21

ใช้เวลานั่งเครื่องประมาณหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงสนามบินสุราษฎร์อย่างปลอดภัย โดยมีรถของโรงแรมที่นัดไว้มาจอดรอรับ เพื่อพาไปยังที่พักที่ต้องโทรจองไว้ประมาณหนึ่งเดือนถึงจะได้ห้องตามที่เขาต้องการ ซึ่งราคาต่อคืนก็ไม่ใช่ย่อย แต่เพื่อความสุขของคนรักแล้วเขายินดีทำให้ด้วยความเต็มใจ

ประมาณยี่สิบนาที รถได้มาจอดเทียบกับหน้าประตูทางเข้าโรงแรมภิญโญวิลล่า แอนด์ สวีต โรงแรมชื่อดังของเมืองสุราษฎร์และผู้บริหารสูงสุดของที่นี่ยังเป็นเพื่อนสนิทของเขาและกานตพงศ์อย่างอัครเดช ภิญโญ ที่ย้ายมาบริหารงานหลังจากบิดาเสียชีวิต

อีกทั้งโรงแรมของที่นี่ยังอยู่ห่างจากสนามบินไม่มากนักและสะดวกสบายในการเดินทาง ด้วยมีรถประจำทางทุกชนิดขับผ่าน เลยทำให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติและชาวไทยอยากมาเที่ยวพักผ่อนในทุกช่วงฤดูและมีบริการให้เลือกทำอีกมากมาย ไม่ว่าจะซาวน่า นวดแผนไทย แถมยังมีห้องอาหารให้เลือกสรรไม่ว่าจะเป็นอาหารไทยที่ใครมาต้องลิ้มลอง อาหารนานาชาติสำหรับคนที่ไม่ค่อยชอบอาหารไทย ซึ่งทุกอย่างที่กล่าวมานั้นอยู่ชั้นใต้ดินของโรงแรม มองเห็นวิวทิวทัศน์รอบ ๆ ด้านได้อย่างชัดเจน หลังจากกินอาหารเสร็จก็ออกมาเดินเล่นรับลมทะเลเย็น ๆ หรือช่วงเวลากลางวันถ้าไม่มีโปรแกรมไปเที่ยวที่ไหนจะไปนอนอาบแดดก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่น่าสนใจ

นนทภัทรจูงมือกรรณิกาเข้าโรงแรมที่มีพนักงานคอยเปิดประตูกระจกบานใหญ่ให้ ภายในอาคารตกแต่งด้วยสีฟ้าขาวเป็นส่วนใหญ่ โดยมีโต๊ะเก้าอี้ขนาดเล็กวางอยู่ฝั่งขวา ใกล้กันนั้นจะมีตู้หนังสือวางอยู่เยื้องกัน ส่วนตรงกลางเป็นทางเดิน ฝั่งซ้ายเป็นเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่มีพนักงานคอยรับโทรศัพท์และให้คำแนะนำแก่ลูกค้า

ส่วนกระเป๋าที่เตรียมมาพนักงานได้ยกไปรออยู่หน้าลิฟต์ตอนที่ชายหนุ่มกำลังเช็กอิน ระหว่างนั้นมีผู้ชายท่าทางภูมิฐานเดินเข้ามาสอบถาม

“สวัสดีครับ ใช่ คุณนนทภัทรและภรรยาหรือเปล่าครับ”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” เขาพยักหน้า พลางถามคนที่เขาไม่คุ้นหน้า

“ผมเป็นเลขาของคุณอัครเดช ภิญโญ เจ้านายได้สั่งให้ผมลงมารับคุณทั้งสองน่ะครับ”

ร่างสูงพยักหน้าเข้าใจ หันไปเรียกสาวคนรักที่กำลังสนใจการตกแต่งของที่นี่อยู่

“กิ่งคะขึ้นห้องกันเถอะ ไอ้อัครให้เลขามันมารับเราแล้ว”

“พี่อัครรู้ได้ยังไงคะว่าเราอยู่ที่นี่”

กรรณิกาละสายตาจากสิ่งตรงหน้า ถามสามีอย่างสงสัย นนทภัทรยักไหล่ด้วยไม่รู้ด้วยเช่นกัน ก่อนเดินตามเลขาที่เพื่อนส่งมาขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักที่อยู่ชั้นสิบ

“เชิญครับ” คนติดตามของอัครเดชเปิดประตูห้องให้แขกทั้งสองของเจ้านายเข้าห้องเพื่อพักผ่อนตามอัธยาศัย

“ขอบคุณครับ”

เข้าห้องได้ สิ่งแรกที่กรรณิกาทำก็คือสำรวจห้อง ที่ภายในตกแต่งด้วยสีครีมชมพู เฟอร์นิเจอร์จำเป็นต่าง ๆ ก็มีครบครันไม่ว่าจะเป็นโซฟาที่วางหันหลังเข้าผนังห้อง ตรงข้ามกันมีตู้ขนาดสองชั้นไว้วางทีวีขนาดสี่สิบสองนิ้ว ส่วนอีกชั้นที่ว่างอยู่ก็เป็นตู้เย็นขนาดเล็ก ซึ่งในนั้นมีทั้งน้ำเปล่าและน้ำอัดลมไว้บริการลูกค้า เยื้องไปซ้ายมืออีกเล็กน้อยก็เป็นประตูกระจกมีผ้าม่านสีชมพูอ่อนปิดกันแสงแดด เปิดออกไปจะมองเห็นวิวทะเลสีฟ้าครามไกลลิบ ๆ โดยมีสระว่ายน้ำส่วนตัวและเก้าอี้ผ้าใบสองตัววางอยู่ หลังจากว่ายน้ำจนเหนื่อยก็นั่งพักให้หายเหนื่อยได้หรือจะเป็นมุมพักผ่อนสายตาก็ดีเช่นกัน

“สวยจัง” ร่างบางเดินออกมาสูดเอากลิ่นทะเลเข้าปอดอย่างเต็มอิ่มหลังไม่ได้มาเที่ยวนาน

“เราจะอยู่บนห้องหรือไปเดินเที่ยวดี” นนทภัทรที่ยกกระเป๋าไปเก็บในห้องนอนหันหลังมาเห็นร่างบางยืนใช้มือเท้ากับราวระเบียงอยู่ก่อนแล้ว เขาเลยเดินเข้าไปโอบกอดหญิงสาวพลางเกยครางไว้บนไหล่ของเธอแล้วเอ่ยถาม

“อยู่บนห้องดีกว่าค่ะให้แดดร่มกว่านี้หน่อยค่อยลงไปข้างล่าง” เธอตอบ พลางเอนหลังพิงอกแกร่งกำยำของสามีอย่างฝากฝัง

“ที่นี่เป็นยังไงบ้าง ถูกใจไหมคะ” ต่างฝ่ายต่างเงียบชายหนุ่มเลยเอ่ยทำลายความเงียบนั้น

“สวยถูกใจที่สุดเลยค่ะ” พลางสูดเอากลิ่นทะเลเข้าปอดอย่างเต็มอิ่มหลังไม่ได้มานานแล้ว ตั้งแต่ชณิดาภาแต่งงานกับผู้บริหารเจ้าของของที่นี่ “ขอบคุณนะคะ”

นนทภัทรยิ้มในหน้าอย่างเป็นปลื้มที่เห็นคนรักมีความสุขกับสิ่งที่เขามอบให้

“จริงสิ! นี่กิ่งได้โทรบอกคนที่บ้านเราหรือยัง” มาถึงที่นี่นานแล้วยังไม่ได้บอกคนที่บ้านเลย เขาก็ลืมไปเลยว่ามารดาสั่งไว้ว่ามาถึงที่นี่แล้วให้โทรบอก

“ตายแล้ว! ป่านนี้คงพากันเป็นห่วงแล้วมั้ง”

ท่าทางที่ดูตกใจของหญิงสาวทำให้เขารู้ว่าผู้เป็นภรรยายังไม่ได้โทรบอกคนที่บ้าน ชายหนุ่มเลยล้วงเครื่องมือสื่อสารให้เธอโทรหาคนที่สระบุรี

“แม่คะ...หนูถึงสุราษฎร์แล้วนะคะ...ครึ่งชั่วโมงที่แล้วค่ะ...ค่ะ ขอโทษค่ะพอดีหนูลืม...ค่ะ สวัสดีค่ะ”

กดวางสายเรียบร้อยก็ยื่นมือถือให้สามี โดยที่ไม่พูดบอกอะไรให้เขาทราบ ขึ้นชื่อว่านนทภัทร เกรียงไกร แล้วไอ้ท่าทางอย่างนี้คงโดนมารดาเทศนามาแน่ ๆ เลยเอ่ยอย่างรู้ทัน

“โดนบ่นมาสินะ”

“น่าจะบอกกันนานกว่านี้นะคะ” อาการกระเง้ากระงอดของหญิงสาวส่งผลให้คนตัวสูงยิ้มในหน้า

“โอ๋ ๆ ดูตรงโน่นสิ นักท่องเที่ยวกำลังเล่นซัพบอร์ดกันอย่างสนุกเชียว” พลางชี้นิ้วไปในทะเลที่มีนักท่องเที่ยวบางคนกำลังยืนอยู่บนบอร์ดที่มีลักษณะรูปร่างคล้ายเซิร์ฟบอร์ด หากมีขนาดที่ใหญ่กว่า ซึ่งตัวบอร์ดมีเชือกไนลอนล็อกข้อเท้าเพื่อความปลอดภัย ทั้งยังใช้ไม้พายควบคุมทิศทางการเคลื่อนที่ของบอร์ดอีกทอดหนึ่ง