เข้าสู่ระบบแชร์
26
วันที่เผยแพร่:
2026-05-27 23:17:51“คิดถึงเหมือนกัน สบายดีนะ”
“สบายมาก นั่งก่อน” จัดแจงให้เพื่อนนั่งข้างตัวเองอย่างไม่ถามความเห็นของสามีและสามีของเพื่อน
“สั่งเลยนะ เราเลี้ยงเอง” แล้วยื่นเมนูรายการอาหารให้คนข้าง ๆ
“เอ่อ ที่รักครับ...” อัครเดชเอ่ยเสียงอึก ๆ อัก ๆ อย่างเกรงใจเมีย
“ว่าไงคะ!!” ชณิดาภาถามเสียงเขียว
“เปล่าครับเปล่า” ปฏิเสธด้วยคำพูดแต่ท่าทางก็มาพร้อมด้วยการโบกมือว่อนไปมา
เฮ้อ สุดท้ายก็แพ้เมียอีกจนได้
“พี่อัครน่ารักจังเลย” กรรณิกาปิดปากหัวเราะราวมีเรื่องตลกน่าขบขัน
“ใช่ไหมล่ะ” ชณิดาภายักคิ้วให้เพื่อนประมาณว่าข่มไม่ได้อย่างฉันล่ะสิ เลยถูกเพื่อนสาวเบะปากใส่ซะเลยข้อหาหมั่นไส้
ห้องอาหารที่สองคู่นั่งกันอยู่นั้นเป็นโซนอาหารไทยที่เคยมานั่งกินข้าวกับอัครเดชเมื่อคืน
กรรณิกาสังเกตบริเวณโดยรอบ หลังเมื่อคืนไม่ได้แม้แต่จะมอง สถานที่ของที่นี่จัดได้อย่างสวยงาม สอดแทรกความเป็นไทยเข้าด้วยกันได้ เพอร์เฟกต์ถูกใจคนรักการจัดสวนอย่างเธอเป็นที่สุด
ด้านที่เธอนั่งอยู่นี้เป็นกระจกใส สามารถมองเห็นชายหาดสีขาวที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวชายหญิงเดินกันขวักไขว่ บ้างก็นอนอาบแดด บ้างก็นั่งอยู่ในร่มผ้าใบ หรือบางส่วนนั้นก็เล่นน้ำอย่างสนุกสนาน แม้แดดจะเริ่มออกแรงแล้วก็ตาม
ก่อนย้ายสายตามาสำรวจภายในร้านอีกครั้ง ฝั่งหนึ่งที่เป็นผนังปูนทาสีฟ้าเข้มตรงทางเข้าเปิดโล่ง มีรูปวาดจากช่างของที่นี่ติดไว้ตามเสามากมาย จากที่นั่งสังเกตอยู่ที่โต๊ะเห็นจะมีรูปการละเล่นทั้งสี่ภาคของไทย วัดสำคัญของจังหวัดต่าง ๆ แต่อธิบายไปคงไม่หมดเพราะมีเยอะจริง ๆ
“จัดร้านได้สวยมากเลยณิดา”
“ขอบใจจ้ะ”
“สาว ๆ ครับสั่งอาหารก่อนนะ แล้วค่อยคุยกัน” นนทภัทรบอกหลังจากที่สองสาวคุยกันเพลินทำให้ลืมพนักงานที่ยืนรอรับออร์เดอร์
“พี่นนท์กับพี่อัครสั่งอะไรกันหรือยังคะ” กรรณิกาถามเพราะตั้งแต่เจอเพื่อนก็ไม่ได้สนใจสามีเลย
“เรียบร้อยแล้วครับ”
อัครเดชพยักหน้ารับคำเพื่อน
“กิ่งสั่งอะไรดี”
“โจ๊กหมูก็ได้นะง่ายดี”
“โจ๊กหมูสองที่จ้ะ”
“ได้ค่ะ ขออนุญาตทวนนะคะ” พนักงานรับคำ พลางทวนรายการที่ลูกค้าสั่ง “ข้าวต้มกุ้งหนึ่ง ข้าวต้มปลาหนึ่ง และโจ๊กหมูสอง รอสักครู่นะคะ”
จากนั้นสี่หนุ่มสาวสองคู่นั่งกินข้าวเช้ากันโดยมีเสียงพูดคุยกันอยู่ตลอดเวลา พอกินข้าวเสร็จกรรณิกาและชณิดาภาเดินออกมาคู่กัน เพราะไม่ค่อยจะได้เจอกันบ่อยนัก ครั้งล่าสุดที่เจอคงจะเป็นงานแต่งงานของเธอที่ได้เจอกันในรอบหลายเดือน และยังไม่ได้อยู่พูดคุยกันให้หายคิดถึงก็รีบกลับซะแล้ว เพราะเธอต้องกลับมาช่วยงานสามีที่ประชุมบอร์ดบริหารทั้งยังใช้เวลานานถึงสามวันกว่าจะตกลงกันได้
“กิ่งวันนี้เย็น ๆ เราไปเดินแถวนี้กันก่อนไหม” ชณิดาภาเอ่ยชวน
“วันนี้เหรอ...” หันไปมองสามีก็พบว่าชายหนุ่มมองอยู่ก่อนแล้ว ก่อนตอบอย่างเกรงใจที่ต้องปฏิเสธเพื่อนไป “เราจะไปเขื่อนน่ะสิ”
“อ้าวเหรอ งั้นหลังจากที่แกกลับมาก็ได้”
“โอเค”
“มองตามตาไม่กะพริบเลยนะนนท์” อัครเดชเอ่ยแซว
“แกก็เหมือนกันน่ะแหละ”
มันจะอะไรกับเขานักหนาแซวกันอยู่ได้ มาที่นี่ก็คิดว่าจะพ้น ที่ไหนได้ ไม่ต่างจากที่อยู่ที่สระบุรีนักหรอก แถมตัวเองไม่ปล่อยให้ภรรยาคาดสายตาไปไหนเช่นกัน
“เออ!” ยอมรับอย่างเสียไม่ได้ จะให้ทำยังไงล่ะ เมียเขาเป็นที่หมายตาของฝรั่งตาน้ำข้าวนี่ รูปร่าง หน้าตาหรือก็ออกจะน่ารักน่าทะนุถนอมเสียขนาดนั้น ไม่หวงก็บ้าแล้ว
“ฉันไปก่อนล่ะ” ชายหนุ่มร่างสูงพยักหน้ารับ เมื่อเพื่อนเดินออกมาส่งถึงรถ
“โอเค”
“เที่ยวให้สนุกนะกิ่ง บาย” ชณิดาภาโบกมือให้เพื่อน “สวัสดีค่ะพี่นนท์”
ทั้งสี่เอ่ยลากันเล็กน้อยก่อนที่รถตู้ของโรงแรมที่มีตราสัญญาลักษณ์เป็นชื่อโรงแรมติดอยู่ด้านข้างทั้งสองฟากฝั่ง ขับออกจากโรงแรมภิญโญ วิลล่า แอนด์ สวีต
กลับจากเขื่อนชายหนุ่มคิดว่าจะเข้าเกาะ แต่เป็นความคิดของเขาคนเดียว เพราะหญิงสาวยังไม่รู้ แค่คิดก็ถูกใจเขาแล้วที่อยากจะเปลี่ยนบรรยากาศกับภรรยาบ้าง จะให้อยู่แต่กลับสถานที่เดิม ๆ บรรยากาศเดิม ๆ แล้วจะมี หลาน ๆ ให้ว่าที่คุณปู่คุณย่าและคุณตาคุณยายได้ยังไง นี่ถ้าภรรยารู้ว่าสมองเขาคิดอะไรอยู่คงไม่ยอมแน่ เพราะเขาเคยพาหญิงสาวโต้รุ่งกันมาแล้วหลายครั้งและยังต้องฟังเสียงหวาน ๆ บ่นเช้าบ่นเย็นอีก ก่อนหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อไปยินเสียงหวาน ๆ ถามอยู่ข้างหู
“เขื่อนที่เราจะไปนี่ ใช้เวลานั่งรถนานไหมคะ” กรรณิกาถามเมื่อนั่งรถมาสักพักใหญ่
“ก็พอสมควรนะ ถ้ากิ่งเหนื่อยจะพักก่อนก็ได้”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
จะไม่ให้เขารักได้ยังไง ก็เธอทำตัวน่ารักซะขนาดนี้
เห็นสายตาของสามีแล้วเธอก็ไม่อยากจะไว้ใจเสียแล้วสิ เลยเอ่ยปากถามไป
“ทำไมพี่นนท์ทำหน้าเจ้าเล่ห์แถมยังมีความสุขอีก”
เมียเรานี่รู้ดีไปเสียหมดจริง ๆ แต่เขาก็ไม่ได้ตอบคำถาม เมื่อไม่ได้คำตอบที่ถามไปก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกเลยเปลี่ยนเรื่องไปเรื่องอื่นแทน
จากนั้นบนรถก็ไม่เงียบเสียงอีกต่อไป เพราะหญิงสาวพูดคุยไปตลอดทาง บางครั้งชี้ให้ดูวิวตามทาง บ้างก็แวะถ่ายรูปเพื่อเก็บเป็นไดอารีสมุดแห่งความทรงจำที่ทั้งสองขาดไม่ได้ จนเป็นส่วนหนึ่งที่จะให้อีกฝ่ายเป็นของขวัญวันเกิดหรือวันสำคัญ ๆ แม้จะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรแต่ดีต่อใจคนให้และคนรับ
แค่นี้ก็สุขใจแล้ว
บทล่าสุด
อ้อมกอดสุภาพบุรุษ 39
นั่งอยู่สวนหย่อมนานกว่าครึ่งชั่วโมงไม่มีทีท่าว่าทั้งเขาและเพื่อนจะเอ่ยปากพูดคุยกัน เพราะต่างฝ่ายต่างมีเรื่องให้ขบคิด เลยตัดสินใจชวนกันขึ้นตึก รีบเร่งฝีเท้าเมื่อเห็นว่าพยาบาลยืนคุยกับคุณกรรชัยหน้าห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเข้าไปร่วมวงสนทนาจนได้ความว่าคุณขวัญหทัยต้องนอนดูอาการสักคืนสองคืน เพราะแพทย์สั่งให้น้ำเกลือถุงใหญ่ เนื่องจากร่างกายอ่อนแอและเครียดเกินไป เกรงว่าจะวูบกลางอากาศ“อาการของคุณขวัญหทัยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะคะ แค่ร่างกายอ่อนแอเพียงเท่านั้น เลยต้องให้น้ำเกลือและดูอาการสักสองคืนนะคะ หากไม่มีอาการอะไรแล้ว หมอจะให้กลับบ้านได้ค่ะ” พยาบาลสาวใหญ่รายงานอาการผู้ป่วยให้ญาติฟัง“ขอบคุณครับ”“ด้วยความยินดีค่ะ” ก่อนคุณหมอสาวสวยจะเดินกลับเข้าห้องฉุกเฉินประมาณสิบนาทีบุรุษพยาบาลเข็นเตียงคนไข้หญิงวัยกลางคนออกมาจากห้องดูอาการเพื่อไปยังห้องพักผู้ป่วยที่กานตพงศ์ไปติดต่อไว้ พร้อมทั้งคุณภาวิดาที่ฟื้นแล้วก็นั่งวิลแชร์ตามไปด้วยเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยได้สักพัก ชายหนุ่มบังคับให้มารดากินน้ำหวานที่พยาบาลนำเข้ามาให้
อ้อมกอดสุภาพบุรุษ 38
“แกโอเคนะ” กานตพงศ์ถามหลังพานนทภัทรมานั่งพักผ่อนในสวนหย่อมของโรงพยาบาลฟังเสียงของจิ้งหรีดเรไรที่ส่งเสียงขับร้องเพลงในยามค่ำคืนอย่างไพเราะเสนาะหูสำหรับคนที่ต้องการความสงบแต่ไม่ใช่เขาหรือนนทภัทร“อืม” ตอบรับสั้น ๆ แต่ได้ใจความ“ไปหาอะไรร้อน ๆ กินกันไหม” ชายหนุ่มยังคงถามต่อ เพราะไม่อยากให้เพื่อนเครียดเกินไปพอซื้อกาแฟร้อนคนละแก้วทั้งสองก็กลับมานั่งที่เดิม ต่างคนต่างไม่พูดอะไรออกมา เมื่อในภวังค์มีเรื่องให้คิดมากมาย ไม่ว่าจะเป็นร่างบางที่นอนอยู่ในห้องไอซียูและคุณขวัญหทัยที่ตอนนี้เป็นลมยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลยครืด! ครืด! ครืด!เสียงสั่นจากมือถือเครื่องบางของนนทภัทรสั่นเตือน เป็นผลให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ความคิดกลับสู่โลกปัจจุบัน เพื่อรับสายของคนที่โทรเข้ามา“ว่าไงนลิน” น้ำเสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มกรอกเสียงลงไป เมื่อรับสายของน้องสาวที่คงจะทราบเรื่องแล้วจากแม่บ้าน(พี่กิ่งเป็นยังไงบ้างคะ) ปลายสายถามด้วยความเป็นห่วง ที่ตอนนี้ทุกคนภายในบ้านมานั่งฟังข่าวอยู่กับเธอด้วยความเป็นห่วงไม่แพ้กัน
อ้อมกอดสุภาพบุรุษ 37
เสียงไซเรนฉุกเฉินถูกเปิดไปตลอดทางเพื่อให้รถที่สัญจรอยู่บนท้องถนนหลบทางให้ ซึ่งทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนสิบนาทีต่อมาเจ้าหน้าที่ได้พารถมาจอดบริเวณจุดรับผู้ป่วยของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ก่อนร่างบอบบางที่เต็มไปด้วยเลือดจะถูกบุรุษพยาบาลเข็นเข้าห้องฉุกเฉินพัลวัน“กิ่ง!! ถึงโรงพยาบาลแล้วนะ อดทนนิดนะคนดี” นนทภัทรรีบวิ่งตามบุรุษพยาบาลทันได้กุมมือบางอย่างให้กำลังใจ แล้วปล่อยให้แพทย์และพยาบาลทำการรักษา โดยไม่ต้องให้ใครเอ่ยบอก ตัวเขาเองก็อยากให้หญิงสาวได้รักษาอย่างทันท่วงทีเช่นกันหนึ่งชั่วโมงที่เขารออยู่หน้าห้องด้วยใจจดจ่อ พยายามมีสติให้มากที่สุด แม้จะเหลืออยู่เพียงน้อยนิด หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดของภรรยาสาวก็ไม่มีกะจิตกะใจจะลุกไปเปลี่ยนและยังคอยยกมือไหว้ภาวนาให้คุณพระคุณเจ้าคุมครองคนรักอยู่ตลอดเวลา“อย่าเป็นอะไรนะกิ่ง” พึมพำกับตัวเองในใจกระทั่งเวลาผ่านไปอีกครั้ง ครอบครัวเกรียงไกรและครอบครัวรุ่งโรจน์ทราบข่าวจากเขาระหว่างนั่งรถมาพร้อมร่างบางว่าหญิงสาวถูกรถชนอาการสาหัสก็รีบเดินทางมาอย่างเร็ว คุณขวัญหทัยทันทีที่รู้ข่าวก
อ้อมกอดสุภาพบุรุษ 36
ร้านที่ว่าเป็นร้านไอศกรีมโบราณที่มีให้เลือกหลายรสหลายอย่างไม่ว่าจะเป็น ถ้วย แก้ว และขนมปัง ราคาก็ไม่แพง เหมาะกับวัยนักเรียนไปจนถึงชรา ซึ่งเมื่อก่อนตอนเธอเรียนอาชีวะกับชณิดาภามักมากินเป็นประจำ คงมีแต่พราวนภาที่เลือกเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ซึ่งเพื่อนคนนี้มีความฝันอยากเป็นดีไซน์เนอร์“รับแบบไหนดีคะ” เจ้าของร้านเดินมารับรายการด้วยตัวเอง เมื่อทั้งคู่นั่งเก้าอี้ที่ทางร้านจัดไว้ให้“โกโก้แก้วใหญ่สองค่ะ” สั่งอย่างรู้ใจทั้งตัวเองและสามี“รอสักครู่นะคะ”กินไอศกรีมโบราณร้านนี้เสร็จ นนทภัทรก็ขับรถมาจอดในที่จอดรถที่ทางตลาดผักจัดไว้ให้ ก่อนเดินตามหลังภรรยาเพื่อช่วยถือของที่ซื้อไม่ว่าจะเป็นผัก ของแห้งอีกสองสามอย่าง“พี่นนท์เย็นนี้เราทำแกงเลียงดีไหมคะ” หญิงสาวหันมาถามคนช่วยถือที่เดินตามหลัง“ก็ดีนะ พี่ไม่ได้กินนานแล้ว” พอถูกกระตุ้นความอยากขึ้นมาอย่างนี้ทำให้คิดได้ว่าไม่ได้กินนานแล้ว“งั้นเราไปซื้อกุ้งและส่วนผสมอื่น ๆ กัน”ตกลงกันได้ ก็เดินตรงไปยังร้านที่ถูกพูดถึง ร้านนี
อ้อมกอดสุภาพบุรุษ 35
ตั้งแต่กรรณิกามาเปิดร้านจนตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ว่างมือเลย คงเป็นเพราะวันนี้วันเสาร์ลูกค้าเลยเยอะกว่าปกติ ซึ่งมีทั้งลูกค้าขาจรและลูกค้าขาประจำ แถมยังจะมีลูกค้าเข้ามารับขนมที่สั่งไว้ประมาณห้าถึงหกราย“สวัสดีค่ะน้องกิ่ง ลูกค้ายังแน่นร้านเหมือนเดิมเลยนะคะ” เสียงลูกค้าคนสุดท้ายและเป็นลูกค้าเจ้าประจำเอ่ยทักทาย พลางสอดส่องสายตาไปทั่วร้านเมื่อเห็นคนนั่งเต็มจนไม่มีที่ว่าง“สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้อย่างให้ความเคารพเพราะคนที่ยืนอยู่ต่อหน้ามีอายุมากกว่าห้าถึงหกปี “นี่ค่ะ ขนมที่สั่งไว้”“ขอบใจมากนะจ๊ะ”“ค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ”“พี่กิ่งคะแป้งที่จะใช้ทำขนมเปี๊ยะหมดค่ะ” ลูกค้าเดินออกร้านไป กายถึงเดินออกมาบอกอย่างรู้มารยาท“เหรอ พอจะทำสักส่วนหรือเปล่าล่ะ”“น่าจะพอค่ะ”“งั้นทำเท่าที่พอก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าพี่จะเข้าไปซื้อในเมืองให้”“ค่ะ”“วันนี้พี่ไม่ได้ช่วยปิดร้านนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ” สั่ง
อ้อมกอดสุภาพบุรุษ 34
พอดีช่วงบ่ายไม่มีเรียน กลุ่มเธอเลยไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดกลางของมหาวิทยาลัย เนื่องจากว่าชั้นปีสี่ใกล้จะฝึกงานแล้วเลยไม่มีอะไรมาก แค่ทำโพรเจกต์ให้ทันเวลาที่กำหนดส่งก็พอ เมื่อได้หนังสือตามต้องการแล้วตกลงทำรายการยืมหนังสือคนละเล่มสองคน“นลินกลับยังไง เมื่อเช้ามายังไงเหรอ” ณัฐพลที่อาสาถือหนังสือปึกใหญ่มาให้ ถามระหว่างเดินไปตึกคณะ โดยมีสลิลทิพย์และชมพูนุทเดินตามหลังมาห่าง ๆ“เราขับรถของพี่ชายมา”“แล้วจอดรถไว้ไหน”“ใต้ตึกคณะ” พูดจบก็มาถึงรถเก๋งสีน้ำตาลคันงามของพี่ชาย ก่อนที่ร่างสูงจะวางหนังสือตามมือที่คนตัวเล็กชี้“ดูนัดจะสนใจเธอเป็นพิเศษนะนลิน” ชมพูนุทพูดขึ้น เมื่อนันท์นลินขับออกมาได้สักพัก“ห๊ะ! ทำไมถึงคิดอย่างนั้น” คนถูกตั้งข้อสังเกตถามกลับ“ไม่รู้สิ เดาเอา” ตอบหน้าตายที่สุดในความรู้สึกของคนมอง “ระวังไว้แล้วกัน จะโดนจีบไม่ทันตั้งตัว”“อาจจะไม่ใช่อย่างนั้นก็ได้มั้ง”ระหว่างนั้นรถก็ชะลอลงหน้าบ้านของชมพูนุทที่ทำเป็นห้องพัก
บางทีคุณอาจจะชอบ
เศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน79.3K viewsงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง61.9K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน86.1K views3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X109.0K viewsเพลิงไข่มุก [NC30+] + [BDSM] + [PWP]
ณ ธารา192 viewsเสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80
ยอดกวีสี่ฤดู109 viewsใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว
รอยยิ้มบนกระดาษ9 viewsวาตะหวงรัก
Witcha~49 views
