29

ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่นนทภัทรและกรรณิกาอยู่ที่นี่ ต่างได้ใช้เวลาร่วมกันตามประสาข้าวใหม่ปลามัน แม้ทุกอย่างจะออกนอกแผนไปบ้างก็ถือว่าชดเชยกันได้ ถึงจะได้ไปแค่ทะเลที่อยู่ตรงข้ามบ้านพักของอัครเดชในช่วงเย็นของทุกวันก็ตาม

จนวันนี้เป็นวันที่ทั้งสองจะเดินทางกลับ ทั้งอัครเดชทั้งชณิดาภาต่างเดินออกมาส่งถึงหน้าบ้าน

“ขอบคุณสำหรับที่พักนะณิดา” กรรณิกาเอ่ย เมื่อเดินมาหยุดอยู่ข้างรถตู้ของโรงแรมที่จะออกไปส่งที่สนามบิน

“ไม่เป็นไรหรอก แค่แกมาหาเราก็ดีใจแล้ว”

“เรากลับก่อนนะ”

“เดี๋ยวเราจะขึ้นไปหาบ่อย ๆ ฝากบอกน้ำฟ้าด้วยนะว่าคิดถึง” สองสาวกอดกันกลมเมื่อได้เวลาแล้ว

“เดินทางปลอดภัยนะเว้ย ถึงแล้วก็โทรบอกกันบ้าง” อัครเดชบอกเพื่อน

“อืม ๆ”

“เรื่องที่ฉันเคยบอกก็จับตาดูให้ดีล่ะ อาจจะมีอะไรเด็ด ๆ ให้พ่อตาแม่ยายมึงตกใจเล่นก็ได้” เจ้าของบ้านกระซิบกระซาบให้ได้ยินกันสองคน โดยที่ไม่ให้สองสาวเห็น…

“กลับมาแล้วค่ะ” กรรณิกาส่งเสียงมาตั้งแต่ยังไม่ถึงประตูบ้านรุ่งโรจน์เลยด้วยซ้ำ

“มากันแล้วเหรอลูก มา ๆ เข้าบ้านก่อนนะ” คุณขวัญหทัยออกมารับลูกสาวและบุตรเขยถึงหน้าบ้านทันทีที่ได้ยินเสียงรถขับเข้ามา

“สวัสดีค่ะแม่ คิดถึงที่สุด” หญิงสาวร่างเล็กสวมกอดเอวมารดาก่อนจะหอมแก้มอย่างที่บอกจริง ๆ

“สวัสดีครับ” นนทภัทรไม่ได้ยกมือไหว้อย่างเช่นทุกครั้งที่มาที่นี่หรือไปทำงานไกล ๆ หลายวันเวลากลับมาจะยกมือไหว้เสมอ

“จ้ะ กลับมาปลอดภัยแม่ก็หายห่วงแล้วล่ะ” คุณหญิงที่เป็นดวงใจของคุณกรรชัยบอกลูกเขยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนเอ็นดู

“แล้วนั่นซื้ออะไรมาถือเต็มไม้เต็มมือเลย” ทักแล้วก็เข้าไปจะช่วยถือ กลับถูกชายหนุ่มรุ่นลูกปฏิเสธ

“ไม่เป็นไรครับ ของฝากแค่ไม่กี่ถุงเอง”

คุณกรรชัยที่กำลังเอนหลังอ่านหนังสือธรรมะอยู่เงยหน้าขึ้น ตอนได้ยินเสียงพูดคุยของสองแม่ลูกดังเข้ามาจนถึงห้องรับแขก คนเป็นบุตรสาวกำลังเล่าเรื่องไปเที่ยวสุราษฎร์ธานีให้ฟังอย่างได้อรรถรสเมื่อไม่มีใครเบรก พอเดินมาถึงหน้าห้องที่บิดากำลังนั่งอยู่กลับเงียบเสียงลง เมื่อมารดากระซิบบอกให้เบาเสียง เนื่องจากคุณพ่อกำลังอ่านหนังสืออยู่ กรรณิกาพยักหน้ารับทราบแล้วเดินเข้าไปหาบิดาพร้อมมารดาที่เดินนำเข้าไปก่อน

“คุณคะลูกกลับมาแล้วนะ” พลางเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ สามีที่ขยับให้นั่งข้างกัน

“คิดถึงจังเลย” เข้าไปนั่งอีกฝั่งแล้วสวมกอดบิดาไว้แน่นปิดท้ายด้วยหอมแก้มสากของคุณกรรชัยฟอดใหญ่

“สวัสดีครับ”

นนทภัทรเป็นคนสุดท้ายที่เดินเข้ามา พลางวางถุงของฝากที่ตนและภรรยาซื้อไว้บนโต๊ะกระจกที่วางอยู่ตรงกลางและไม่ลืมที่จะยกมือไหว้พ่อตา

“ไหว้พระเถอะลูก เป็นไงบ้างล่ะ ไปเที่ยว เอ๊ะ! ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าไปฮันนีมูนมากกว่านะ สนุกไหมล่ะลูก” คนที่เป็นพ่อตาทักทายลูกเขยกลับ แล้วเอ่ยแซวบุตรสาวของตนเอง และก็จริงเสียด้วยเมื่อเห็นริ้วรอยบนใบหน้าเรียวงามของลูกสาว

“คุณพ่อก็…” ไม่ลืมที่จะส่งค้อนวงใหญ่ให้

ทั้งพ่อ ทั้งสามีและพี่ชายชอบทำให้เธอเขินอายอยู่เรื่อย หรือว่าไม่มีคนให้แกล้ง ถึงมาหยอกกับเธอแบบนี้ ต่อว่าบุคคลทั้งสามในใจอย่างไม่อยากให้ใครได้ยิน

“ได้ไปเที่ยวแค่เขื่อนเชี่ยวหลานเองค่ะ” กรรณิกาบอก

“แม่ก็เห็นในข่าวเหมือนกันว่ามีพายุเข้า”

“ใช่ค่ะ เลยได้แต่เดินไปชายหาดหน้าบ้านพักของณิดาแค่นั้น”

“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ” คุณขวัญหทัยถามยิ้ม ๆ

“ก็...ค่ะ”

“เอ้า มากันเหนื่อย ๆ ขึ้นไปพักก่อนไป แล้วตอนเย็นจะกินข้าวกับแม่ไหมลูก” คุณขวัญหทัยเอ่ยถาม เพราะทั้งสองยังไม่ได้ไปรายงานคุณนันทวัฒน์และภาวิดาเลยว่ากลับมาถึงแล้ว

“กินค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อคุณแม่ของพี่นนท์จะมากินข้าวเย็นบ้านเราด้วยนะคะ” ร่างบางตอบในสิ่งมารดาสงสัย พอดีว่าเธอโทรรายงานคุณแม่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะถึงบ้านรุ่งโรจน์ด้วยซ้ำ

ท่านพยักหน้าเข้าใจ และคิดว่าวันนี้ตอนเย็นจะทำอะไรดี พอลูก ๆ ขึ้นห้องไปแล้วก็ดูถุงหลากหลายอย่างที่ลูกเขยหิ้วมา มีทั้งกุ้งแห้ง ปลาหมึกแห้งอยู่หลายห่อ เพราะรู้ว่าคนเป็นสามีชอบกินเป็นอย่างมาก แถมยังซื้อแถวนี้ก็แพงมากเลยไม่ค่อยได้ซื้อกินเท่าไหร่และอีกถุงเป็นปลากรอบ วันนี้คงจะทำยำสามกรอบเสียแล้ว และก็ไม่ผิดหวังเมื่ออาหารที่วางอยู่บนโต๊ะส่วนใหญ่แล้วจะเป็นของที่ซื้อมาจากสุราษฎร์แทบทั้งหมด