2

สามชั่วโมงก่อนหน้า

“กิ่ง ตื่นไปอาบน้ำเร็ว ช่างมารอแล้ว” พราวนภา ตะวันหรือน้ำฟ้าเดินมาปลุกเพื่อนที่นอนพักผ่อนอยู่ในห้องพักของรีสอร์ตที่เจ้าบ่าวเปิดไว้ให้เจ้าสาวใช้แต่งตัวโดยเฉพาะ

“อืม ๆ” เจ้าของชื่อตอบรับอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักที่ถูกรบกวนเวลานอน ก่อนลุกเข้าห้องน้ำไปทั้งที่ยังง่วงงุน

ออกจากห้องน้ำได้ หญิงสาวก็ถูกช่างมากฝีมือมะรุมมะตุ้มอยู่บนศีรษะและใบหน้าเรียวงาม แม้ไม่แต่งอะไรก็สวยเนียนธรรมชาติที่ใครเห็นต่างพากันอิจฉา พอเธอเข้าคอร์สเจ้าสาวมาแล้วยิ่งดูดีมีออร่าเปล่งประกายยิ่งขึ้น ผมที่เคยมัดเป็นหางม้าในทุกวันถูกถักเป็นเปียก้างปลาประดับด้วยมุกสีขาวดูงดงามราวกับนางฟ้าบนดิน ดวงตาสุกสกาวเรียวรีเมื่อปัดมาสคาร่าแล้วดูกลมโต ใบหน้าขาวนวลไร้สิวเสี้ยนถูกปัดด้วยบลัชออนสีชมพูอ่อนและริมฝีปากบางถูกทาด้วยลิปมันสีชมพูประกายเพชร พอเครื่องสำอางมาอยู่บนใบหน้างามช่างสวยไม่มีที่ติ

“รีบกันหน่อยจ้า งานจะเริ่มแล้วนะพวกเธอ” เจ๊แม็กกี้ ช่างแต่งหน้าประจำห้องเสื้อพราวนภาเร่งลูกน้องที่กำลังเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้งานออกมาอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ชวนคนมองให้ตกตะลึงตามคำกระซิบของเจ้าบ่าวที่บอกก่อนตนจะเข้าห้องมาและหมายถึงโบนัสที่จะได้ถ้าสวยถูกใจเจ้าบ่าว

“คุณฟ้ายังไม่เห็นว่าอะไรเลยนะฮะ” ลูกน้องฝีปากกล้าคนหนึ่งรับคมกรรไกรในปากกับเจ๊แม็กกี้ ซึ่งเป็นทั้งผู้ช่วยอีกคนของพราวนภาและช่างแต่งหน้าของร้าน ที่มีห้องเสื้อหลายที่อยากได้ตัวไปร่วมงาน หากเจ้าตัวก็ปฏิเสธ เพราะงานที่ทำอยู่นี่ก็ดีอยู่แล้ว ไหนจะเจ้านายที่ให้ความเป็นกันเองอีก ไม่รู้ว่าออกจากตรงนี้ไปจะได้เจ้านายอย่างนี้อีกไหม

“ก็ช่างคุณฟ้าสิยะ” เจ๊แม็กกี้ว่า “คุณน้ำฟ้าเป็นเจ้านายที่ดี ฉันไม่เห็นเคยว่าลูกน้องอย่างหล่อนสักที”

พราวนภาได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอื้อมระอากับลูกน้องที่เอาชื่อของตนไปเอี้ยวในบทสนทนาด้วย แล้วหันมายิ้มกับเพื่อนบาง ๆ อย่างรู้กัน จะมีแต่สองคนนี้แหละที่คอยเป็นตัวตลกทำให้เธอลดอาการตื่นเต้นลงไปได้บ้าง

“ว้าว สวยมากค่ะคุณน้องขา ยิ่งแต่งแบบนี้ยิ่งสวย ดูอ่อนหวาน นุ่มนวลทีเดียว” เสียงใหญ่ของเจ๊แม็กกี้ถูกดัดให้เล็กลง เมื่อเห็นลูกน้องเก็บรายละเอียดเรียบร้อย

ผู้หญิงอะไรช่างสวยงดงามเหลือเกิน ตั้งแต่เธอเป็นช่างแต่งหน้ามา ไม่เคยพบไม่เคยเห็นใครมีใบหน้าดุจเด็กทารกแรกเกิดอย่างหญิงสาวสักราย ปัด ๆ แต่ง ๆ เล็กน้อยก็ดูสวยและโดดเด่นแล้ว ร่างชายหัวใจสาวได้แต่พรรณนาในใจคนเดียวด้วยความอิจฉาตาร้อน

“ใช่ฮ่า คุณกิ่งงามราวกับนางฟ้านางสวรรค์มากเลยนะฮะ” ลูกมือเอ่ยชมอีกคน

“ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนที่ตั้งใจทำให้กิ่งออกมาสวยมากกว่านะคะ” เจ้าของงานเอ่ยถ่อมตัว ที่เธอสวยขนาดนี้ไม่ใช่เป็นคนสวยหรอก แต่เป็นเพราะฝีมือดีของเจ๊แม๊กกี้และลูกทีมมากกว่าที่ทำออกมาดั่งเธอเป็นเจ้าหญิงเช่นนี้

“พวกพี่ไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะคุณน้องขา เพราะเครื่องหน้าคุณน้องสวยอยู่แล้ว พี่ ๆ แค่เติมนิดแต่งอีกหน่อยเท่านั้นเองค่ะ”

แหม!!! คุณเธอบอกตัวเองไม่สวย แล้วพวกฉันล่ะ ไม่เป็นศพเดินได้เลยเหรอ ลูกทีมคนหนึ่งของเจ๊แม๊กกี้ค่อนขอดในใจที่ออกจะทีเล่นทีจริงมากกว่า

“จริงจ้ะ เพื่อนของน้ำฟ้ากับณิดาสวยที่สุด” ชณิดาภา ภิญโญ ที่นั่งฟังเงียบ ๆ มานานเอ่ยอย่างเห็นด้วย

“เราเห็นด้วยกับณิดาและเจ้กี้นะ” เจ้าของพราวนภาเวดดิ้งบอก

“อย่าเพิ่งคุยกันมากเลยค่ะ ปล่อยเจ้าสาวออกจากห้องเถอะค่ะ เพราะตอนนี้เจ้าบ่าวเขามายืนคอยเจ้าสาวนานแล้ว” น้ำเสียงกึ่งหญิงกึ่งชายพยักพเยิดไปทางประตู เป็นเวลาเดียวกับที่นนทภัทรเดินเข้ามาในห้องที่ใช้แต่งตัวเพื่อรับเจ้าสาวลงไปต้อนรับแขกพร้อมกัน

“เจ๊ก็...”

เมื่อเห็นเจ้าสาวกับตาตัวเอง ชายหนุ่มร่างสูงถึงกับตกตะลึงในความสวยของคนรัก ที่ตอนนี้อยู่ในชุดเกาะอกรูปหัวใจลายถักลูกไม้สีชมพูเย็บติดกับตัวชุดที่ยาวลากพื้น ชายกระโปรงยังเพิ่มลูกเล่นด้วยการปักดอกไม้ดอกเล็ก ๆ เพื่อไม่ให้ชุดดูเรียบจนเกินไป บนลำคอระหงหญิงสาวเลือกสวมสร้อยทำจากเงินแท้จี้รูปหัวใจที่แฟนหนุ่มซื้อเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วมาใส่ พอมาอยู่บนคอของร่างบางแบบนี้ช่างเข้าชุดกันอย่างพอเหมาะในความรู้สึกของคนมอง