ตอนที่11 เพียรศึกษา1

ด้วยพลังเร้นลับดีเยี่ยม ลมปราณเหนือชั้น พลังวัตรเต็มเปี่ยม ลี่เซียนจึงเคลื่อนกายได้เงียบเชียบ กระทั่งเปลวเทียนยังไม่ขยับแม้แต่น้อย

เรือนพักกว้างใหญ่ รอบด้านสลัวราง แสงเทียนอ่อนจางนิ่งสนิท ไร้กระแสลมวูบไหว แม่นางน้อยเดินเข้ามาในเรือนแห่งนี้อย่างไร้ทิศทาง

ลี่เซียนเพียรสังเกตอย่างใคร่ศึกษา เห็นด้านข้างฝั่งซ้ายคือห้องหนังสือ ถัดจากลานโล่งกลางห้องมองตรงไปคือห้องนอนขนาดใหญ่ ส่วนทางด้านขวานางสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมรวยรินของธาตุน้ำและกลิ่นอายอันทรงพลังน่าเกรงขาม

หญิงสาวจรดปลายเท้ามาเรื่อย ๆ จนเจอห้องหนึ่ง จึงเดินสำรวจด้วยความเพลิดเพลินอยากรู้อยากเห็นตามวิสัย

กิริยาท่าทางของนางคล้ายเดินเล่นอย่างสำราญใจ

มิใช่ผู้บุกรุกแต่อย่างใด

เรือนร่างบอบบางเคลื่อนกายเนิบนาบด้วยลมปราณที่มีเหนือกว่ามนุษย์อยู่หลายขั้น นางจึงเยื้องย่างไร้สุ้มเสียงเหนือเมฆ

กระทั่งบังเอิญเจอกับเจ้าของทวนเหล็กที่กำลังตามหา

ทว่าเขากำลังอาบน้ำ...

เรือนกายแกร่งกำยำนั่นมิได้ใส่ผ้า ผ่าเผยสง่างามสูงใหญ่ เปล่าเปลือยไร้สิ่งบดบัง เห็นสิ้นตั้งแต่แผ่นหลังลงมาถึงบั้นท้าย ท่อนขาถึงปลายเท้า

ใบหน้าเป็นเช่นใดมิอาจรับรู้ได้ เนื่องจากมิได้สนใจมอง เพราะที่เด่นสะดุดตาที่สุดก็คือตรงนั้น

ถัดลงมาจากกล้ามหน้าท้องนั่น!

ร่างระหงพลันชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลมปราณที่มีอย่างเหนือชั้นพลันสะดุดลงทันใด พลังเร้นลับหายวับไปจนสิ้น

ลี่เซียนถึงกับสูดลมหายใจดังเฮือก สองตาจ้องเขม็งที่แท่งประหลาดบางอย่าง ท่ามกลางเส้นขนดำขลับที่หว่างขาบุรุษ

มันคล้ายๆ เคยเห็นในตำราผสานหยินหยาง นางจึงรีบล้วงอกเสื้อหยิบออกมากางประเมินอย่างเปิดเผย

โอว...ใช่จริงๆ สิ่งนี้คือ ‘แท่งหยก’

กายเนื้อล้ำค่าอันสำคัญยิ่งต่อหญิงคณิกา...

ในขณะที่ลี่เซียนเจอเรื่องเพียรศึกษาแล้วกางตำรา

ชั่วจังหวะเดียวกัน เจ้าของห้องพลันจับกระแสผู้บุกรุกได้  ถังไห่เฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาเบนไปยังทิศทางตามสัญชาตญาณ สายตาคมปลาบพลันประสบกับสตรีผู้หนึ่ง

นางยืนตะลึงจ้องถลึงมาที่เรือนร่างเปลือยเปล่าของเขา

ชายหนุ่มหรี่ตา แผ่กลิ่นอายมรณะออกมา ทว่าเพียงครู่กลับแทนที่ด้วยความรู้สึกนึกขัดเคืองระคนงุนงง

จู่ๆ มีสตรีปริศนาเข้ามาในห้องนี้ แต่แทนที่จะทำเหมือนนักฆ่าทั่วไปอาศัยจังหวะที่เขาเผลอไผลลอบจู่โจมดุเดือด

ทว่านางกลับยืนนิ่งมองดูเขาอาบน้ำ

และที่สำคัญ...แววตางามล้ำจ้องมองส่วนสงวนของเขาอย่างจริงจังมากเป็นพิเศษ…

จากนั้นยังล้วงสาบเสื้อหยิบตำรารัญจวนออกมาอ่าน!

ใบหน้าหล่อเหลาพลันเขียวครึ้มดำคล้ำ หางคิ้วกระตุกถี่ๆ

ลี่เซียนยามนี้มองบุรุษแก้ผ้าสลับกับอ่านตำราเล่มหนึ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย

สีหน้าประหนึ่งจะไปสอบจอหงวน

ทว่ายังไม่ทันพินิจระหว่างภาพวาดกับ ‘ของจริง’ ตรงหน้าให้ละเอียด แสงเทียนพลันดับพึ่บ เสี้ยวเวลานั้นหางตาทันได้เห็นบุรุษสะบัดชุดคลุมปิดร่างกำยำและแท่งหยกประหลาดจนมิด ก่อนที่กายแกร่งจะพุ่งประชิดกายนาง

“อ๊ะ!”

แม่นางน้อยอุทานเสียงหนึ่งเพราะหลบไม่ทัน

ชายผู้นี้ว่องไวปราดเปรียว พริบตาเดียวฝ่ามือของเขาพลันบีบคอนางแน่น กระแทกแผ่นหลังบางกับกำแพงห้องดังอึก

ลี่เซียนรู้สึกหน้ามืด งุนงง วูบๆ วาบๆ และจุกแน่นตรงลำคอจนหายใจไม่ออก ลำตัวอ่อนยวบอย่างช่วยมิได้

ทว่ายังไม่ทันทรุดฮวบล้มลงพลันนั้นรู้สึกถึงแรงกระชากจากฝ่ามือหนาให้ลุกขึ้นแล้วผลักไปชิดกำแพงอีกฝั่งในชั่วพริบตา

ลี่เซียนเจ็บแปลบตรงกลางแผ่นหลัง ลมหายใจติดขัดจนน้ำตาหยาดริน

เรือนร่างอ่อนระทวยคล้ายเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจนสิ้น  ประหนึ่งใกล้แหลกเหลวคามือเขากระนั้น

หญิงสาวรับรู้ถึงลมร้อนผะผ่าวเจือรอยเหี้ยมเกรียมจากปลายจมูกโด่งสันที่รินรดไรผม

เมื่อแหงนหน้ามองสบตากับชายตัวโตยิ่งรู้สึกได้ถึงรังสีคุกคามข่มขวัญ นางเบิกตากลมโตกระจ่างใสจ้องมองประสานกับเนตรมังกรดำจัดที่เผยริ้วโทสะเด่นชัด

สีหน้าของเขาตึงเครียดไร้วี่แววอ่อนโยนใดๆ

ก่อนหน้านั้นที่สมรภูมิรบนางเคยเห็นเขาแล้ว ทว่าใบหน้าของเขามีหน้ากากสีดำสนิทปกปิด เผยโฉมเพียงครึ่ง ยามนี้ไม่มีหน้ากากอันนั้นจึงได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาชัดเจนถนัดตา

แน่นอนว่าเขารูปงามราวเทพเซียน แต่นั่นมิใช่ปัญหาต่อความน่าสะพรึงชวนผวาเฉกเช่นนักรบปีศาจสุดแสนจะน่าเกลียดน่ากลัวแม้แต่น้อย

ยามนี้ลี่เซียนสัมผัสได้ถึงความเย็นชาปานศิลาตกผลึก ยังมีกลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านออกมาจากกายแกร่ง ผสานปราณอันตรายคล้ายภูตนรกแห่งปรภพ

ทว่านางมิใช่มนุษย์ธรรมดาทั่วไป ไหนเลยจะไม่เคยเห็นสิ่งเร้นลับน่าเกลียดน่ากลัวที่เรียกว่าภูตผีปีศาจวิญญาณร้าย