ตอนที่6

ระฟ้าก็ส่ายหน้าเมื่อพวกโจรมันจับเธอเข้าไปด้านใน ในตอนนี้หญิงสาวทำเพียงร้องไห้ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็ไม่มีที่พึ่งพาแม้แต่น้อย

“ผิวโคตรขาวเลย อีดาวเรืองยังไม่ขาวขนาดนี้”

“แต่หุ่นสู้มันไม่ได้หรอก นี่ออกจะผอมไปหน่อย”

“ใครจะรู้ว่าพอถอดเสื้อผ้าออกมาจะเป็นยังไง”

ระฟ้าที่เห็นสายตาหื่นลามกก็อยากจะกรีดร้องและอยากเจรจา หากอยากได้เงินเธอจะนำมาให้ ขอแค่ปล่อยตัวกลับไป

ระฟ้าถูกนำมายังหมู่บ้านทมิฬ ซึ่งภายในมีบ้านที่สร้างด้วยไม้หลายหลัง คล้ายหมู่บ้านตามชนบททั่วไปแต่เพราะอยู่ในป่าจึงดูอึมครึม เหล่าชายหนุ่มที่เห็นเธอต่างมองจนตาแทบไม่กะพริบส่วนหญิงสาวมีแต่ความริษยาไม่พอใจ

ฉันกำลังจะถูกพาไปที่ไหน

ระฟ้าถูกจับพาเดินไปเรื่อยกระทั่งถึงบ้านหลังหนึ่งที่สร้างใหญ่กว่าหลังอื่นและตั้งอยู่ส่วนลึกสุดของหมู่บ้าน

“หัวหน้าอยู่บ้านใช่ไหมวะ”

“เออ อยู่ดิ ก็กูเพิ่งมารายงาน” พูดจบมันก็เคาะเบา ๆ

“หัวหน้าครับผมพาผู้หญิงมาแล้ว”

“ผลักเข้ามา” น้ำเสียงเข้มทำให้ระฟ้าส่ายหน้าแต่ไม่อาจขัดขืนก็ถูกผลักเข้าไปทันทีที่เปิดประตู

ตุบ!

หญิงสาวล้มลงพื้น ทั่วร่างสั่นสะท้าน น้ำตาไหลทะลัก สะอื้นจนแทบหายใจไม่ออก

ภายในบ้านนั้นสลัวเพราะไร้ไฟฟ้าและเปิดหน้าต่างไม่กี่บาน แต่ยังไม่เห็นเจ้าของบ้าน

“อื้อ! อื้อ!”

“น่าหนวกหู”

แม้จะไม่ใช่น้ำเสียงตวาดแต่ก็ทำให้เธอหวาดกลัว จากนั้นชายรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้ามีแต่หนวดเคราก็เดินมาหาพลางย่อตัวลง มือหน้าจับคางของเธอพลิกไปมาเพื่อพิจารณา

“หน้าตาดีไม่เบานี่”

“ฮึก..ก..”

“ร้องไห้งั้นเหรอ”

เขานำผ้าออกจากปากเธอในที่สุด จึงทำให้ระฟ้ามีโอกาสเจรจา

“คะ..คุณ..ช่วยฉันด้วย..ฉันถูกจับตัวมา..ถ้าคุณส่งฉันกลับฉันจะให้เงินคุณ..คุณอยากได้เท่าไรก็บอกมาเลยฉันจะพยายามหามาให้..ฮึก..ก..”

พอพูดถึงเรื่องเงินแววตาของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนเป็นดุดันจนระฟ้าตัวสั่นกว่าเดิม

“ฉันเกลียดพวกคนรวยอย่างเธอ!คิดจะเอาเงินฟาดหัวฉันเหรอฮะ!”

“มะ..ไม่ใช่นะ..คุณอย่าเข้าใจผิด”

แต่อีกคนไม่ฟังเขาจับมือเธอแล้วกระชากให้เข้าไปในห้องนอนแล้วผลักจนกระแทกพื้น

“ในเมื่อเธอถูกส่งมาเป็นผู้หญิงบำเรอ ก็ต้องทำหน้าที่!เงินซื้อฉันไม่ได้!”

พอเธอระฟ้าได้ยินก็กรีดร้องพยายามจะขยับหนีแต่จะทำได้อย่างไรในเมื่อไม่อาจออกจากพันธนาการนี้ได้อีกแล้ว

ชายคนนั้นยืนจ้องมองอย่างดุดัน หนวดเคราเสริมให้ดูเลวทรามท่าทางหยาบกร้านคล้ายจะกลืนกิน ระฟ้าเขยิบถอยจนชิดผนัง หรือเพราะพูดเรื่องเงินเมื่อครู่เขาจึงโกรธมาก

เป็นโจรก็ต้องการเงินไม่ใช่เหรอ

ระฟ้ายกมือไหว้ “ฉะ..ฉันขอโทษถ้าทำคุณโกรธ แต่ได้โปรดปล่อยฉันเถอะไปนะคะ”

“ทำไมฉันต้องทำ”

“คือ...”

“ที่นี่คือซุ้มโจรเรื่องคุณธรรมอะไรนั่นมันไม่มีอยู่แล้ว”

หญิงสาวพลันหน้าซีดแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายปลดกางเกงออกก็ยิ่งทำให้เธอแทบไร้สีเลือดทั้งตัว จะเป็นลมเสียให้ได้

“คะ..คุณ..ฉันมีคนรักแล้ว..”

“เฮอะ! ฉันได้ข้อมูลมาว่าเธอคือเด็กเสี่ย”

ระฟ้าที่ได้ยินก็เบิกตากว้าง รีบส่ายหน้า “ใครบอกคุณ! ฉันไม่เคยเป็นเด็กเสี่ย”

“ถ้าเธอยอมเป็นคู่นอนฉันดี ๆ ฉันอาจจะรับความเห็นเธอบ้างแต่ถ้าอยากโดนข่มขืนก็ตามใจ”

“ขะ..ข่มขืน”

“ให้เลือก”

ระฟ้ากำมือทั้งสองแน่น เธอไม่มีทางเลือกเหลืออยู่แล้วใช่ไหมนอกจากต้องยินยอมหรือถูกข่มขืน ดวงตางามยิ่งร้องไห้สะอื้น ไม่เข้าใจว่าเธอไปทำบาปกรรมอะไรนักหนา

ไม่สิ! เพราะหญิงโฉดชายชั่วนั่น หากเธอใจเด็ดเหมือน ใยไหม ตาต่อตาฟันต่อฟันพวกนั้นย่อมได้รับผลยิ่งกว่าถูกสังคมประณาม