Share

27

last update publish date: 2026-05-27 23:18:27

สองชั่วโมงกลับการนั่งรถ ทั้งคู่ก็มาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย เมื่อส่งลูกทัวร์ถึงที่หมายรถตู้ก็กลับไปทันที หากมองจากตรงนี้ที่เป้นเนินสูงจะเห็นว่ามีแพไม้ไผ่และเรือหลายสิบลำลอยละลิ่วอยู่เหนือผิวน้ำคอยรับลูกทัวร์ไปส่งตามที่พักที่ต้องนั่งเรือหรือแพเข้าไป

“พี่นนท์เราไปถ่ายรูปก่อนไหมคะ” กรรณิกาตะโกนถามสามีแข่งกับเสียงลมที่พัดมา

“จ้ะ พี่ว่ายังพอมีเวลา”

ทั้งคู่เดินชมวิวเหนือเขื่อนพร้อมทั้งถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก จนผ่านไปครึ่งชั่วโมงถึงพากันลงเรือเพื่อไปยังห้องพักที่ทางโรงแรมจองไว้ให้ ใช้เวลานานพอสมควรถึงมาถึงที่พัก บรรยากาศโดยรอบร่มรื่น ร่มเย็น สงบ เหมาะแก่การพักผ่อน และยังเห็นหินปูนที่โผล่พ้นน้ำมามากมาย

เช็กอินที่ล็อบบี้เรียบร้อย พนักงานต้อนรับได้พาทั้งสองเดินบนแพไม้ไปยังห้องที่จองไว้ ซึ่งอยู่หลังสุดท้ายและอยู่ห่างจากหลังอื่น ๆ พอควร ตัวบ้านทำจากไม้ทั้งหมดมีหนึ่งห้องนอนและมีห้องน้ำในตัว ที่ที่เขาพักนั้นเหมาะสำหรับคู่รักที่มาฮันนีมูนอย่างเช่นคู่ของตน เพราะห้องห้องนี้จัดไว้ให้เป็นสไตล์สวีต เข้ามาในตัวบ้านจะเป็นกระจกด้านหน้ามีผ้าม่านสีฟ้าอ่อนปิดอยู่ ซึ่งดูเข้ากันกับน้ำสีเขียวใสมาก

เปิดประตูกระจกออกจะเห็นทิวทัศน์ข้างนอกได้รอบด้านไม่แพ้ดูจากที่เรือขับผ่าน แถมภายในห้องยังมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน ไม่ว่าจะเป็นที่นอน หมอน ผ้าห่มและพัดลม ที่สำคัญบ้านบนแพทุกหลังหรือห้องทุกห้องของที่นี่จะไม่มีแอร์ เนื่องจากชาวบ้านแถบนี้ผลิตกระแสไฟฟ้าใช้เองและยังปิดเปิดเป็นเวลาตามข้อตกลงที่เขียนใส่กระดาษเท่าเอสี่ติดไว้หน้าประตูบ้านด้านในและยังมีข้อจำกัดอีกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้รบกวนเพื่อนที่อยู่ห้องข้าง ๆ กัน

“สวยมากกก” กรรณิกาเปิดหน้าต่างที่อยู่ด้านหลังออกก็ไม่ลืมที่จะสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด และยกมือถือมาเก็บภาพบรรยากาศของที่นี่ไว้ดู เพราะเธอไม่รู้ว่าจะได้เจออย่างนี้อีกไหมด้วยเหลือน้อยเต็มทีแล้ว

“ชอบไหม” ระหว่างนั้นชายหนุ่มร่างสูงเดินมาสวมกอดจากทางด้านหลังพลางใช้ครางคมสันเกยบนไหล่ของคนร่างเล็ก มองบรรยากาศโดยรอบอีกครั้ง

พลางคิดในใจว่า อะไรจะสงบขนาดนี้ เห็นจากรูปว่าสวยแล้ว พอมาสัมผัสเองถึงรู้ว่าสงบมาก เพราะไม่มีสิ่งรบกวนอะไรเลย

“...ชอบค่ะ” ร่างบางทำท่าคิดอยู่นานก่อนตอบให้คนถามได้ใจชื่นขึ้นบ้าง และพยักหน้าเป็นการยืนยัน

คู่ข้าวใหม่ปลามันไม่เลือกดำน้ำดูปะการังนั้นเป็นเพราะหญิงสาวกลัวน้ำทะเลถึงแม้จะไปตรงน้ำตื้นยังกลัวอยู่ดี เขาเลยให้เพื่อนจองที่พักที่เขื่อนเชี่ยวหลานให้อย่างไม่ต้องคิดนาน และเป็นความโชคดีอีกเช่นกันที่เหลือห้องพักเป็นห้องสุดท้าย เนื่องจากรู้อยู่เต็มอกว่าภรรยาของตนไม่ชอบดำน้ำ แต่อยากมาทะเล เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้ได้

พักผ่อนตามอัธยาศัยและกินข้าวกลางวันเรียบร้อย ทั้งคู่รวมถึงนักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ เลือกที่จะทำคือล่องแพชมเขาสามเกลอหรืออีกชื่อเรียกว่าภูเขาหินกลางน้ำ ซึ่งถูกขนานนามว่าเป็นกุ้ยหลินเมืองไทยที่มีความสวยงามไม่แพ้ของเมืองจีนเลย

ตลอดทางที่แพล่องผ่านเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ทิวเขาเขียวขจี ฉากหลังเป็นภูเขาหินเป็นอะไรที่ยากเกินบรรยายจริง ๆ อากาศก็ช่างเป็นใจเสียจริงไม่ครึ้มฟ้าครึ้มฝนให้เห็นตลอดเวลาที่ล่องแพ

“โห มองจากห้องว่าสวยแล้วมาเห็นใกล้ ๆ อย่างนี้ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่”

“ถ้าชอบพี่จะพามาอีกนะ อืม มาตอนที่ลูกโตแล้วดีมะ” นนทภัทรชวน

“บ้า!” เอาความจริงมาพูดทำไมก็ไม่รู้ เขาเลยหัวเราะในลำคอเท่านั้น แม้อยากจะแกล้งคนตัวเล็กอีกก็ตาม

กรรณิกาตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้มาพบเห็นอะไรที่แปลกตาและได้ใกล้ชิดธรรมชาติอย่างนี้

จากนั้นก็ไปที่ถ้ำปะการังซึ่งต้องเดินเท้าเข้าไปตรงนี้ใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง ทำให้คนที่อยากมาอย่างกรรณิกาที่ไม่ค่อยได้เดินไปไหนไกล ๆ หอบกิน จนต้องหยุดพักเป็นระยะ

ทว่าพอเห็นภายในถ้ำบอกได้คำเดียวเลยว่าคุ้มค่ากับเหงื่อที่เสียไป ในถ้ำมีทั้งหินงอกหินย้อยลักษณะคล้ายปะการังในทะเล เป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่มีให้เห็นอย่างนี้อยู่หลายที่ ก่อนกลับมากินข้าวเย็นและพายเรือ    คายักเล่นท่ามกลางแสงอาทิตย์ของวันจะลับขอบฟ้า แล้วชวนกันกลับห้องเมื่อเริ่มมืดแล้ว

“กิ่งคะอาบน้ำก่อนนะจะได้พักผ่อน เผื่อได้ไปนั่งเรือดูนก ชมทะเลหมอกตอนเช้า”

ไม่ทันที่เธอจะก้าวขาเข้าห้องน้ำก็โดนคนตัวสูงกว่าอุ้มอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว เลยโดนกำปั้นน้อย ๆ ทุบไปกลางอกแกร่งที่ชอบทำอะไรให้ตื่นตกใจ

“ชอบเล่นแบบนี้อยู่เรื่อยเลย”

ห้องน้ำที่คับแคบอยู่แล้วเล็กลงทันตาเมื่อมีคนอยู่ในนั้นถึงสองคน คนตัวโตกว่าค่อยวางร่างเล็กให้ยืนบนพื้นแล้วหันมาจัดการลอกคราบเธอเป็นอย่างต่อไป ไม่ถึงห้านาทีหญิงสาวก็เปลือยให้ชายหนุ่มได้ชื่นชมอยู่อย่างนั้นจนตัวแดงไปหมด ก่อนจะถอดชุดของตัวเองบ้าง แล้วสองสามีภรรยาก็ช่วยอาบน้ำและบอกรักภาษากายอย่างมีความสุข…

ถ้าไม่มีหลานให้ทุกคนเขาคงโดนล้อว่าไม่มีน้ำยาแน่

ทว่า...คนทุกคนไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างในอนาคต ถ้ารู้คงจะขอบคุณลูกน้อยที่ยังไม่มาตอนนี้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • อ้อมกอดสุภาพบุรุษ   39

    นั่งอยู่สวนหย่อมนานกว่าครึ่งชั่วโมงไม่มีทีท่าว่าทั้งเขาและเพื่อนจะเอ่ยปากพูดคุยกัน เพราะต่างฝ่ายต่างมีเรื่องให้ขบคิด เลยตัดสินใจชวนกันขึ้นตึก รีบเร่งฝีเท้าเมื่อเห็นว่าพยาบาลยืนคุยกับคุณกรรชัยหน้าห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเข้าไปร่วมวงสนทนาจนได้ความว่าคุณขวัญหทัยต้องนอนดูอาการสักคืนสองคืน เพราะแพทย์สั่งให้น้ำเกลือถุงใหญ่ เนื่องจากร่างกายอ่อนแอและเครียดเกินไป เกรงว่าจะวูบกลางอากาศ“อาการของคุณขวัญหทัยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะคะ แค่ร่างกายอ่อนแอเพียงเท่านั้น เลยต้องให้น้ำเกลือและดูอาการสักสองคืนนะคะ หากไม่มีอาการอะไรแล้ว หมอจะให้กลับบ้านได้ค่ะ” พยาบาลสาวใหญ่รายงานอาการผู้ป่วยให้ญาติฟัง“ขอบคุณครับ”“ด้วยความยินดีค่ะ” ก่อนคุณหมอสาวสวยจะเดินกลับเข้าห้องฉุกเฉินประมาณสิบนาทีบุรุษพยาบาลเข็นเตียงคนไข้หญิงวัยกลางคนออกมาจากห้องดูอาการเพื่อไปยังห้องพักผู้ป่วยที่กานตพงศ์ไปติดต่อไว้ พร้อมทั้งคุณภาวิดาที่ฟื้นแล้วก็นั่งวิลแชร์ตามไปด้วยเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยได้สักพัก ชายหนุ่มบังคับให้มารดากินน้ำหวานที่พยาบาลนำเข้ามาให้

  • อ้อมกอดสุภาพบุรุษ   38

    “แกโอเคนะ” กานตพงศ์ถามหลังพานนทภัทรมานั่งพักผ่อนในสวนหย่อมของโรงพยาบาลฟังเสียงของจิ้งหรีดเรไรที่ส่งเสียงขับร้องเพลงในยามค่ำคืนอย่างไพเราะเสนาะหูสำหรับคนที่ต้องการความสงบแต่ไม่ใช่เขาหรือนนทภัทร“อืม” ตอบรับสั้น ๆ แต่ได้ใจความ“ไปหาอะไรร้อน ๆ กินกันไหม” ชายหนุ่มยังคงถามต่อ เพราะไม่อยากให้เพื่อนเครียดเกินไปพอซื้อกาแฟร้อนคนละแก้วทั้งสองก็กลับมานั่งที่เดิม ต่างคนต่างไม่พูดอะไรออกมา เมื่อในภวังค์มีเรื่องให้คิดมากมาย ไม่ว่าจะเป็นร่างบางที่นอนอยู่ในห้องไอซียูและคุณขวัญหทัยที่ตอนนี้เป็นลมยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลยครืด! ครืด! ครืด!เสียงสั่นจากมือถือเครื่องบางของนนทภัทรสั่นเตือน เป็นผลให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ความคิดกลับสู่โลกปัจจุบัน เพื่อรับสายของคนที่โทรเข้ามา“ว่าไงนลิน” น้ำเสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มกรอกเสียงลงไป เมื่อรับสายของน้องสาวที่คงจะทราบเรื่องแล้วจากแม่บ้าน(พี่กิ่งเป็นยังไงบ้างคะ) ปลายสายถามด้วยความเป็นห่วง ที่ตอนนี้ทุกคนภายในบ้านมานั่งฟังข่าวอยู่กับเธอด้วยความเป็นห่วงไม่แพ้กัน

  • อ้อมกอดสุภาพบุรุษ   37

    เสียงไซเรนฉุกเฉินถูกเปิดไปตลอดทางเพื่อให้รถที่สัญจรอยู่บนท้องถนนหลบทางให้ ซึ่งทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนสิบนาทีต่อมาเจ้าหน้าที่ได้พารถมาจอดบริเวณจุดรับผู้ป่วยของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ก่อนร่างบอบบางที่เต็มไปด้วยเลือดจะถูกบุรุษพยาบาลเข็นเข้าห้องฉุกเฉินพัลวัน“กิ่ง!! ถึงโรงพยาบาลแล้วนะ อดทนนิดนะคนดี” นนทภัทรรีบวิ่งตามบุรุษพยาบาลทันได้กุมมือบางอย่างให้กำลังใจ แล้วปล่อยให้แพทย์และพยาบาลทำการรักษา โดยไม่ต้องให้ใครเอ่ยบอก ตัวเขาเองก็อยากให้หญิงสาวได้รักษาอย่างทันท่วงทีเช่นกันหนึ่งชั่วโมงที่เขารออยู่หน้าห้องด้วยใจจดจ่อ พยายามมีสติให้มากที่สุด แม้จะเหลืออยู่เพียงน้อยนิด หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดของภรรยาสาวก็ไม่มีกะจิตกะใจจะลุกไปเปลี่ยนและยังคอยยกมือไหว้ภาวนาให้คุณพระคุณเจ้าคุมครองคนรักอยู่ตลอดเวลา“อย่าเป็นอะไรนะกิ่ง” พึมพำกับตัวเองในใจกระทั่งเวลาผ่านไปอีกครั้ง ครอบครัวเกรียงไกรและครอบครัวรุ่งโรจน์ทราบข่าวจากเขาระหว่างนั่งรถมาพร้อมร่างบางว่าหญิงสาวถูกรถชนอาการสาหัสก็รีบเดินทางมาอย่างเร็ว คุณขวัญหทัยทันทีที่รู้ข่าวก

  • อ้อมกอดสุภาพบุรุษ   36

    ร้านที่ว่าเป็นร้านไอศกรีมโบราณที่มีให้เลือกหลายรสหลายอย่างไม่ว่าจะเป็น ถ้วย แก้ว และขนมปัง ราคาก็ไม่แพง เหมาะกับวัยนักเรียนไปจนถึงชรา ซึ่งเมื่อก่อนตอนเธอเรียนอาชีวะกับชณิดาภามักมากินเป็นประจำ คงมีแต่พราวนภาที่เลือกเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ซึ่งเพื่อนคนนี้มีความฝันอยากเป็นดีไซน์เนอร์“รับแบบไหนดีคะ” เจ้าของร้านเดินมารับรายการด้วยตัวเอง เมื่อทั้งคู่นั่งเก้าอี้ที่ทางร้านจัดไว้ให้“โกโก้แก้วใหญ่สองค่ะ” สั่งอย่างรู้ใจทั้งตัวเองและสามี“รอสักครู่นะคะ”กินไอศกรีมโบราณร้านนี้เสร็จ นนทภัทรก็ขับรถมาจอดในที่จอดรถที่ทางตลาดผักจัดไว้ให้ ก่อนเดินตามหลังภรรยาเพื่อช่วยถือของที่ซื้อไม่ว่าจะเป็นผัก ของแห้งอีกสองสามอย่าง“พี่นนท์เย็นนี้เราทำแกงเลียงดีไหมคะ” หญิงสาวหันมาถามคนช่วยถือที่เดินตามหลัง“ก็ดีนะ พี่ไม่ได้กินนานแล้ว” พอถูกกระตุ้นความอยากขึ้นมาอย่างนี้ทำให้คิดได้ว่าไม่ได้กินนานแล้ว“งั้นเราไปซื้อกุ้งและส่วนผสมอื่น ๆ กัน”ตกลงกันได้ ก็เดินตรงไปยังร้านที่ถูกพูดถึง ร้านนี

  • อ้อมกอดสุภาพบุรุษ   35

    ตั้งแต่กรรณิกามาเปิดร้านจนตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ว่างมือเลย คงเป็นเพราะวันนี้วันเสาร์ลูกค้าเลยเยอะกว่าปกติ ซึ่งมีทั้งลูกค้าขาจรและลูกค้าขาประจำ แถมยังจะมีลูกค้าเข้ามารับขนมที่สั่งไว้ประมาณห้าถึงหกราย“สวัสดีค่ะน้องกิ่ง ลูกค้ายังแน่นร้านเหมือนเดิมเลยนะคะ” เสียงลูกค้าคนสุดท้ายและเป็นลูกค้าเจ้าประจำเอ่ยทักทาย พลางสอดส่องสายตาไปทั่วร้านเมื่อเห็นคนนั่งเต็มจนไม่มีที่ว่าง“สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้อย่างให้ความเคารพเพราะคนที่ยืนอยู่ต่อหน้ามีอายุมากกว่าห้าถึงหกปี “นี่ค่ะ ขนมที่สั่งไว้”“ขอบใจมากนะจ๊ะ”“ค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ”“พี่กิ่งคะแป้งที่จะใช้ทำขนมเปี๊ยะหมดค่ะ” ลูกค้าเดินออกร้านไป กายถึงเดินออกมาบอกอย่างรู้มารยาท“เหรอ พอจะทำสักส่วนหรือเปล่าล่ะ”“น่าจะพอค่ะ”“งั้นทำเท่าที่พอก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าพี่จะเข้าไปซื้อในเมืองให้”“ค่ะ”“วันนี้พี่ไม่ได้ช่วยปิดร้านนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ” สั่ง

  • อ้อมกอดสุภาพบุรุษ   34

    พอดีช่วงบ่ายไม่มีเรียน กลุ่มเธอเลยไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดกลางของมหาวิทยาลัย เนื่องจากว่าชั้นปีสี่ใกล้จะฝึกงานแล้วเลยไม่มีอะไรมาก แค่ทำโพรเจกต์ให้ทันเวลาที่กำหนดส่งก็พอ เมื่อได้หนังสือตามต้องการแล้วตกลงทำรายการยืมหนังสือคนละเล่มสองคน“นลินกลับยังไง เมื่อเช้ามายังไงเหรอ” ณัฐพลที่อาสาถือหนังสือปึกใหญ่มาให้ ถามระหว่างเดินไปตึกคณะ โดยมีสลิลทิพย์และชมพูนุทเดินตามหลังมาห่าง ๆ“เราขับรถของพี่ชายมา”“แล้วจอดรถไว้ไหน”“ใต้ตึกคณะ” พูดจบก็มาถึงรถเก๋งสีน้ำตาลคันงามของพี่ชาย ก่อนที่ร่างสูงจะวางหนังสือตามมือที่คนตัวเล็กชี้“ดูนัดจะสนใจเธอเป็นพิเศษนะนลิน” ชมพูนุทพูดขึ้น เมื่อนันท์นลินขับออกมาได้สักพัก“ห๊ะ! ทำไมถึงคิดอย่างนั้น” คนถูกตั้งข้อสังเกตถามกลับ“ไม่รู้สิ เดาเอา” ตอบหน้าตายที่สุดในความรู้สึกของคนมอง “ระวังไว้แล้วกัน จะโดนจีบไม่ทันตั้งตัว”“อาจจะไม่ใช่อย่างนั้นก็ได้มั้ง”ระหว่างนั้นรถก็ชะลอลงหน้าบ้านของชมพูนุทที่ทำเป็นห้องพัก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status