30

กว่าสามเดือนแล้วที่ทั้งสองใช้ชีวิตร่วมกัน ความหวานมักถูกเติมจากผู้เป็นสามีอยู่เนือง ๆ ไม่ได้ลดน้อยถอยลงตามกาลเวลา อย่างตอนนี้หลังออกไปคุยงานกับลูกค้ามา ชายหนุ่มก็หอบช่อกุหลาบช่อใหญ่ที่แวะซื้อจากร้านดอกไม้มาให้ภรรยาสาวที่กำลังเก็บกวาดเช็ดถูตามโต๊ะเก้าอี้อย่างขะมักเขม้น

“ใกล้เสร็จยังครับ” เดินเข้ามากอดจากด้านหลัง ไม่ลืมจะหอมแก้มนวลเนียนฟอดใหญ่อย่างไม่อายสายตาใคร

“เสร็จแล้วค่ะ” พลางหันมาตอบ ผละออกกลมแขนที่โอบกอด ทว่ายังไม่ทันจะเดินไปไหนไกลก็โดนมือหนาคว้าข้อมือไว้ “คะ?”

“พี่ให้...” พลางยื่นช่อดอกไม้ให้หญิงสาว

“ขอบคุณนะคะ” ร่างบอบบางกระโดดหอมแก้มสากแล้ววิ่งออกจากตรงนั้นด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

“ข้างนี้ด้วยสิ” ไม่วายก้าวขายาวตามไป พลางใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปข้างแก้มซ้าย “เดี๋ยวจะน้อยใจกันนะ”

อ้อนขออย่างน่ารัก ไม่รู้หรือไงว่าเขิน คิดแล้วได้บิดตัวไปมาอย่างขวยเขิน ชายหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ ก้มหน้าให้หญิงสาวหอมอีกข้างและเธอก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

ลูกจ้างสาวสองคนและนันท์นลินที่กำลังนั่งกินขนมปังไส้แยมกระเจี๊ยบ ส่งเสียงแซวดังขึ้นมาให้เธอได้อายเล่น พวกเธอนั่งมองอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยขัดจังหวะฉากหวานของพี่ ๆ

“ก้อยดูสิมดมาขนน้ำตาลในกระปุกเพียบเลย” นันท์นลินไม่วายเอ่ยแซว

“จริงด้วย แต่ทำไมถึงขนไปไม่หมดนะ”

ทั้งกายทั้งนันท์นลินยังคงหัวเราะไม่หยุด ส่วนคนโดนแกล้งหน้าแดงลามไปถึงใบหู แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

“สวยหรือเปล่า พี่เลือกเองกับมือเลยนะ” ชายหนุ่มถาม เมื่อยกนิ้วโป้งให้น้อง ๆ โดยไม่ให้ร่างบางข้างกายสังเกตเห็น

“สวยค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

กรรณิกาหมุนกุหลาบขาวช่อใหญ่ในมืออย่างคิดไม่ตกว่าจะทำยังไงกับมันดี

“กิ่งคิดอะไรอยู่” พลางใช้ปลายนิ้วมือลูบไปตรงระหว่างคิ้วที่ขมวดกันให้คลายออก

“คิดว่าจะทำยังไงกับดอกกุหลาบช่อนี้น่ะค่ะ”

“อย่าบอกนะว่าจะเพาะชำกุหลาบอีกแล้ว” น้ำเสียงรู้ทันของสามี ทำให้คนถูกถามพยักหน้า

รู้ ๆ อยู่ว่าภรรยาของตัวเองชอบปลูกต้นไม้ดอกไม้เป็นอย่างมาก ที่  ทำ ๆ อยู่ตอนนี้แทบไม่มีเวลาจะดูแลอยู่แล้วยังจะหาอะไรปลูกอีก แต่เขาคงขัดอะไรไม่ได้เพราะเขาเป็นคนหามาให้เอง

“ใช่ค่ะ” หญิงสาวรับคำอย่างเต็มปากเต็มคำ

ก็เขาไม่ใช่หรือที่หอบอะไรพวกนี้มาให้เป็นประจำ กุหลาบช่อนี้คงไม่ปล่อยให้แห้งเฉาเหมือนดอกไม้ชนิดอื่น ๆ ที่เขาซื้อมาให้อีกแน่

“กินอะไรกันอยู่ครับสาว ๆ น่าอร่อยเชียว” เข้ามาตั้งนานไม่ได้ดูว่า น้อง ๆ ทำอะไร มัวแต่สนใจคนรัก เขาก็ไม่มีสายตาไปมองอย่างอื่นแล้ว

ร่างสูงเดินมานั่งที่ว่างข้าง ๆ น้องสาวที่กำลังกินขนมปังอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ยอมเงยหน้ามองพี่ชายสักนิด

“กินขนมปังไส้แยมกระเจี๊ยบค่ะพี่นนท์” กายตอบ

เธอเป็นลูกหลานในหมู่บ้าน ครอบครัวมีฐานะยากจน ตัดสินใจไม่เรียนต่อในระดับที่สูงกว่านั้น เลยออกหางานทำเมื่อจบชั้นมอหก พอเห็นว่ามีร้านเบเกอรีเปิดใหม่รับสมัครพนักงานเลยเข้าไปสอบถามดู เป็นเหตุให้เธอได้เข้าทำงานมากว่าสองปี ถ้ามีเงินมากพอก็คิดว่าจะเรียนต่อมหาวิทยาลัยเปิดหรืออาจลงเรียนวันเสาร์อาทิตย์ก็เป็นได้ เนื่องจากอยากมีอาชีพไว้เลี้ยงตัวเองและพ่อแม่

“ว้าว หน้าตาน่ากินจัง” ชายหนุ่มรู้สึกตื่นตาตื่นใจ เพราะภรรยาไม่ได้เล่าให้ฟังเลยว่ามีเมนูใหม่มาแนะนำ สงสัยจะลืม

“กินด้วยกันสิคะพี่นนท์ เป็นสูตรใหม่ของทางร้านเลยนะ พี่กิ่งเพิ่งทำสำเร็จวันนี้นี่เอง”

ก้อย แฝดน้องของกายเป็นช่างพูดช่างคุย มานะทำงานไม่ว่างานจะหนักหรือเบา เธอทำหมด ทั้งยังเป็นคนนำเสนอเมนูใหม่ของร้านให้พี่ชายที่เคารพเท่า ๆ พี่กิ่งได้กินด้วยกัน

“ครับ” กายวางจานที่เดินไปหยิบมาเมื่อครู่ ตรงหน้าชายร่างสูงหนึ่งเดียวในร้าน “ขอบใจนะ”

“ไงเรา กินไม่พูดไม่จาเลยนะ” นนทภัทรแซวน้องสาวตัวเอง

“พี่นนท์น่ะ” สะบัดหน้าใส่พี่ชายเป็นของแถมที่มักขัดความสุขกับการกินของเธออยู่เรื่อย

“กิ่งมานั่งกินด้วยกันเร็ว” สามีดีเด่นประจำปีนี้ที่หลาย ๆ คนล้อลุกไปจูงมือร่างบางให้มานั่งข้าง ๆ กัน

ขนมปังไส้แยมกระเจี๊ยบเป็นสูตรใหม่ที่เธอเพิ่งทำสำเร็จโดยใช้เวลาเป็นอาทิตย์เลยก็ว่าได้กว่าจะทำสำเร็จ เพื่อที่จะทำให้เหมือนแยมรสอื่น ๆ ที่เคยทำมาแล้ว แต่กระเจี๊ยบที่นำมาทำจะใช้แค่กลีบเลี้ยง รสชาติจะออกเปรี้ยว กลีบเลี้ยงมีคุณประโยชน์มากมาย เช่น ลดความดันโลหิตสูง และยังมีสรรพคุณอื่น ๆ อีกมากมาย^[1]

[1] ข้อมูลจากหนังสือเภสัชกรรมไทยฯ รวบรวมโดย วุฒิ วุฒิธรรมเวช