4

“น้องกิ่ง พี่ขอให้น้องมีความสุขในชีวิตคู่นะ...แกด้วยนะนนท์ อย่าทำให้น้องฉันเสียใจล่ะ” กานตพงศ์ รุ่งโรจน์ ผู้บริหารร้านอาหารครัวรุ่งโรจน์ พี่ชายของกรรณิกาพ่วงด้วยเพื่อนสนิทของนนทภัทร มือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเข้ามาสวมกอดและอวยพรให้น้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กับเพื่อนสนิทเขาใช้นิ้วชี้ชี้หน้าแกมใช้น้ำเสียงข่มขู่เพื่อให้น้องเขยกลัว

สำหรับนนทภัทรแล้วหากลัวสิ่งที่เพื่อนขู่ไม่ เพราะถูกเลี้ยงมาคู่กันเลยรู้ไส้รู้พุงจนหมด มันไปทำอะไรที่ไหนเขารู้ แม้กระทั่งเรื่องที่เขากับ     อัครเดชได้ยินมาก็มีมูลบ้าง หากเขายังปิดปากเงียบ เหมือนสุภาษิตที่ว่า    ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ แม้กานตพงศ์ไม่พูดเขาก็ไม่คิดที่จะทำให้หญิงคนรักต้องเสียใจอยู่แล้ว

“ขอบใจเว้ยกานต์” พลางตบบ่าเพื่อนเบา ๆ แต่สายตาที่ใช้มองเพื่อนอย่างตาขวางนี่สิ เป็นเหตุให้กานตพงศ์กอดน้องน้อยแน่นกว่าเดิมเพื่อแกล้งน้องเขยเล่น นับเป็นความสุขอย่างหนึ่งที่ตนทำสำเร็จ แค่ในเรื่องนี้เรื่องเดียว...ที่ชนะมันได้

“ขอบคุณค่ะพี่กานต์” กรรณิกากอดพี่ชายและเอ่ยขอบคุณให้ได้ยินกันแค่สองคนพี่น้อง

วันนี้พี่ชายของเธออยู่ในชุดเสื้อโปโลสีขาวทับด้วยสูทสีชมพูอ่อนที่ดูไม่เป็นทางการมากนัก และสวมกางเกงสีเดียวกันกับเสื้อ ดู ๆ แล้วช่างละมุนไม่น้อย ซึ่งเธอสังเกตเห็นว่าตั้งแต่พี่ชายก้าวเท้าเข้ามาในงาน สาวน้อยสาวใหญ่ต่างส่งสายตาอย่างเชื้อเชิญ หากเขาก็หาได้สนใจไม่

“ไม่เป็นไรจ้ะ” พี่ชายที่รักน้องสาวมากยอมปล่อยอ้อมแขนแกร่งที่กอดน้องเล็กออก อดใจหายไม่ได้ที่น้องน้อยจะไม่ได้อยู่ในอ้อมอกของเขาแล้ว ก่อนหันมองเพื่อนสนิทพ่วงน้องเขย “...แกไม่ต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นก็ได้มั้งไอ้นนท์ นี่น่ะน้องสาวฉัน ฉันจะกอดจะหอมน้องสาวตัวเองไม่ได้หรือยังไง”

เขาล่ะหมั่นไส้มันจริง ๆ หวงได้แม้กระทั่งพี่ชาย ซึ่งเป็นการแสดงความรักให้กันมาตั้งแต่เด็กและเคยชินที่จะแสดงออกอย่างนี้ แถมมันยังเห็นกับตาบ่อย ๆ

จะหวงอะไรหนักหนาก็ไม่รู้ ราวกับเด็กน้อยอายุสามขวบหวงของเลย เขาล่ะเพลีย

“พี่ชายก็ไม่ได้! ยังไงก็ผู้ชาย!” นนทภัทรว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด สีหน้าบึ้งตึง พลางดึงร่างของแฟนสาวที่กลายเป็นภรรยามากอด พลางหอมแก้มให้มันได้เห็นเป็นบุญตา

ถ้ามันมีแฟนบอกเลยว่าเขานี่แหละ...จะทำให้มันหัวร้อนหนักกว่าเขาเป็นเลย คอยดู น้องเขยคาดโทษพี่เมียในใจ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...งั้นฉันเข้าไปข้างในงานก่อนดีกว่า ก่อนจะถูกน้องเขยเตะ” กานตพงศ์ปล่อยเสียงหัวเราะออกมากับอาการหวงของเจ้าบ่าวที่มีต่อเจ้าสาว แล้วไปดูความเรียบร้อยช่วยบิดามารดา

“อืม ฝากด้วยแล้วกัน” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ เพราะตอนนี้ตนสนใจแต่เจ้าสาวเพียงคนเดียว

“พี่กิ่ง พี่นนท์ ได้เวลาขึ้นเวทีแล้วค่ะ” นันท์นลิน เกรียงไกร เดินมาตามพี่ชายและพี่สะใภ้ที่กำลังรับแขกอยู่ให้ไปรอกล่าวอะไรเล็กน้อยบนเวที

สาวน้อยร่างเล็กในชุดกระโปรงบานสีชมพูยาวประมาณเข่า เสื้อและกระโปรงถูกเย็บให้อยู่ในชุดเดียวกัน ใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยวถูกปัดด้วยบลัชออนเบอร์ใหญ่ออกสีชมพูเล็กน้อยเพิ่มความน่ารักไปอีกเท่าตัว ใครพบใครเห็นต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน ถึงความสวยน่ารักของบุตรสาวของคุณนันทวัฒน์ที่ขึ้นชื่อเรื่องหวงลูก แต่คงเทียบไม่ติดกับพี่ชายทั้งสองอย่างนนทภัทรและ   กานตพงศ์หรอกที่น้องจะไปไหนมาไหนต้องไปด้วยทุกครั้ง ครั้นหญิงสาวขึ้นปีหนึ่ง พี่ ๆ ต่างยุ่งกับงานของตัวเองเลยไม่ค่อยมีเวลาคุม ทำให้เธอหายใจหายคอข้องขึ้นมาบ้าง

“นลินน่ารักจัง”

“สวยจังเลยนลิน”

“หนูดูโตขึ้นเยอะเลยนะลูก”

ว่ากันตามตรงคือไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหน ทุกคนมักชื่นชมเธอเป็นทิวแถว และเธอก็ไม่ได้อวยตัวเองด้วย เพราะได้ยินอยู่บ่อย ๆ ก่อนออกมาไม่วายมีคุณหญิงคุณนายมาล้อมหน้าล้อมหลังถามเอาคำตอบกับคุณแม่อีก

“ลูกสาวของคุณพี่ทั้งสวยทั้งน่ารักอย่างนี้ ไม่ทราบว่ามีแฟนแล้วหรือยังคะ” คุณป้าคนหนึ่งถามมารดา หลังแนะนำให้เธอรู้จักกับอีกฝ่าย

“คงจะยังไม่มีหรอกค่ะ” ส่วนคนถูกชมว่าลูกสาวสวยตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ดีเลยสิคะ ดิฉันจะได้แนะนำลูกชายให้รู้จักกับลูกสาวของคุณพี่” ตอนนั้นที่เธอได้ยินได้แต่ยิ้มฝืด ๆ ส่งให้

“อุ้ย อย่าเลยดีกว่าค่ะคุณน้อง คุณพี่ว่าเรื่องความรักของหนุ่มสาวปล่อยให้เป็นไปตามบุพเพของเด็ก ๆ เขา น่าจะดีกว่านะคะ” คุณภาวิดาปฏิเสธด้วยคำตอบที่นิ่มนวล หากแต่รูปประโยคโดยรวมแล้วคือการปฏิเสธกลาย ๆ

คนฟังได้แต่ยิ้มแก้เก้อ

“เชิญตามสบายนะคะ ขอตัวไปรับแขกคนอื่น ๆ ก่อน”

พอออกจากตรงนั้นพร้อมมารดา นันท์นลินถึงหายใจสะดวกขึ้น ดีนะที่พ่อแม่ปล่อยให้หาแฟนเอง เพราะเธอคิดภาพไม่ออกเลยว่าถ้าแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักจะเป็นยังไง

ก่อนปัดความคิดพวกนั้นออก เมื่อเห็นว่าพี่สะใภ้กำลังจัดแจงดูชุดให้พี่ชายว่ามีความเรียบร้อยดีหรือไม่ ฟากพี่ชายก็ทำไม่ต่างกัน นันท์นลินได้แต่มองภาพนั้นอย่างชื่นชมในความรักของคนที่เธอรักทั้งสอง

ไม่รู้ว่าจะมีใครรักและดูแลเธออย่างที่พี่นนท์ทำกับพี่กิ่งบ้างหรือเปล่า คงปล่อยให้เป็นตามบุญตามกรรมดีกว่าเนอะ คิดมากไปก็ปวดหัว  เปล่า ๆ เจ้าหญิงน้อยของบ้านเกรียงไกรได้แต่บ่นอุบอยู่คนเดียว

“เรียบร้อยแล้วค่ะ” เสียงหวาน ๆ ของพี่สะใภ้เปล่งออกมา ส่งผลให้คนที่งึมงำอยู่คนเดียวสะดุ้งตกใจ

ดีนะไม่มีใครสังเกต ไม่อย่างนั้นคงถามไม่จบไม่สิ้นแน่ โดยเฉพาะ...พี่ชายที่ชื่อนนทภัทร เกรียงไกร