ตอนที่12เพียรศึกษา2

ความโหดเหี้ยมอำมหิตของบุรุษตรงหน้าจึงมิได้ทำให้หญิงสาวตระหนกหรือตกใจอันใด แต่ตรงกันข้าม นางเรียกพลังที่คล้ายถูกสูบให้กลับคืนก่อนอมยิ้มพริ้มเพราทักทายเสียงใส

“ท่านผู้กล้า”

เรียวคิ้วคมยิ่งขมวดพันกันแน่นกว่าเดิม เมื่อสตรีตรงหน้ามีปฏิกิริยาเช่นนั้น ถังไห่เฉิงให้รู้สึกประหลาดใจยากระงับ

หากแต่ชายหนุ่มมิใช่ว่าไม่เคยเจอสถานการณ์เยี่ยงนี้                               

ตลอดมานับแต่เกิด มีนักฆ่ามากมายจากต่างแคว้นหมายสังหารเขา

พวกมันมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว มากไปด้วยแผนการ โดยเฉพาะมารยาสตรี แผนนารีพิฆาต นักฆ่าในคราบหญิงงาม ยังมีมาเยือนบ่อยยิ่ง

ทว่าสตรีนางใดก็อย่าได้คิดเข้าหาเขาด้วยรูปโฉมล่อลวง ยิ่งไม่ควรคิดว่าเขาจะตกบ่วงความพิลาสโดยง่าย 

ถังไห่เฉิงไม่ชอบเรื่องสาวงามมาแต่ไหนแต่ไร เขามิใช่บุรุษรักหยกถนอมบุปผา ทั้งไม่เคยออมมือกับใครในใต้หล้า            จึงคิดสังหารผู้บุกรุกโดยไม่ยั้งมือ

ดวงหน้าหล่อเหลายิ่งเย็นเยียบน่าพรั่นพรึงหาใดเปรียบ ฝ่ามือหนายิ่งออกแรงบีบตรงลำคอระหงหนักยิ่งขึ้น

หากเป็นคนอื่นทั่วไป ย่อมทำให้กระดูกแหลกเหลว                หัวหลุดกระเด็นลอยไปไกล

ทว่าลี่เซียนเพียงกะพริบตาปริบๆ มองอย่างไม่เข้าใจ

ฉับพลันนั้นร่างอรชรบอบบางก็หายวับไปต่อหน้าต่อตารุ่ยอ๋องแห่งต้าถัง

ครานี้เป็นชายหนุ่มบ้างที่งุนงง ต่อมายังตกตะลึง

เขาคาดไม่ถึงว่าจะเจอยอดฝีมือถึงเพียงนี้

นางหายตัวได้ราวภูตผี สามารถหลุดรอดฝ่ามือมรณะของเขาไปได้ ไม่เคยมีใครกล้าต่อกรกับวิชามารแห่งตำนาน

ทันใดนั้น บุรุษหนุ่มพลันตระหนักได้ว่า การที่นางเข้ามาในห้องหับที่ปิดสนิทได้ ย่อมไม่ธรรมดา กระทั่งเขาที่มีสัมผัสฉับไว ยังจับกระแสได้ช้า และทหารกล้าหน้าเรือนคงไม่เหลือรอดแล้ว

แน่นอนว่าต่อให้เป็นปีศาจจากปรโลก ถังไห่เฉิงก็หาได้กลัวเกรงอันใดไม่ นับประสาอะไรกับสตรีผู้หนึ่ง

เมื่อฝ่ายหนึ่งหายตัวไป อีกฝ่ายจึงระวังภัยเป็นพิเศษ

ห้องอาบน้ำเงียบงันไร้สุ้มเสียง รอบด้านยิ่งนานยิ่งวังเวง

ร่างสูงใหญ่ปานหินผายืนตระหง่านอยู่กลางห้องกว้าง กล้ามเนื้อตึงแน่นแผ่ซ่านขุมพลังที่สะสมเอาไว้มากมาย เรือนผมปล่อยสยายเต็มบ่ากว้างถึงกลางหลัง ปลายผมล้อมรอบกรอบหน้าคมคาย มองมาคล้ายจอมมารในร่างเทพเซียน

หยดน้ำที่หยาดรินไม่ขาดสายทำชุดคลุมแนบไปกับลำตัว ถังไห่เฉิงจึงเอื้อมมือกระชับสายรัดเอวให้แน่นขึ้นอย่างระแวง กวาดสายตาคมปลาบมองรอบทิศ แผ่กลิ่นอายสังหารเข้มข้น            จนข่มขวัญลี่เซียนได้สำเร็จ

หญิงสาวถึงกับหายใจเฮือก สะกดลมปราณได้ยากเย็น หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอก

เทพสงครามอย่างอ๋องทมิฬย่อมมีปฏิกิริยาฉับไวเหนือชั้น  ถังไห่เฉิงจับการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้ทันที

ร่างแกร่งพุ่งปราดไปยังทิศทางนั้น จับกระชากร่างนุ่มออกมาจากหลังฉากกั้น บีบไหล่กลมมนอย่างไม่มีออมแรง

“อ๊ะ!”

ลี่เซียนทำได้แค่อุทานเสียงหวาน นางหลบไม่ทันอีกแล้ว

ถังไห่เฉิงยังคงแผ่ซ่านปราณอันตราย ร่างใหญ่เคลื่อนประชิดร่างเล็กอย่างดุดัน ผลักนางกระแทกผนังเสียงดังพลั่ก

“อ่ะ!”

หญิงสาวหลุดเสียงโอดครวญ เจ็บแปลบไปทั้งร่าง

ฝ่ามือหยาบกระด้างเลื่อนจากไหล่บางขึ้นมา ใช้เรียวนิ้วที่ไม่ต่างจากกรงเล็บเหยี่ยวบีบลำคอระหงไม่มีปราณี

ใบหน้าคมคายก้มต่ำ ใช้สายตาสาดประกายคมกริบดุจมีดดาบจ้องมองอย่างกดดันข่มขวัญ แผงอกหนายิ่งบดเบียดจนร่างนุ่มถูกอัดแน่นติดตรึงกับกำแพงห้อง

แม่นางน้อยเจ็บปวดจนร้องมิได้ อึดอัดจนหายใจไม่ออก เรือนร่างถูกกดทับจนขยับเขยื้อนอย่างยากลำบาก

ตำแหน่งเนื้อนวลที่ถูกบีบเค้นรัดรึงรับรู้ได้ว่าบุรุษร่างใหญ่ออกแรงที่นิ้วราวคมเขี้ยวเหล็กไหล หมายกระชากกันให้เลือดสาด  นางจึงทำตัวเองให้หายไปอีกครั้ง

เมื่อฝ่ามือสัมผัสได้เพียงอากาศอันว่างเปล่าอีกครา                 แววตาบุรุษพลันไหววูบประหลาดใจอีกคำรบ

ถังไห่เฉิงรับรู้ได้ว่าสตรีผู้บุกรุกไม่มีวรยุทธ์  

ยามเขาพุ่งประชิดตัวนาง ท่าทางนางอ่อนแอบอบบาง  บ่งบอกว่าไร้ความสามารถชั้นเชิงการต่อสู้ กระทั่งไม่อาจออกกระบวนท่าป้องกันตัวเองได้ด้วยซ้ำ  

หากแต่พลังวัตรกลับเหลือร้าย

ปราณแยกผสานกายหยาบยิ่งเหนือชั้น

ฝีมือระดับนี้นับว่าอันตรายนัก 

ชายหนุ่มหรี่ตาส่งเสียงเย็นเยียบถามอย่างเย็นชาว่า

“เจ้าเป็นใคร? เป็นนางมารจากสำนักใด? มีเป้าหมายอะไรกันแน่?”

หากมิได้มาฆ่า ย่อมต้องมาเจรจาแบ่งสรรปันส่วนเพื่อเป้าหมายสูงค่า ภูมิหลังย่อมสำคัญ

แม้ยังงุนงงไม่เข้าใจอันใด แต่วาจายาวเหยียดเช่นนั้นยังผลให้ลี่เซียนตัดสินใจปรากฏกายออกมาในที่สุด

นางยืนอย่างระมัดระวังอยู่ทางฝั่งหนึ่งของห้องอาบน้ำ