเองและเดินทางกลับด้วยรถตู้ที่ทางโรงแรมส่งมารับในเวลาต่อมา

ทันทีที่มาถึงโรงแรมที่พักนนทภัทรก็ได้ทำการคืนห้อง ด้วยเขาจะเข้าเกาะในตอนบ่าย ทว่ามีประกาศแจ้งเตือนจากกรมอุตุนิยมว่าจะมีพายุเข้าในวันนี้ สองสามีภรรยาเลยต้องพับแผนที่วางไว้ใส่กระเป๋า ชณิดาภาที่รู้ข่าว สั่งให้เลขาของสามีพาทั้งสองนั่งรถกอล์ฟมาส่งที่บ้าน

“น้ำตาลจ๊ะยกกระเป๋าไปอยู่ห้องเดิมที่คุณกิ่งเคยมาพักนะ” ชณิดาภาบอกคนงานของตัวเอง

“ไม่เป็นครับพี่ยกขึ้นไปเอง” นนทภัทรปล่อยให้สองสาวได้คุยกันตามลำพังตามประสาสาว ๆ ส่วนตนยกกระเป๋ามาไว้บนห้องแทน ที่เหลือก็ให้ภรรยาเก็บใส่ตู้ ห้องนี้เขาเคยมานอนแล้วช่วงที่อัครเดชและชณิดาภาแต่งงาน การจัดแต่งห้องยังเป็นโทนสีขาวทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเตียงนอน ตู้เสื้อผ้า โซฟาก็ยังเป็นสีขาวมีลายจุดเล็ก ๆ อยู่บ้างประปราย

“ขอบใจนะ เราคงรบกวนจนกว่าจะกลับเลยล่ะ” กรรณิกาพูดอย่างเกรงใจ

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้น เราเป็นเพื่อนกันนะ” ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไร เสียงกริ๊งประตูใหญ่ดังขึ้น

“ใครมากัน เราไปดูก่อนนะ” ไม่เห็นคนงานอยู่แถวนี้ชณิดาภาเลยต้องลุกไปดูเอง

“คุณณิครับ!! คุณณิ!!”

เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนจากประตูรั้วจนได้ยินมาถึงในบ้าน ทำให้กรรณิกาที่กำลังดูรอบ ๆ บ้านที่ไม่มีความเปลี่ยนเลยต้องออกมาดู เห็นเพื่อนคุยกับใครไม่รู้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนชายคนนั้นจะนั่งอยู่กอล์ฟออกไป ส่วนเจ้าตัวเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้ากังวล หญิงสาวเลยถามออกไปไม่ได้เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยทัน

“ณิดามีเรื่องอะไรกันเหรอ”

“เชฟที่ทำอาหารหวานเกิดอุบัติลื่นตกบันไดน่ะ”

“อ้าว แล้วเป็นยังไงบ้าง”

“เห็นว่าขาพลิก เลยขอลาหยุดสักสองสามวัน แต่...” หยุดพูดไปอึดใจก็อธิบายต่อ “แต่ไม่มีเชฟคอยทำของหวานให้ลูกค้าเลย”

“นี่! แกลืมเพื่อนคนนี้ไปได้ยังไง” ชณิดาภาที่ไม่เคยเห็นเพื่อนเสียงดังอย่างนี้มาก่อนก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย

“ไม่ใช่เราลืม เรานึกถึงแกเป็นคนแรก แต่แกมาฮันนีมูนนะ” เธอก็อธิบายในส่วนที่เธอคิดให้อีกคนได้รับรู้

“ไม่เป็นไร ไหน ๆ ก็ผิดแผนไปหมดแล้วนิ หาอะไรทำฆ่าเวลาก็ดีนะ งั้นเราไปกันเลยไหม” กรรณิกาพูดเองเออเองเสร็จสรรพ

“เดี๋ยว ๆ บอกพี่นนท์ก่อน” อะไรกัน ตัดสินใจเดี๋ยวนั้นก็จะทำเดี๋ยวนั้นเลยและไม่ถามความคิดเห็นของสามีตัวเองหน่อยเหรอ

“ไปเถอะ ฝนตกอย่างนี้จะได้ออกไปไหนล่ะ” นนทภัทรที่นั่งเงียบ ๆ ฟังสองสาวคุยกันพูดขึ้น

กรรณิกากลับมาโรงแรมอีกครั้งพร้อมกับชณิดาภาที่ขอตามมาเป็นลูกมือเพื่อที่จะทำคุกกี้และขนมเปี๊ยะ รวมไปถึงพายกรอบที่ดูง่ายกว่าเมนูอื่นและเก็บไว้ได้หลายวัน

กว่าจะเสร็จทุกอย่างก็เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็น แถมฝนยังตกตลอดทั้งวัน สองสาวเลยขึ้นไปอยู่บนห้องทำงานของผู้บริหารและเดินทางกลับบ้านพร้อมอัครเดชในเวลาหกโมงเย็น

ตอนนี้หนุ่มสาวสองคู่พากันมาอยู่ที่ตลาดโต้รุ้งของเมืองสุราษฎร์ เพื่อเดินเล่น แม้ฝนจะลงเม็ดปรอย ๆ ไม่ถึงกลับเปียกก็ไม่เป็นอุปสรรค เมื่อสาว ๆ สู้ฝนขนาดนี้ หนุ่ม ๆ จะทำอะไรได้ นอกจากเดินตามไม่ห่าง

“กิ่ง ๆ ร้านนี้ดีกว่า” ชนิดาภาพูดพร้อมกับดึงแขนเพื่อนสาวไปยังแผงขายสละ ซึ่งเป็นของขึ้นเสียงของอำเภอนาสาร มีทั้งสละสด ทั้งสละลอยแก้ว ทั้งน้ำสละ โดยที่สาว ๆ เลือกสละลอยแก้วกันคนละแก้ว แถมยังเผื่อแผ่ไปถึงสองหนุ่มที่อยู่ด้านหลังด้วย

“เป็นไง อร่อยล่ะสิ”

สองสาวต่างสนุกสนานที่เข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นร้านที่มีของกินแถมยังซื้อติดไม้ติดมือทุกร้าน มีทั้งข้าวของเครื่องใช้ที่ชาวบ้านทำมาขายในราคาถูก บางร้านเป็นงานเฮดเมดที่นักศึกษาทำมาขายเพื่อสร้างรายได้และตลอดทางเดินจะมีนักท่องเที่ยวทั้งไทยและเทศเดินสวนกันไปมา

“กลับกันหรือยังครับสาว ๆ” อัครเดชชวนเมื่อมองเข็มนาฬิกาเป็นเวลากว่าสามทุ่ม ตอนนี้ทั้งกรรณิกา นนทภัทร ชณิดาภาและตัวเขาอยู่ในร้านอาหารบนทางเท้าไม่ห่างจากตลาดโต้รุ้งนัก ก่อนจะพากันกลับเมื่อเห็นทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย