18

ระหว่างชั้นหนึ่งกับชั้นสองจะมีบันไดทางเดินเป็นตัวเชื่อม ชั้นสองนั้นเป็นห้องทำงานของนนทภัทรและเลขาหน้าห้องอย่างผ้าแพร ตัวห้องกั้นด้วยไม้แต่งเติมด้วยผนังกระจกสามารถเห็นวิวทิวทัศน์ภายนอกได้ และมีภูเขาสูงเป็นฉากหลังให้กับบ้านพัก ส่วนของพนักงานแผนกอื่น ๆ จะอยู่อีกด้านหนึ่งในชั้นเดียวกัน

ด้วยตัวบ้านทุกหลังทำจากไม้เฌอร่าสไตล์วินเทจสีขาว ยกพื้นไม่สูงมากน่าจะราว ๆ แปดสิบเซนติเมตรเห็นจะได้ และไม่สูงพอจะบดบังความสวยงามของสิ่งแวดล้อมที่อยู่โดยรอบ ภายในบ้านพักมีขนาดสองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ มีระเบียงยื่นออกมาจากตัวบ้านเพื่อใช้สำหรับออกมาพักผ่อนหย่อนใจให้ใกล้กับธรรมชาติมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นแค่การออกมารับลมเย็น ๆ กระทั่งนั่งจิบกาแฟหรืออื่น ๆ ตามแต่ลูกค้าจะเลือกทำ ลักษณะบ้านพักก็มีให้บริการแก่ลูกค้าเพียงแค่สองแบบ คือเหมาะสำหรับพักผ่อนเป็นครอบครัวในวันหยุดไปจนถึงคู่รักคู่ฮันนีมูน ซึ่งอย่างหลังต้องจองกันข้ามเดือนเลยทีเดียว เพราะมีในจำนวนจำกัด

และภายในสำนักงานแทบไม่เคยมีวันไหนที่ไม่เปิดใช้งาน อันเนื่องจากจำนวนลูกค้าที่มีมากนั่นเองที่จะเข้าเช็กอินอย่างสม่ำเสมอแทบไม่มีขาดช่วง หรือคนไหนอยู่ไกลหน่อยอยากจะมาพักที่นี่ก็โทรมาจองล่วงหน้าถึงหนึ่งสัปดาห์แถมบางวันสายโทรศัพท์แทบไหม้

“สวัสดีค่ะคุณนนท์” พนักงานสาวที่อยู่แผนกต้อนรับลูกค้าเอ่ยทักเจ้านาย เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยมาดผู้บริหาร นนทภัทรพยักหน้ารับเล็กน้อยตลอดทางจนขึ้นมาถึงห้องทำงาน

“สวัสดีค่ะเจ้านาย” คุณผ้าแพร หญิงวัยสามสิบเก้าปี ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของเขา และเป็นคนที่บิดาไว้วางใจให้มาช่วยติวงานในช่วงที่เขาเข้ามารับตำแหน่งประธานใหม่ ๆ

เมื่อก่อนผ้าแพรหรือพี่แพรที่เขาเรียกเคยเป็นเลขาของท่านประธานใหญ่มาก่อน พอท่านวางมือเธอเลยมาเป็นเลขาให้กับชายหนุ่มมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งหญิงสาวเป็นคนฉลาดและมีไหวพริบดีเยี่ยมในทุกสถานการณ์ที่พบเจอ แถมอย่างสุดท้ายคงจะเป็นการเข้าขาของเจ้านายและลูกน้องที่ช่างรู้ใจกันเป็นอย่างดี

“สวัสดีครับพี่แพร วันนี้มีเอกสารอะไรด่วนที่ต้องเซ็นบ้างไหมครับ” นนทภัทรหยุดคุยกับเลขาคู่ใจ

“มีค่ะ พี่วางไว้บนโต๊ะทำงานแล้วนะคะ”

เวลาไม่ได้อยู่ต่อหน้าลูกน้องคนอื่น ๆ ผ้าแพรจะใช้คำที่สนิทสนมกับเจ้านายอยู่เสมอคงเป็นเพราะชายหนุ่มขอไว้นั่นเอง

“ขอบคุณครับ” ผู้บริหารคนปัจจุบันของ NK Garden Resort เดินเข้าห้องทำงานเคลียร์เอกสารสำคัญเพื่อที่สุดสัปดาห์นี้จะได้ไปฮันนีมูนกับภรรยาสุดที่รักที่ยังตกลงกันไม่ได้ว่าจะไปที่ไหน

เปิดประตูห้องเข้าไปจะเห็นโต๊ะทำงานไม้สักตั้งอยู่ซ้ายมือสี่สิบห้าองศา ใกล้กันมีตู้เอกสารวางหันหน้าเข้ากับชุดโซฟารับแขกสีน้ำตาลเยื้องกับโต๊ะทำงานเล็กน้อย ดูเข้ากันกับผนังสีขาวลายตารางหมากรุกสีน้ำตาลที่ชายหนุ่มเลือกได้เป็นอย่างดี

ช่วงเช้านนทภัทรเซ็นเอกสารที่เลขานำมาวางไว้กว่าสิบแฟ้มถึงเสร็จเรียบร้อย มีเงยหน้ามองไปทางร้านเบเกอรีบ้างเป็นครั้งคราว ก็เห็นกรรณิกากำลังขะมักเขม้นบริการลูกค้าอยู่ โดยมีผู้ช่วยอีกสองคนคอยเสิร์ฟ หรือบางคนมารับขนมที่หญิงสาวเปิดรับออร์เดอร์ไว้ มองร่างบางจนชื่นใจแล้วก็หันมาตั้งใจทำงานอีกครั้ง เพื่อที่ช่วงพักเที่ยงจะได้ไปกินข้าวกลางวันกับภรรยา

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น ทำให้นนทภัทรที่กำลังเซ็นอนุมัติเงินเดือนของพนักงานอยู่ตอบรับทั้งที่ยังไม่เงยหน้า หลังกลับจากไปกินข้าวมื้อกลางวันกับกรรณิกามาตนก็ไม่ได้วอกแวกอีกเลย ตั้งใจทำงานให้แล้วเสร็จเพื่อไปหาภรรยาที่ทำขนมอยู่ในร้านเบเกอรรี่ จนไม่รู้ว่ากาแฟดำที่เลขานำมาเสิร์ฟก็ยังไม่ได้กินจนเย็นจืดชืดหมด

“เชิญครับ” ก่อนจะเอ่ยเชื้อเชิญให้คนที่อยู่หน้าประตูไม้โอ๊คสีน้ำตาล เมื่อได้รับอนุญาต หญิงวัยกลางคนก็เดินอย่างมั่นคงบนรองเท้าส้นสูงสีดำมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเจ้านายที่กำลังขะมักเขม้นอ่านเอกสารที่เธอยกเข้ามาอยู่

“คุณนนท์คะ ห้าโมงครึ่งแล้วค่ะ”

เลขาอย่างเธอต้องเข้ามาแจ้งเจ้านายเมื่อเลยเวลาเลิกงานมาแล้วครึ่งชั่วโมงพร้อมกับวางเอกสารฉบับสุดท้ายที่ถือเข้ามาลงบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม

“ครับพี่แพร” ชายหนุ่มตอบ “ผมว่าจะเซ็นเอกสารชุดนี้ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับครับ” พร้อมกับชี้กองแฟ้มอีกสามสี่เล่มที่วางอยู่ให้ผ้าแพรดู ซึ่งรวมกับแฟ้มเอกสารที่เธอหยิบเข้ามาเมื่อครู่ด้วย

“ค่ะ งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะคะ”

คนที่มีวัยวุฒิน้อยกว่ายกมือไหว้อย่างให้ความเคารพ