25

“อย่าทำอย่างนั้นสิคะ” นนทภัทรพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียเมื่อถูกรบกวนห้วงนิทราจากคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดแล้วกระชับรัดกอดแน่น

“อือ กิ่งหายใจไม่ออกนะ” พลางใช้มือดันอกแกร่งที่เปลือยเปล่าอยู่ออก และเธอเพิ่งรู้ตัวว่าไม่อาภรณ์ใด ๆ อยู่บนเรือนร่างเลยแม้แต่ชิ้นเดียว “พี่นนท์ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้กิ่งด้วยคะ”

แต่คนที่กำลังสูดดมกลิ่นกายหอม ๆ อยู่หาสนใจไม่ กลับใช้ปลายนิ้วชี้ข้างหนึ่งจี้เอวบางอย่างหยอกเย้า เป็นผลให้คนโดนแกล้งหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เพราะบ้าจี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เจออย่างนี้จึงเกิดอาการชักดิ้นชักงอให้เห็น

“ฮ่า ฮ่า พี่นนท์คะกิ่งจั๊กจี้นะ อย่าแกล้งกันอย่างนี้สิ”

แกล้งจนพอใจชายหนุ่มถึงปล่อยร่างเล็ก เมื่อหลุดออกจากแขนแกร่งได้หญิงสาวรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องน้ำทั้งร่างกายเปลือยเปล่าอย่างนั้น แต่ก่อนจะเข้าไปกับหันมาแลบลิ้นใส่ร่างสูงที่นั่งมองมาจากบนที่นอน

“ยังอีก!”

นนทภัทรทำท่าจะลุก ทำให้ร่างเล็กส่งเสียงกรีดร้องออกมาแล้วรีบปิดประตูห้องน้ำจนเกิดเสียงดัง เกรงว่าชายหนุ่มจะเข้ามาแกล้งเธอถึงข้างใน

คนเป็นสามีได้แต่ส่ายหน้าอ่อนใจที่ภรรยาสาวกลัวเกินเหตุ แกล้งมาก็นานน่าจะชินได้แล้วนะ ได้แต่คิดคนเดียวในใจอย่างปลง ๆ ก่อนล้มตัวลงนอนต่อแต่ยังไม่ทันจะหลับลึกมากไปกว่านี้ เนื่องจากได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำเบา ๆ ทำให้เขาลืมตาสีนิลขึ้นมองไปทางร่างเล็กที่มีเพียงผ้าขนหนูพันเอาไว้หลวม ๆ มือกุมไว้ตรงปมกันหลุดไม่ให้สามีเห็นร่างกายมากไปกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ แม้จะเห็นมาแล้วก็เถอะ

กรรณิกาค่อย ๆ เดินตัวลีบชิดกับผนังเพื่อแต่งตัว โดยมีสายตาคู่คมมองอย่างไม่ละสายตา หญิงสาวเลือกใส่เดรสกระโปรงยาวกรอมเท้าสีเทาใส่รองเท้าแตะรัดข้อสีดำพร้อมออกเดินทางไปเที่ยวตามโปรแกรมที่วางไว้ก่อนจะมาถึงที่นี่

ระหว่างนั้นชายหนุ่มลุกขึ้นด้วยร่างเปลือยเปล่าอย่างไม่หาอะไรปิด ทำให้ร่างกำยำสูงใหญ่สะท้อนกับกระจกที่หญิงสาวส่องอยู่ ก่อนจะส่งเสียงกรีดร้องตกใจ พลางใช้มือปิดตาเพื่อไม่ให้เห็นภาพอุกอาจตา

“ทำอะไรอย่างนี้คะพี่นนท์!!”

โอ๊ย!! จะทำให้เราหัวใจวายไปถึงไหนนะ!

“กิ่งจ๋า” ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก้มหน้าเป่าลมหายใจรินรดกับซอกคอขาวเนียนอย่างไม่ให้เธอตั้งตัว

“คะ?”

“หยิบผ้าเช็ดตัวให้พี่หน่อยค่ะ”

กรรณิกาหยิบให้ทั้งที่ยังปิดตาอยู่ แม้สติยังกลับมาได้ไม่เต็มร้อย เพราะหลุดลอยไปกับลมหายใจอุ่น ๆ ที่รินรดอยู่ข้างแก้ม ร่างสูงขยับตัวออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อจะพันผ้าเช็ดตัวเมื่อได้ผ้าขนหนูผืนสีขาวสะอาดตามที่ต้องการ

ก่อนไปไม่ลืมที่จะสูดดมกลิ่นหอม ๆ จากร่างบาง ออกจากห้องน้ำมาเขาก็ไม่เห็นหญิงสาวร่างเล็กอยู่ในห้องแล้ว สงสัยจะอายอยู่ล่ะมั้ง คิดแล้วก็เดินไปแต่งตัวโดยเลือกใส่สีกล้ามสีขาวสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีเดียวกันและกางเกงสีฟ้าครามเข้าชุดกัน ระหว่างนั้นมีสายจากเจ้าของโรงแรมโทรเข้ามา

“ว่าไง” กรอกน้ำเสียงห้าว ๆ ลงไปเมื่อกดรับแล้ว

(“ฉันกับเมียรอแกอยู่ห้องอาหารเมื่อคืนแล้ว รีบ ๆ ลงมาล่ะ”) อัครเดชพูดจบก็ชิงวางสายไปเสียก่อน ไม่ทันที่ปลายสายได้ตอบรับหรือแม้แต่จะปฏิเสธ

“มาไวไปไวสมกับเป็นมันจริง ๆ”

ก่อนออกจากห้องนอนเพื่อพาภรรยาไปกินข้าวเช้ากับอัครเดชและชณิดาภา ก็เห็นเธอนั่งเล่นมือถืออยู่โซฟาในห้องนั่งเล่นพร้อมเปิดทีวีขนาดสี่สิบสองนิ้วไปด้วย แต่หญิงสาวไม่ได้สนใจที่จะดู เปิดไว้เพื่อให้มีเสียงอยู่เป็นเพื่อนเท่านั้น เขายังรู้มาอีกว่าหญิงสาวเป็นคนที่ไม่ชอบอยู่ที่เงียบ ๆ ต้องให้มีเสียงเพลงหรือเสียงทีวีอยู่เป็นเพื่อน และเขามักจะเห็นเช่นนี้อยู่  บ่อย ๆ จนเป็นภาพชินตา

“หิวยังคะ”

“กำลังหิวเลยค่ะพี่นนท์”

“งั้นปะ” และไม่ลืมที่จะปิดทีวีก่อนออกห้องพร้อมกระเป๋าใบเล็ก ๆ ที่ใส่ข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นสำหรับพักค้างคืนไปคนละสองสามชุด

“ไอ้อัครโทรมาเมื่อกี้บอกว่ารอกินข้าวเช้าอยู่ห้องอาหาร” น้ำเสียงนุ่มทุ้มพูดขึ้นเมื่อเข้ามาอยู่ในลิฟต์แล้ว

“กิ่ง!! ทางนี้” ชณิดาภาเรียกชื่อเพื่อนสนิท ทันทีที่เห็นทั้งคู่จูงมือกันเข้ามาในห้องอาหาร ทำให้แขกที่อยู่นั่งกินข้าวหันมองกันทั้งร้าน เมื่อเห็นต้นตอของความเสียงดังก็เห็นว่าเป็นภรรยาเจ้าของโรงแรมก็หันไปกินข้าวกันต่อ

“ที่รักเบา ๆ หน่อย อายเขา” อัครเดชกระซิบบอกข้างหูภรรยาเสียงเบา คุณเธอดีใจจนออกนอกหน้าตั้งแต่เมื่อคืน หลังแยกกับคู่ข้าวใหม่ปลามันที่ห้องอาหาร เขาก็ขับรถกลับบ้านเพื่อบอกภรรยาว่ากรรณิกาและนนทภัทรมาพักที่นี่ อีกทั้งยังรบเร้าให้เขาพามาหาทันทีที่รู้เรื่อง ต้องกล่อมอยู่นานว่าพรุ่งนี้ค่อยไปหาก็ได้หรือจะนัดมากินข้าวเช้าด้วยกันยังได้เลย นั่นแหละ คุณเธอถึงตอบตกลง

“ชิ!!” สะบัดหน้าอย่างขัดใจที่ถูกขัดแข้งขัดขาจากคนที่ขึ้นชื่อว่าสามี

เธองอน ไม่พูดไม่คุยกันตั้งแต่เมื่อคืน ที่ไม่ยอมบอกว่าเพื่อนสาวมาฮันนีมูนที่นี่ แม้เขาจะให้เหตุผลว่าเพิ่งรู้ก็ตาม

“คิดถึงที่สุด” กระโดดกอดเพื่อนพร้อมกับหอมแก้มกันไปกันมาอย่างคิดถึง