ตอนที่12เพียรศึกษา3

ดวงหน้าจิ้มลิ้มเอียงน้อย ๆ ใช้ดวงเนตรกระจ่างใสดุจดาราเบิกราตรีจ้องมองบุรุษร่างใหญ่ที่กำลังแผ่กำจายกลิ่นอายมัจจุราชเข้มขลัง

หญิงสาวมองถังไห่เฉิงตรงๆ กะพริบตาปริบๆ ส่งเสียงหวานๆ ตอบอย่างใสซื่อว่า

“ข้ามีนามว่าลี่เซียนจากหอเหินหย่ามาปรนนิบัติท่าน ทว่า ‘ของจริง’ ที่เห็นกับในตำราทำข้าแปลกใจนัก ทั้งใหญ่โตแลดูทรงพลัง ทำให้ข้าต้องศึกษาให้มาก”

นับเป็นคำตอบที่ตรงกับคำถามอย่างที่สุดสำหรับลี่เซียน ทว่ากลับไม่เกี่ยวกันเลยกับเหตุการณ์ยามนี้สำหรับถังไห่เฉิง

แม่นางน้อยกล่าวจบยังเลื่อนดวงตากลมโตลงต่ำ

มองเบื้องล่างบุรุษ

อีกครั้งที่เรียวคิ้วคมต้องกระตุก ถังไห่เฉิงหรี่ตาคำรามเสียงเหี้ยม

“อย่าบังอาจเล่นลิ้นกับข้า”

ลี่เซียนได้ยินพลันเบิกตากว้าง นางคุ้นๆ กับประโยคเกี่ยวกับการเล่นลิ้นอยู่บ้าง ขอเปิดอ่านก่อน…

ดวงหน้าเล็กก้มลงมองตำรารัญจวนที่ยังอยู่ในมือตน

นางจำได้ดีว่าอยู่หน้าใด เปิดครั้งเดียวก็เจอเลย

เนตรงามกวาดมองภาพวาด ‘เล่นลิ้น’ ระหว่างชายหญิงแวบหนึ่ง ก่อนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบตลับขี้ผึ้งหอมออกมา แล้วบรรจงทากลีบปากตนเอง

เย่เสียเป็นคนมอบขี้ผึ้งนี้ให้ด้วยหวังดี ยังบอกอีกว่าหอมหวนยวนใจ ชายใดได้สัมผัสผ่านปลายลิ้นร้อนชื้นดูดดื่มดุดัน สูดกลิ่นผ่านปลายจมูกโด่งสันข้างแก้มนุ่มนิ่ม

ย่อมโปรดปรานแน่นอน…

ร่างสูงนิ่งขึงตึงเครียด สีหน้าเย่อหยิ่งเย็นชา ดวงตาคมดำมองทุกปฏิกิริยานั้นอย่างไม่ไว้วางใจ

ลี่เซียนทาเสร็จก็รีบเก็บเข้าอกเสื้อเช่นเดิมอย่างหวงแหน พลางเม้มปากเบาๆ เกลี่ยขี้ผึ้งจนทั่วกลีบปากสีชมพูนุ่มฉ่ำ                      นำความชุ่มชื้นน่ากดจูบอย่างที่สุด

นางยังเผยสีหน้าอ่อนโยนดุจสายน้ำเย็นกลางคิมหันต์ คลี่ยิ้มกริ่มส่งให้ชายหนุ่มร่างใหญ่ได้อย่างน่ารักน่าชัง

โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าหากชายใดได้เห็นตนในยามนี้  ย่อมต้องอยากกลืนกินนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ทว่าถังไห่เฉิงหาได้นำพากิริยาล่อลวงนั้น แววตาที่มองโฉมงามยังคงเย็นชาฉายชัดถึงความเหี้ยมเกรียมและรังเกียจเดียดฉันท์ เขาแค่นเสียงลอดไรฟัน

“อย่าเสียเวลามารยาใส่ข้า หากไม่อยากตาย”

เรื่องเป็นตายไหนเลยจักอยู่ในความสนใจของลี่เซียน  นางฝึกตบะบำเพียรพรตมานาน ความตายมิใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจเลยสักนิด แต่การใช้ชีวิตอยู่รอดอย่างสงบสุขต่างหากที่สำคัญ

และการศึกษาหาความรู้ยิ่งต้องคำนึงถึงให้มากเข้าไว้

นอกจากไร้ซึ่งอาการหวาดกลัวอย่างที่ควรเป็นเมื่อเจอมัจจุราชต้าถัง เนตรดำขลับกระจ่างใสไร้มลทินยังเลื่อนผละจากวงหน้าหล่อเหลาลงมองช่วงเอวบุรุษอีกครา

ดวงตานางทำรุ่ยอ๋องขมวดคิ้ววูบ สีหน้าไม่สบอารมณ์เพิ่มยิ่งขึ้น เมื่อชุดคลุมสีขาวจันทราปักลายเมฆาดำคล้ายกับว่าจะปิดส่วนสงวนไม่มิดอีกต่อไป นางเสมือนมองทะลุเนื้อผ้าได้

ลี่เซียนเพ่งพิศสิ่งที่ต้อง ‘ศึกษาหาความรู้’ อย่างจริงจัง  เพราะนี่คือเรื่องที่นางควรให้ความสนใจในยามนี้   

มันคือหน้าที่สำคัญซึ่งได้รับมอบหมายในคืนนี้

มนุษย์เรานั้นความรับผิดชอบย่อมสำคัญยิ่งชีพ ไม่อาจกระทำแบบขอไปทีหรือขาดตกบกพร่องได้

คนงามกางตำราในมือเดินขึ้นหน้า พาร่างอรชรเข้าใกล้ร่างหนา แผ่กระดาษที่มีภาพวาดในท่วงท่าชายหญิงกอดกระหวัด พลางแหงนมองเจ้าขององค์ความรู้แล้วกล่าว

“ท่านพึงใจท่าใด?”

“...!?”

นอกจากไม่กลัวเกรงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่าน ยังอาจหาญเชิญชวนเล่นท่ายากตามตำราครวญวสันต์

เส้นโลหิตข้างขมับของรุ่ยอ๋องแห่งต้าถังพลันขาดผึง                   ร่างสูงเกร็งกล้ามเนื้อจนตึง สองมือกำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นดังกร๊อบ

ลี่เซียนช่างไม่รู้เลยว่าบุรุษตรงหน้าคือมหันตภัยร้ายแรง