Share

ตอนที่7ผู้มีพระคุณ1

Author: LiHong
last update publish date: 2025-12-30 18:12:09

ชายแดนด่านเทียนเหมิน

รถม้าของสาวงามกลุ่มหนึ่งเดินทางผ่านหน้าค่ายทหารเทียนเหมินตั้งแต่รุ่งสาง เสียงล้อบดถนนดินดำแว่วดังไม่ขาดสาย

สาวงามนางหนึ่งในรถม้าคันท้ายขบวนสังเกตเห็นสิ่งหนึ่งตรงพุ่มไม้ริมชายป่า จึงสั่งสารถีให้หยุดก่อน เมื่อม้าหยุดฝีเท้า นางจึงพาเรือนร่างอ้อนแอ้นลงมาเพื่อมองสิ่งนั้นใกล้ๆ

สิ่งที่นางเห็นคือดรุณีน้อยผู้หนึ่งกำลังนอนสลบไสลอยู่หลังพุ่มไม้ อายุราวสิบหกปี ดวงหน้าเรียวเล็กงดงามเป็นเอก รูปร่างสมส่วนดูดี มีผิวพรรณเนียนละเอียดสีขาวราวหยกพิสุทธิ์ ประหนึ่งสามารถสะท้อนแสงได้

อาภรณ์ที่สวมใส่เป็นผ้าแบบโบราณสีขาวพิสุทธิ์ทั้งตัว  รัดรึงแนบเนื้อ ปิดแค่เนินอกอวบตึง เผยหน้าท้องแบนราบ                ช่วงเอวกลมกลึง กระโปรงสั้นคลุมแค่เข่าเผยเรียวขาเสลาขาวผ่อง ปลายเท้าเปลือยเปล่า

“พี่เย่เสีย นั่นคือสิ่งใด?”

เสียงแว่วหวานจากสาวงามนางหนึ่งบนรถม้าเอ่ยถามสตรีผู้ลงมาด้านล่างหลังพุ่มไม้

เย่เสียขมวดคิ้วหรี่ตาเพ่งพินิจการแต่งกายที่ล่อแหลม              ใส่เหมือนมิได้ใส่ของแม่นางน้อยเนิ่นนาน พลางใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ปลายจมูกอีกฝ่ายเพื่อสำรวจลมหายใจ ก่อนตอบกลับด้วยสุ้มเสียงมั่นใจว่า

“เป็นสาวงามผู้หนึ่ง ดูจากการแต่งกาย ข้าคิดว่าคงเป็นคนของหอคณิกาอิงฮวาคู่แข่งของพวกเราปะไร”

หญิงสาวนิ่งคิดนัยน์ตาแวววาวแล้วกล่าวต่อด้วยสีหน้าคล้ายผู้ทรงภูมิหยั่งรู้ทุกสรรพสิ่ง

“ได้ข่าวว่าดาวเด่นคนใหม่เขี่ยราชินีบุปผางามคนเก่าออกจากตารางงานหอ กระทั่งดาวเด่นผู้นั้นถูกนางคณิกาคนเก่ารุมริษยาอย่างรุนแรงจนถูกกลั่นแกล้งสารพัด ท้ายที่สุดถูกขับไล่ออกมาอย่างไร้เยื่อใย ต้องใช่แน่ๆ”

“โอว...” สาวงามนางหนึ่งยกมือกุมอกอุทานเสียงหวาน  “เช่นนั้นพี่สาวรีบช่วยนางเถิด น่าสงสารเหลือเกิน”

ค่ายทหารชายแดนด่านเทียนเหมิน

เรือนพักแต่ละหลังยกโคมขึ้นสูง พื้นที่ราบฝั่งตะวันออกยังมีคบไฟส่องสว่างให้ทุกกระโจมที่ตั้งเรียงราย

ทหารหลายนายที่มิได้รับบาดเจ็บมากมายอันใดต่างพากันล้อมวงรอบกองไฟเพื่อร่ำสุรา ยังมีหลายคนที่หาความสำราญยามค่ำคืน

แน่นอนว่าสิ่งที่เรียกว่าความสำราญสำหรับชายชาญ ย่อมไม่พ้นอิสตรี

ค่ายหน้าด่านชายแดนเกือบทุกค่ายมักจะมีหญิงนางโลมประจำค่ายเสมอ เพราะพวกทหารที่เป็นบุรุษย่อมมีอารมณ์กำหนัดตามธรรมชาติยากระงับ

ยามออกศึกต้องห่างบ้านไกลภรรยา ทว่าความต้องการยังคงมีไม่ลดทอน หากไม่ปลดปล่อยออกเสียบ้างได้อึดอัดตายกันพอดี หรือหากไปยุ่งกับทหารหญิงซึ่งนับว่าผิดกฎมหันต์ เสี่ยงต่อโทษทัณฑ์ที่ไม่คุ้มค่าเช่นนั้น พวกเขาไม่เสี่ยงอยู่แล้ว

เช่นนี้ที่เรือนฝั่งประจิมของค่ายทหารจึงมีหญิงสาวถูกเรียกตัวจากหอคณิกาเลื่องชื่อมารอปรนนิบัติตั้งแต่สามวันที่แล้ว                                  

ก่อนขบวนทหารจะเข้ามาพำนักเสียอีก

วันนี้ทุกนางจึงวุ่นวายกับการแต่งกายพรมน้ำมันหอมกันตั้งแต่สายัณห์ พลบค่ำยามอิ่วสี่เค่อ[1] พวกนางก็พร้อมถูกเรียกตัวกันทุกคนแล้ว

ทว่าหนึ่งในจำนวนแม่นางเหล่านั้นกลับมีดรุณีน้อยผู้หนึ่งกำลังยืนนิ่งๆ ด้วยท่าทีอึ้งงัน ทั้งสับสนคล้ายไม่เข้าใจในชีวิต

นางยืนกะพริบตาปริบๆ เอียงหน้าน้อยๆ งุนงงมาก

คณิกาผู้หนึ่งเห็นท่าทางทึ่มทื่อเยี่ยงนั้นพลันเดินเข้าหาพลางเหยียดริมฝีปากสีแดงชาดทำเสียงจิจ๊ะอย่างนึกขัดเคือง ก่อนเรียกนามเสียงดัง

“ลี่เซียน!”

เจ้าของนามมิได้สะดุ้งหรือตกใจอันใด เพียงมองผู้เรียกขานนิ่งๆ เห็นอีกฝ่ายยืนเท้าสะเอวขยับปากสีแดงจัดพร่ำบ่นอีกว่า

“เจ้านี่นะ สมองต้องทึบมากเป็นแน่ ถึงได้ถูกไล่ออกมาจากที่เก่า”

นางกล่าวด้วยสีหน้ายับย่นยุ่งยากใจ พลางล้วงเข้าไปในแขนเสื้อหยิบตำราผสานหยินหยางออกมายื่นส่งให้

“เอาไปเลย ข้ายกให้เจ้า”

เจ้าของตำรามีนามว่าเย่เสีย สายตาที่มองตำราบ่งบอกว่าเสียดายเหลือเกิน แต่ยังคงตัดใจส่งให้อีกฝ่ายแล้ว

“หาซื้อยากมาก ข้ารักที่สุดด้วยนะเล่มนี้ เฮ้อ!”

ตำรานี้มีภาพวาดร่วมรักระหว่างชายหญิงและเคล็ดลับเอาใจบุรุษมากมายร้อยกระบวนท่า

ลี่เซียนรับเอาไว้ หาได้ปฏิเสธอันใดไม่

เย่เสียยังคงชี้แนะอย่างเคร่งเครียด “ข้าช่วยได้เท่านี้ล่ะ ท่าทางโง่เขลาเบาปัญหาเช่นเจ้า หากอยากอยู่รอดและมีชีวิตที่ดี จงทำตนเองให้เป็นที่โปรดปรานให้ได้ จำไว้”

กล่าวจบก็เดินกรีดกรายจากไป ทิ้งไว้เพียงแม่นางน้อยให้ยืนเบื้อใบ้เช่นเดิม

ผ่านไปชั่วครู่  ลี่เซียนจึงเปิดตำราทีละหน้า กวาดสายตามองแค่ปราดเดียวก็จำได้จนหมดทั้งเล่ม แจ่มกระจ่างทุกท่วงท่า ก่อนจะเก็บเข้าแขนเสื้ออย่างทะนุถนอมราวกับเป็นสิ่งล้ำค่า

เพราะนางสังเกตได้ว่าสตรีนามเย่เสียให้ความสำคัญกับตำราเล่มนี้มาก ย่อมมีค่าควรเมืองแน่นอน

ยามนี้เด็กสาวได้ยินเสียงของทหารผู้หนึ่งเข้ามาสั่งการไม่กี่ประโยคก็จากไป เหล่าคณิกาจึงพากันมอบหมายงานว่าใครจักรับหน้าที่ไปปรนนิบัติบุรุษส่วนใดของค่ายทหาร

ได้ยินเย่เสียโวยวายอย่างไม่ยินยอมว่า “ไอ่หย๋า! จะให้ข้าเข้าไปปรนนิบัติท่านอ๋องหรือ?”

นางส่ายหน้าไปมา กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“เดิมทีข้าก็มั่นใจในเสน่ห์ของตนอยู่หรอก แต่เมื่อเช้า               ข้าแอบเห็นท่านอ๋องแวบหนึ่ง เขาตัวโตสูงใหญ่ ใส่หน้ากากสีดำ ใบหน้าครึ่งซีกที่เผยให้เห็นเฉยชาดุดัน แววตามืดดำแฝงความอำมหิตโหดร้าย ท่าทางน่ากลัวมาก ข้ายังรู้ว่าใบหน้าภายใต้หน้ากาก อัปลักษณ์น่าเกลียดด้วย โอ๊ย! ท่านแม่ ตีข้าทำไมเล่า?”

ผู้ถูกเรียกขานว่า ’ท่านแม่’ เป็นคนคุมหอและดูแลคณิกาทั้งหมด นางถลึงตาใส่เย่เสีย กล่าวตำหนิเสียงแหลม

“เจ้ากำลังหมิ่นเบื้องสูงอยู่นะรู้ตัวหรือไม่? หึ! อัปลักษณ์แล้วอย่างไร? ไยเจ้าขวัญเทียมฟ้านัก!”

เย่เสียเบ้ปาก ลูบเรียวแขนบริเวณที่ถูกตี บ่นอุบอิบ

“แต่รุ่ยอ๋องน่าสะพรึงจริงๆ นะ และปัญหามิใช่หน้าตาอัปลักษณ์แต่เป็นความอำมหิตโฉดชั่วเหมือนปีศาจต่างหาก ฉายาเลื่องลือของพระองค์คืออ๋องทมิฬฆ่าคนให้แดดิ้นเช่นผักปลา หากใครทำให้ไม่พึงใจขึ้นมา ฉับเดียวเท่านั้น เลือดสาดเลยนะ”

“ยังจะพูดมาก! ปากกล้าเช่นนี้ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย”

“โอ๊ย!”

เสียงโต้เถียงและทุบตีด่าทอนั้นทำเอานางคณิกาคนอื่นๆ หัวเราะคิก แล้วช่วยกันแย้งว่า

“ชายอัปลักษณ์แต่ร่ำรวยสูงศักดิ์ไม่ดีที่ใด?”

เย่เสียเถียงเสียงสูง “โอ้! แต่เขาโหดมากนะ”

ตามด้วยเสียงถูกตีแขนดังเพียะ

“โอ๊ย! ท่านแม่!”

กิริยาเปิดเผยไร้ความสุขุมเช่นนั้นพาบรรยากาศคุกรุ่นอึมครึมเมื่อครู่ให้กลายเป็นสดใสชื่นมื่นอย่างแปลกประหลาด ทว่าน่าสนใจอย่างมากในความรู้สึกของลี่เซียน

นางมองทุกสิ่งรอบกายอย่างสงสัย ไม่เข้าใจอันใด

[1] ยามอิ่วสี่เค่อ คือเวลา 18.00 น.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนพิเศษ 26

    เดือนสี่ผืนดินแห้งแล้ง แต่หญ้าแห้งเหี่ยวเฉากลับชุ่มฉ่ำไปด้วยธาราเลือดเจิ่งนองท่ามกลางสมรภูมิรบอันดุเดือดเลือดกระเซ็นสาดกระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า อ๋องทมิฬบนอาชาแกร่งจัดการรุกไล่ปกป้องดินแดนอย่างทะนงองอาจบนใบหน้าราบเรียบเย็นชามีแววตาคมกริบภายใต้หน้ากากอักขระโบราณมองกวาดศัตรูรอบด้านพร้อมคำรามว่า“ฆ่า!”ขุนพลทหารกล้าต่างชี้อาวุธขึ้นฟ้ากรีฆ่าทัพฮึกเหิมสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนแผ่นดินสั่นไหววันนี้เป็นวันสุดท้ายในการตัดสินชะตาข้าศึกผู้เหิมเกริม หลังจากกวาดล้างจนสิ้นซาก ถังไห่เฉิงก็พร้อมยกทัพเคลื่อนขบวนกลับเมืองหลวงทันที เพราะเวลานี้กำลังมีสิ่งที่ดีที่สุดรอเขาอยู่ที่วังจี๋เสียงลี่เซียนใกล้ได้เวลาให้กำเนิดบุตรคนแรกแก่เขาเต็มทีเนิ่นนานหลายเดือนกว่าครึ่งปีแล้วที่เขามิได้เจอนาง เนื่องจากสตรีมีครรภ์ไม่ควรใช้พลังมากไป ควรถนอมร่างกาย ยิ่งกว่าไข่ในหิน ยิ่งกว่าสิ่งล้ำค่าในอุ้งมือรุ่ยชินอ๋องคิดเสมอว่าตนเองทนคิดถึงพระชายาสุดที่รักได้ ทว่าท้ายที่สุดกลับไม่อาจทานทนไหวแม้การศึกมิอาจเร่งรัด กำลังพลไม่อาจไม่รอบคอบและต้องใช้เวลาจัดการอย่างเป็นระบบระเบียบ ทว่าการเดินหมากยังต้องตัดสินชัยชนะอย่างเ

  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนพิเศษ 25

    ทุกครั้งที่บังเกิดการถกเถียงเหมือนเด็กชายตัวน้อย ถังไห่เฉิงค้นพบมาโดยตลอดว่า เขาไม่เคยเถียงชนะพี่ชายผู้สุขุมเยือกเย็นได้เลยภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยน มีริมฝีปากสีแดงสดที่วาทะศิลป์เป็นเลิศ ท่าทางสุภาพสง่างามยังมีความเด็ดขาดแฝงเอาไว้อย่างแนบเนียน ไม่แปลกหากถังไท่หลินจะมีเสน่ห์ลึกล้ำยากต้านทานต่ออิสตรี กระทั่งถังไห่เฉิงยังหลงคารมทุกครา อ๋องหนุ่มยินยอมตามเหตุผลของพี่ชายในที่สุดหากลี่เซียนต้องการเป็นหมอหญิงจริงๆ การฝึกฝนกับคนระดับปรมาจารย์เช่นท่านแม่คือวาสนาสูงสุดแล้ว ระหว่างครุ่นคิดถังไห่เฉิงยังได้ยินบิดาส่งเสียงกล่าวคำจากโต๊ะอีกฝั่ง “ภายภาคหน้าลี่เซียนของเจ้ายังจะได้ใช้วิชาความรู้และความสามารถที่มีสร้างคุณงามความดี ช่วยเหลือมนุษย์ได้อีกมากโข ยังได้ช่วยเหลืออาการเจ็บป่วยของคนทั่วไปที่มิใช่แค่การเจ็บป่วยจากบาดแผลธรรมดาของพวกทหาร”พี่เขยยังช่วยเอ่ยกล่อมอีกแรง “ย่อมเป็นเช่นนั้น”ถังไห่เฉิงมีหรือจะโต้แย้งได้ ด้วยการหว่านล้อมเช่นนี้ เห็นทีท่านแม่คงเตรียมการเอาไว้แล้วเป็นอย่างดีอ๋องหนุ่มหมดคำใดจะเอ่ยแล้วจริงๆทางฝั่งหนึ่งคือถังไห่เฉิงที่ใจอ่อนยินยอมตามเหตุผลของบิดากับพี่ชาย

  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนพิเศษ 24

    เมื่อแสงรุ่งอรุณมาเยือน ขบวนเกี้ยวจึงถูกจัดเตรียมเอาไว้พร้อมสรรพ สำหรับเดินทางไปยังตำหนักฮวาหยางของไท่ซ่างหวงกับไทเฮาอย่างเอิกเกริกยิ่งใหญ่ถังไห่เฉิงจำต้องลุกจากเตียงนอนก่อนเวลาอันควร ยอมละเว้นกิจกรรมรัญจวนก่อนตื่น ยอมกลั้นใจไม่มองลี่เซียนยามออดอ้อนอย่างน่ารักในอ้อมแขนอุ่น เพื่อพานางเข้าพบครอบครัวยกน้ำชาตามประเพณี เมื่อเกี้ยวถูกหามมาถึงหน้าตำหนักฮวาหยางอันยิ่งใหญ่ ชายหญิงสูงศักดิ์จึงถูกจับประคองลงมาจากเกี้ยวของแต่ละคน ระหว่างทางเดินงดงามอลังการ ลี่เซียนเบิกตากลมโตมองไปทั่วอย่างเพลิดเพลิน ลืมเรื่องราวอันโศกเศร้าของเมื่อคืนวานจนสิ้น นางมีความคิดเป็นเพียงเด็กหญิง อารมณ์ใดๆ ล้วนอยู่ได้ไม่นาน แต่ที่มีมากหน่อยคือความสดใสเบิกบาน แม้ซุกซนไปบ้างบางครา แต่กลับว่านอนสอนง่ายที่สุดถังไห่เฉิงจูงมือเล็กนุ่มนิ่มพลางมองภรรยายิ้มๆ ก่อนก้มหน้าลงหอมแก้มนางอย่างอดใจเอาไว้มิได้ ทั้งรักใคร่หวงแหนอย่างไม่รู้จะพรรณนาเป็นคำพูดใดข้ารับใช้ที่เดินตามหลังขบวนเสด็จหลุบตาลงมองพื้นดินแทบไม่ทัน พวกเขาหน้าแดงหูแดงกันถ้วนหน้า คงมีเพียงเย่เสียที่ไม่ขัดเขินเอาแต่กลั้นยิ้มจนสองไหล่สั่นไหวไม่หยุดเมื่อทั้ง

  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนพิเศษ 23

    หญิงวัยกลางคนยกยิ้มเยียบเย็นเอ่ยเสียงเรียบเรื่อยว่า “เจ้าย่อมไม่อาจวุ่นวายกับชีวิตคู่ของผู้ใดได้อีก” จบคำนางหันไปสั่งการผ่านบุตรสาวคนโตนามถังลู่หลิ่ง“ลูกแม่ ช่วยพาหลานรักไปหุบเขามรณะเพื่อดัดนิสัย ก่อนนำส่งสำนักนารีแดงคืนบิดามารดาของนาง”หญิงสาวสะคราญโฉมชุดแดงเพียงรับคำแค่เสียงหนึ่ง แต่กลับนุ่มนวลน่าฟังผสานอำนาจอันลงตัวอย่างประหลาด “ข้าจะรีบไปรีบกลับเพื่อมาปลอบโยนน้องสะใภ้ในวันรุ่ง”“ดีมาก...ไป!”สิ้นเสียงสองสตรีเบื้องบน บุรุษตัวโตคนหนึ่งตรงเข้ามาแบกอิงอิงขึ้นบ่ากว้างอย่างอุกอาจแล้วพาจากไปอย่างรวดเร็ว“ข้าผิดไปแล้ว...ไม่กลับสำนักนารีแดงนะ...”เสียงกรีดร้องแหบโหยค่อยๆ ถูกกลืนหายไปกับลมราตรีการกลับสำนักนารีแดงของอิงอิงคือการถูกบิดามารดาจับฝึกวิชาหฤโหดเพื่อยกสำนักให้ดูแล แต่นางยังมีความปรารถนาที่จะเที่ยวเล่นไร้สาระไปวันๆ เท่านั้นหาใช่ต้องรับผิดชอบภาระหน้าที่อันหนักอึ้งไม่สิ้นเสียงอิงอิงกลับไม่มีเสียงใดต่อจากนั้น เพราะหลิงเจินสงบเสงี่ยมนิ่งเงียบมาก นางยอมรับคำตัดสินโทษโดยดุษฎีหมอหญิงยินดีถูกลงทัณฑ์โดยไร้ซึ่งคำโต้แย้งใดๆซานซานและลู่หลิ่งเพียงมองหลิงเจินเงียบๆ เช่นกันระหว่างนั้นถังไ

  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนพิเศษ 22

    หลายชั่วยามพ้นผ่าน ล่วงเข้ายามดึกสงัด ลมราตรีเย็นจัด รอบด้านวังเวงจนน่ากลัว ถังไห่เฉิงขมวดคิ้วเคร่งขรึม มองลี่เซียนที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่เงียบๆ ที่มุมกำแพงห้อง ท่าทางของนางเศร้าสลดสุดจะหยั่ง อ๋องหนุ่มรีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปกอดนางเอาไว้แนบแน่น“เจ้าเป็นอะไร?”ลี่เซียนซุกซบอ้อมอกอุ่นถูใบหน้าคลอเคลียสะอื้นไห้เบาๆ ไม่อาจเล่าอะไรได้ในยามนี้เรื่องราวคนรักเก่าอันใดกัน? ช่างเศร้าสิ้นดีเมื่อคนงามไม่ตอบ ชายหนุ่มย่อมไม่คาดคั้น เพียงอุ้มนางแนบอกพากลับเรือนนอนระยะทางจากเรือนรับรองจนถึงเรือนนอนไกลพอควร ลี่เซียนถึงกับร้องไห้จนหลับไปแล้วหลังจากปล่อยร่างเนียนนุ่มให้นอนลงบนเตียงอุ่น สามีก็ห่มผ้าเก็บมุมให้อย่างเรียบร้อย จุมพิตเบาๆ ที่กลีบปากหนึ่งที ก่อนเดินกลับออกมาเพื่อไปสังเกตการณ์อู๋จวินต่อเมื่อกลับมาถึง ถังไห่เฉิงจึงได้เห็นอู๋จวินออกมายืนเคว้งอยู่หน้าเรือนรับรอง เรือนกายสูงใหญ่ของราชองครักษ์หนุ่มคล้ายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ชั่วครู่เขาพลันทรุดตัวลงคุกเข่า ก้มหน้าเงียบเชียบ ไม่อนาทรต่ออากาศเย็นเยียบรอบกายอ๋องหนุ่มจ้องมองฝ่าความมืดสลัวที่มีโคมไฟสาดส่องให้แสงสว่างตา

  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนพิเศษ 21

    ประโยคยาวเหยียดเช่นนี้ทำอารมณ์หึงหวงหายไปทันที ถังไห่เฉิงถึงกับชะงักชั่วครู่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย นิ่งเงียบเนิ่นนานลี่เซียนมิใช่มนุษย์ธรรมดา การมองเห็นสิ่งเร้นลับยิ่งเป็นเรื่องสามัญอย่างที่สุดชายหนุ่มให้รู้สึกห่วงใยอู๋จวินขึ้นมาจึงถามขึ้น“เจ้าต้องการช่วยพวกเขาหรือ?”หญิงสาวพยักหน้าหนักแน่น “อืม...เพียงแต่ไม่อาจเปิดเผยฐานะเหรินเซียน ท่านอ๋องมีวิธีหรือไม่?”“ย่อมมี” ถังไห่เฉิงเอื้อมมือหยิกแก้มนวลเบาๆ “แต่เจ้าห้ามสนใจชายอื่นนอกจากข้า เข้าใจหรือไม่?”“...!?”เทียบเชิญดื่มชายามค่ำจากรุ่ยชินอ๋องส่งถึงอู๋จวินในเวลาเพียงครึ่งชั่วยามยามค่ำตามที่ถูกนัดหมายมาถึง อู๋จวินจึงย้อนกลับมายังตำหนักเฉิงซั่วอย่างงุนงงอยู่บ้างนัดดื่มชายามค่ำคืนสองต่อสองกับท่านอ๋องโดยไม่ต้องยืนอารักขาหน้าห้องบรรทม เพื่อให้ฝ่าบาทจัดการพระสนมโดยสะดวกคืออันใด?แม้สงสัยหากแต่อู๋จวินกลับไม่มีโอกาสสอบถามเพราะเขาได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังถูกไล่ให้รีบมาเมื่อเดินเข้ามายังห้องรับรองด้านในก็ยิ่งฉงนมากกว่าเดิม เพราะภายในห้องแห่งนี้ปิดหน้าต่างจนสนิทและไร้การจุดเทียนเพิ่มแสงสว่าง ให้ความรู้สึกเงียบสงัดและวังเวงอย่างประ

  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนพิเศษ 19

    หลิงเจินยังพูดไม่หมด ถังไห่เฉิงพลันสลัดบ่ากว้างออกจากฝ่ามือเหล็กไหลของอู๋จวินได้ในที่สุด บุรุษสูงศักดิ์เอ่ยแทรกเสียงเข้ม “นางมิใช่อย่างที่เจ้าคิด! และข้าย่อมไม่มีทางถูกใครหลอกลวงโดยง่าย เจ้าอย่าริอาจหาญดูแคลนความสามารถของข้า”“...!?”อ๋องหนุ่มเดินตรงเข้ามาทางหญิงสาวที่เก้าอี้หินอย่างเร็ว สีหน้าข

    last updateLast Updated : 2026-04-04
  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนพิเศษ 10

    เย่เสียพยักหน้าเห็นด้วย นางรีบเอ่ยอย่างเห็นพ้องที่สุด “แม่นางกัวพูดมีเหตุผล บางทีคำว่าคนรักอาจเป็นแค่ข่าวโคมลอยจากฝ่ายสตรีที่ต้องการทำให้ผู้คนเข้าใจผิด หวังรั้งบุรุษที่ชมชอบไว้ข้างกายโดยไม่คำนึงถึงศีลธรรม เรื่องนี้มีสตรีที่เคยทำมาก่อนอย่างแม่นางกัวเป็นผู้ยืนยันได้”“หือ...” หางคิ้วกัวโหย่วอวี้พลันก

    last updateLast Updated : 2026-04-03
  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนที่57 ชู้รัก 2

    “ท่านพี่...”เส้นเสียงของเมิ่งหรูสั่นพร่าเจือริ้วกระแสหนึ่งที่สื่อถึงอารมณ์อันสั่นสะเทือนรุนแรงทำทุกชีวิตเบื้องหลังมองตามโดยพลันเบื้องหน้าของทุกคนคือบุรุษหน้าตาหล่อเหลาคมคาย รูปร่างสูงใหญ่ อยู่ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มเขาคือแม่ทัพหวังกำลังนั่งดื่มชากับหญิงสาวชุดเขียวผู้หนึ่งท่าทางของพวกเขาไม่คล้

    last updateLast Updated : 2026-03-30
  • อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ)   ตอนที่55 รอยยิ้มเปี่ยมไมตรี 1

    เมื่อฝ่ายบุรุษแต่งกายเสร็จ จึงจับจูงมือฝ่ายสตรีเดินออกจากห้องตนกลับมาที่ห้องนางห้องของทั้งสองเชื่อมติดกันจากด้านในอยู่แล้วจึงไม่ต้องพาคนงามเดินผ่านหน้าผู้ใดโดยที่ยังมิได้ผลัดผ้าม้วนผม เมื่อเข้ามายังห้องของอีกลี่เซียน ถังไห่เฉิงกล่าวย้ำอีกว่า“แต่งกายเสร็จก็กินข้าวให้อิ่มหนำ นอนนั่งพักผ่อนหรือเดิ

    last updateLast Updated : 2026-03-29
More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status