16

ทว่ากว่าจะสำเร็จได้ก็ลองผิดลองถูกกันอยู่นานถึงเป็นที่พอใจ นั่นแหละถึงปล่อยขายในโซเชียล ซึ่งไม่มีหน้าร้าน คงเป็นเพราะพวกเธอยังเรียนกันด้วยเลยไม่มีเวลามาดูแลร้านได้อย่างเต็มที่

“ปาล์ม น้ำทิพย์มานานแล้วเหรอ” นันท์นลินเดินมาหาเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนตัวประจำของพวกเธอทั้งสาม

“ก่อนหน้าแกสิบห้านาทีเอง” ปาล์มหรือชมพูนุท กณิกาตอบเพื่อนทั้งที่ยังไม่เงยหน้าจากหน้าจอมือถือ ด้วยกำลังตอบข้อความลูกค้าที่ทักเข้ามาสอบถามผลิตภัณฑ์ที่ทางร้านจัดจำหน่าย

“อ๋อ แล้วทำอะไรอยู่”

“กำลังตอบลูกค้าอยู่น่ะสิ”

“เราช่วยปะ”

“ก็ดีเหมือนกันนะ” พลางยื่นมือถือให้เพื่อนอย่างไว เพราะตอนเธอนี้เริ่มที่จะเมื่อยมือแล้วเหมือนกันที่ต้องมานั่งกดอะไรอย่างนี้นาน ๆ

“หลังเลิกเรียนเราไปส่งสินค้าให้ลูกค้ากันนะ โอเคไหม” น้ำทิพย์หรือ สลิลทิพย์ ตะวันชวนเพื่อน

“ได้ ๆ”

“แล้วจะทันก่อนพี่ไปรฯ (ไปรษณีย์) จะปิดเหรอ” ชมพูนุทถามอย่างสงสัย เนื่องจากพวกเธอเลิกเรียนในช่วงนั้นพอดี

“วันนี้วันศุกร์เราเรียนถึงบ่ายสองเองนะแก” และความจำเป็นเลิศของนันท์นลินช่วยบอกแก่คนขี้ลืมได้เป็นอย่างดี

“อ๋อ เราลืมวันนี้เอง แฮ่ ๆ” เกาแก้มตัวเองอย่างเขินเมื่อหน้าแตกต่อหน้าเพื่อนสนิททั้งสอง

ปกติพวกเธอจะส่งของแค่สามวันเท่านั้น คือวันจันทร์ ศุกร์ และเสาร์ที่สลิลทิพย์และชมพูนุทจะไปส่งเอง เพราะบ้านอยู่ใกล้กลับที่ตั้งไปรษณีย์ ที่ส่งแค่สามวันเพราะต้องแบ่งเวลามาแพ็กของลงกล่อง แถมยังต้องเรียนอีกจะให้ส่งทุกวันคงไม่ไหว

“นี่! พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ!” รัชนกเดินเข้ามาถามทั้งสองสาวด้วยน้ำเสียงกระโชกกระชาก หลังสลิลทิพย์เดินไปเข้าห้องน้ำแค่เสี้ยววินาที “งานที่อาจารย์ชัยวัตรสั่งเสร็จหรือยังของกลุ่มพวกฉันที่ฝากทำ”

“ยัง! ส่งอาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอ” เป็นนันท์นลินที่ตอบแทนชมพูนุท  

เธอไม่ค่อยชอบรัชนกที่คอยหาเรื่องกลุ่มพวกเธอ ทั้งยังให้ทำงานให้อยู่เป็นประจำถึงจะอยู่กลุ่มเดียวกันแต่ไม่เคยถูกกัน หากไม่เคยพูดกันดี ๆ เลยสักครั้ง เพราะอะไรนั่นก็สุดที่จะรู้เหมือนกัน

ที่คุณเธอมาถามอย่างนี้คงเป็นเพราะให้ชมพูนุทรับทำงานให้เมื่อคราวก่อน พอปฏิเสธไปว่าไม่รับทำ นางจะคอยเร้าหรือขอให้ทำจนได้ ชมพูนุทไม่อยากมีเรื่องเลยตอบรับไปอย่างเสียไม่ได้ เพราะไม่อยากให้เธอหรือชมพูนุทมีปากเสียงกันกับนังนกเอี้ยงเกาะติดอย่างกับปลิงนี่

“เอ่อ ก็ใช่ไง”

“นลินพอเถอะนะ” ชมพูนุทเขย่าแขนเพื่อนไม่ให้ตอบโต้ นันท์นลินเลยได้แต่ถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มที่ต้องคอยเป็นเบี้ยล่างให้คนพวกนี้โขกสับอยู่ร่ำไป

ไม่รู้ตอนนั้นหลงให้พวกนี้มาอยู่กลุ่มได้ยังไงถึงเห็นว่าเป็นคนดีเรียบร้อย ดูเป็นคนจริงใจคนหนึ่ง ลับหลังว่าคนอื่นอย่างเสีย ๆ หาย ๆ จนนักศึกษาทั้งคณะต่างรู้ดีว่ารัชนกและพวกชอบนินทาว่าร้ายเขาไปทั่ว ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าใครเลย แถมคนเขาพูดกันหนาหูอีกว่ารัชนกนั้นมีเสี่ยคอยส่งเสียเลี้ยงดูมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ถึงมีข้าวของดี ๆ ใช้

ใช่! รัชนกเป็นเด็กเสี่ย!

เธอเพิ่งรู้ไม่นานมานี้เหมือนกัน ทั้งที่นักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยพูดกันให้แซดว่ามีเสี่ยขับรถคันโก้มารับถึงคณะ เธอไม่เคยเชื่อจนได้เห็นกับตา

“วันจันทร์จะเอามาให้นะ” ชมพูนุทบอกอย่างอยากยุติการมีปากเสียงอีกของทั้งสอง

“เออ! ทำให้เรียบร้อยด้วยล่ะ” พอได้คำตอบเป็นที่พอใจ รัชนกถึงเดินออกไปจากตรงนั้น โดยมีเธอเพื่อน ๆ ของคุณเธอเดินตามต้อย ๆ

เฮ้อ! สองสาวถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

“ยัยนกนั่นมันมาหาเรื่องอะไรแกสองคนหรือเปล่า” สลิลทิพย์เอ่ยถามเพื่อน เมื่อเห็นหลังยัยรัชนกแวบ ๆ

“มาทวงงานกับปาล์มอะสิ”

“เหรอ...ฉันน่าจะอยู่ด้วยเนอะ จะได้ช่วยเธอฟันปากยัยนั่นได้” เธอไม่น่าไปเข้าห้องน้ำเลย อดรับฝีปากกับยัยรัชนกจนได้

อ้อ เห็นสลิลทิพย์อย่างนี้ แต่ก็มีแฟนเป็นรองประธานโรงแรมชื่อดังของเมืองสุราษฎร์เลยเชียว ซึ่งคบหากันมาก็นานตั้งแต่เพื่อนของเธอเรียนอยู่มอห้ามั้ง

“ช่างเถอะน่า เทอมหน้าก็จบแล้ว” ชมพูนุทตัดความรำคาญด้วยการตัดบท แล้วกระตุ้นให้นันท์นลินไปสนใจเรื่องอื่นแทน “เราว่านลินควรตอบข้อความลูกค้าก่อนนะ ก่อนจะมากจนตอบไม่ไหว”

“จริงด้วย!” และก็ได้ผลเสียด้วย เมื่อหญิงสาวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังค้างตอบคำถามของลูกค้าอยู่หลายราย

“เฮ้อ เสร็จสักที” เมื่อตอบคำถามจากลูกค้าเสร็จก็ถอนหายใจโล่งอก ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา “ทันเวลาเรียนพอดีเลย”

“หวัดดีครับสาว ๆ” ทว่ายังไม่ทันที่สามสาวจะลุกไปไหนก็มีเสียงชายหนุ่มที่คนเดินเข้ามาทักเสียก่อน

“นัด! ตกใจหมดเลย” คนถูกทักจากทางด้านหลังหันมาแหวใส่เพื่อนชาย ซึ่งเจ้าตัวก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วมานั่งเบียดข้าง ๆ เธอแทน เลยได้สายตาเขียว ปั้ดมองแรงใส่

“ก็เราไง”

“ทิพย์เราขึ้นห้องเรียนเถอะ ปล่อยให้คู่จิ้นเขาคุยกันเองดีกว่า” ชมพูนุทชวนสลิลทิพย์

“บ้าแล้วแก” ถูกเพื่อนแซวบ่อย ๆ ก็อายเป็นเหมือนกันนะที่ต้องอยู่กับผู้ชายหล่ออย่างณัฐพลน่ะ

“คนอื่นไปกันหมดแล้ว เราก็ตามเขาไปบ้างดีกว่านะ”

“เอ้า มาทักก็คิดว่าจะพูดอะไรที่ไหนได้ ฮึ่ม”

ณัฐพลได้แต่ส่ายหัวน้อย ๆ กับตัวเองเมื่อเห็นอาการของหญิงสาวที่ตนจะเริ่มรุกหนัก แต่รุกอีท่าไหนนะคุณเธอถึงยังไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจีบ