17

“กลับมาแล้วเหรอลูก” คุณภาวิดาที่กำลังช่วยแม่บ้านยกอาหารที่ปรุงสุกเรียบร้อยแล้วมาตั้งโต๊ะ ก่อนจะเดินออกมารับบุตรสาวถึงหน้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงรถที่คุ้นหูแล่นเข้ามาจอดในโรงรถข้างบ้าน พอเห็นสภาพลูกแล้วนางต้องยกมือทาบอก ด้วยตอนนี้นันท์นลินดูไม่จืด ไม่เหลือเคล้าเมื่อเช้าเลยแม้แต่น้อย

“สวัสดีค่ะคุณแม่”

“นลิน! ไปทำอะไรมา ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ล่ะห๊ะ!” พลางจับแขนลูกสาวพลิกตะแคงหมุนซ้ายหมุนขวาอย่างต้องการหาบาดแผลหรืออาการบาดเจ็บ

“หนูไปส่งครีมค่ะ เลยมีสภาพอย่างนี้” ตอบอย่างไม่ได้ตกใจอะไรทั้งนั้นและไม่ได้อธิบายเพิ่ม ทั้งที่มารดายังทำหน้าตื่นตกใจระคนไม่เชื่อ

“ไปอาบน้ำก่อนไป ค่อยมากินข้าว” พยุงร่างของบุตรสาวเข้ามาในบ้านอย่างทุลักทุเล ยืนมองดูลูกสาวจนหญิงสาวก้าวบันไดขั้นสุดท้ายถึงเดินไปหาสามี

“คุณแล้วนลินล่ะ เมื่อกี้ใช่เสียงรถของลูกหรือเปล่า” ประมุขของบ้านที่นั่งอ่านหนังสือธรรมะอยู่ในห้องนั่งเล่นเอ่ยถามเมื่อเห็นผู้เป็นภรรยาที่รักเดินเข้ามาคนเดียว

“ลูกขึ้นไปอาบน้ำน่ะค่ะ กลับมาเหงื่อไหลโชกเชียว”

“แล้วไปทำอะไรมาล่ะ”

“เห็นว่าขนของไปส่งของให้ลูกค้าน่ะค่ะ” คนฟังพยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่คู่ชีวิตบอก

ท่านไม่เคยสอนให้ลูก ๆ งอมืองอเท้า อยากทำอะไรให้ทำไปเลยอย่ารีรอ เพราะเวลาไม่เคยรอใคร เมื่อลูกสาวขอทำครีมขายท่านก็ไม่ขัด ทั้งยังได้ให้เงินไปก้อนหนึ่งด้วยซ้ำเพื่อเป็นทุนตั้งตัว จากนั้นไม่นานทุนที่ได้ลงทุนไปก็ได้กำไรกลับมามากมาย

“คุณภาคะตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้วค่ะ” แม่บ้านเข้ามาบอก ขณะทั้งคู่ที่กำลังนั่งพูดคุยกัน

“ขอบใจจ้ะ”

นางไม่ค่อยชอบให้ใครเรียกว่าคุณหญิงเลยให้แม่บ้านทุกคนเรียกด้วยชื่อเล่นก็พอ ซึ่งบ้านหลังนี้มีแม่บ้านอยู่สามคน มีสามีของหัวหน้าแม่บ้านเป็นคนขับรถและคนสวน โดยที่คุณนันท์วัฒน์ได้ทำบ้านพักให้แม่บ้านได้พักอาศัย แยกจากตัวบ้านใหญ่ชัดเจน อีกทั้งยังอยู่กึ่งกลางบ้านเกรียงไกรและบ้านรุ่งโรจน์

ระหว่างนั้นนันท์นลินเดินลงมาทันได้ยินพอดีเข้ามาอ้อนขอมารดาอย่างน่ารักน่าเอ็นดูราวกับเป็นเด็กตัวเล็กที่ร้องจะเอาขนม เพราะตอนนี้เธอรู้สึกหิวจนแสบท้องไปหมด

“คุณพ่อคุณแม่คะไปกินข้าวกันเถอะค่ะ นลินหิวข้าวแล้ว”

“รอพี่นนท์กับพี่กิ่งก่อนสิลูก พี่เขายังไม่มาเลยนะ”

“จริงด้วย! พี่กิ่งบอกวันนี้มีเมนูใหม่มาให้ชิม เราลืมไปได้ยังไงนะ”

ทำไมเพิ่งมานึกได้ตอนนี้นะ พูดกับพี่สะใภ้เสียดิบดีว่าจะไปหาขนมที่ร้านกินเสียหน่อย หากก็ไม่ได้ไปเสียนี่

“ยังไงพี่กิ่งก็ห่อมาให้หนูอยู่แล้ว” นางได้แต่พูดปลอบใจเพราะรู้ว่าลูกสาวชอบของหวานเป็นชีวิตจิตใจ ห้ามว่าอ้วนก็ไม่ฟัง ไม่รู้รั้นเหมือนใคร

ขณะนั้นนนทภัทรและกรรณิกาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเห็นว่าทุกคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ทำไมวันนี้กลับค่ำล่ะลูก”

“ลูกค้ามาซื้อโป๊ยเซียนน่ะค่ะเลยปิดร้านค่ำไปหน่อย” กรรณิกาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“’งั้นเราไปกินข้าวกันเถอะ จะได้อาบน้ำพักผ่อนกัน” คุณนันทวัฒน์ชวน เพราะเลยเวลาอาหารมาครึ่งชั่วโมงแล้ว พลางประคองคู่ชีวิตให้เดินไปพร้อมกันด้วย โดยมีหนุ่มสาวเดินรั้งท้าย

“พี่กิ่งเหลือเค้กมาให้นลินบ้างไหมคะ”

น้องสามีทวงถามถึงของกิน เพราะไม่เห็นพี่สะใภ้ถือถุงหรือกล่องเข้ามา เป็นผลให้พี่ชายมอบมะเหงกให้

“โอ๊ย!! พี่นนท์ ทำไมชอบทำร้ายร่างกายผู้หญิงบอบบางอย่างน้องด้วย” คนถูกทำร้ายร่างกายบ่นกระปอดกระแปดพลางลูบตรงที่ถูกมะกอกจากมือพี่ชายไปด้วย

“มีน่ะมี แต่ต้องกินข้าวก่อน เข้าใจไหม”

“ทราบค่ะคุณพี่” ลากเสียงยาวแล้วก็วิ่งหายไปในห้องอาหาร กลัวจะได้กินมะกอกอีก

ทำตัวเป็นเด็ก ๆ ไปได้ ไม่รู้ว่าเมื่อไรน้องสาวเขาจะโตสักทีนะ นนทภัทรได้แต่คิดและส่ายหัวอย่างปลงตก

...และคืนนั้นนันทนลินก็ไม่ผิดหวังเมื่อพี่สะใภ้คนสวยเสิร์ฟของหวานอร่อย ๆ เป็นการตบท้าย โดยมีบิดามารดาและพี่ชายคอยห้ามสองสาวไม่ให้กินเยอะ

สำนักงานต้อนรับลูกค้าสไตล์ไทยประยุกต์ร่วมสมัยสองชั้นปลูกสร้างอยู่ท่ามกลางแมกไม้น้อยใหญ่ ชั้นล่างทำจากปูน ตรงกลางเป็นโถงกว้างเปิดโล่ง ภายในตกแต่งไว้รองรับการใช้งานได้อย่างลงตัว ด้านซ้ายของห้องจัดเป็นเคาน์เตอร์สำหรับบริการลูกค้าไม่ว่าจะเป็นเช็กอินหรือเช็กเอาท์มีชุดโซฟาสีน้ำตาลวางไว้ใกล้ ๆ กันสองชุด

ส่วนขวามือนั้นแบ่งพื้นที่ให้เป็นห้องรับประทานอาหารที่มีทั้งอาหารไทยอาหารเทศ และเครื่องดื่มให้เลือกสรรมากมาย โดยฟากหนึ่งเป็นประตูกระจกใสบานใหญ่กั้นระหว่างตัวอาคารกับธรรมชาติด้านนอกเหมือนกับว่าเราได้อยู่ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรนานาพันธุ์

มองผ่านกระจกไปจะพบกับทุ่งกุหลาบหลากสีที่กรรณิกานำมาลงกำลังแข่งกันออกดอกให้ผึ้งน้อยบินมาดูดกินเกสรจนได้รับคำชมอย่างล้นหลามถึงขนาดถามหาคนจัดสวน ติดกันกับห้องอาหารยังถูกแบ่งเป็นห้องสำหรับสัมมนาอีกสองห้อง แต่ละห้องจุคนได้ราว ๆ สามสิบคน