บทที่ 2

กลางฤดูร้อนที่แสงแดดแผดเผาจนบรรยากาศร้อนระอุ แม้ชายป่าจะมีลำธารที่ไหลผ่านลงไปรวมกันกับแม่น้ำเหลือง เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างแคว้นเป่ยเหลียง กับแคว้นหนิงโจว แต่มันก็ยังคงร้อนระอุอยู่ดี เพราะแคว้นเป่ยเหลียงที่ห่างออกไปทางชายแดน มีทะเลทรายที่เวิ้งว้างอยู่ไม่ไกล ทำให้ยิ่งร้อนมากขึ้นในฤดูร้อน แต่ในฤดูหนาวก็หนาวเหน็บจับใจเช่นกัน

ไป๋หลานคิดว่าเทพเจ้าบนสวรรค์ลำเอียงแคว้นหนิงโจวหรือไม่ เพียงแค่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยลี้ กลับมีภูมิประเทศที่สุดโต่ง อีกฟากหนึ่งก็อุดมสมบูรณ์ อีกฟากหนึ่งก็แห้งแล้งกันดาร ทำให้ชายแดนมีการตั้งรกรากกระจุกรวมกันอยู่ริมน้ำเหลือง แม้ว่าดินจะไม่อุดมสมบูรณ์ แต่ก็ยังมีน้ำดี

แต่ไป๋หลานนั้นไม่เดือดร้อน นางเพาะปลูกในเรือนเล็ก ๆ ใกล้ชายเขาแค่พอกิน เหลือกินจึงขาย กับหาของป่าประทังชีวิตมาสามปีแล้ว

เพราะว่านางเป็นวิญญาณสตรีอายุ 25 ปี ทำให้นางมีความคิดในการใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนเด็กทั่วไป ยิ่งนางย้อนกลับมาพร้อมความพิเศษในตัวนางหนึ่งอย่าง ก็คือพละกำลังที่มากกว่าเด็กทั่วไป กับสมองที่สามารถคิดอาวุธที่ป้องกันตัวได้อย่างพวกหน้าไม้ลูกดอก ทำให้นางอยู่รอดจากการโดนรังแก และพวกแม่สื่อที่จับตัวเด็กกำพร้าไร้ญาติไปขาย

เท่านั้นไม่พอนางยังช่วยเด็กชายคนหนึ่งเอาไว้ นามว่าหลงฉี ที่บิดาเป็นพรานป่าออกล่าสัตว์นามว่าหลงซ่ง เพราะนางจับไก่ป่ามาเลี้ยงเพื่อกินไข่ และมีไข่มากนางกินไม่ทันจึงเอาไปขายที่ตลาด ระหว่างนั้นนางได้เคยเห็นภรรยาของพรานป่าหลงซ่งอยู่บ้าง และเห็นนางเลี้ยงดูหลงฉีไม่ค่อยดีนัก แต่วันนั้นนางทำลับ ๆ ล่อ ๆ และส่งเด็กชายวัยเกือบสามหนาวให้สตรีผู้หนึ่ง

หลงฉีรู้ความบ้างแล้ว เมื่อรับรู้ว่ามารดาจะขายตนให้กับแม่สื่อจึงร้องจ้า นั่นทำให้นางรับรู้ว่าสตรีน่าตายผู้นี้ทำเรื่องไร้คุณธรรมเข้าแล้ว

นางใช้พละกำลังที่มีเกินเด็กจัดการแม่สื่อเสียอยู่หมัด พร้อมด่าทอสตรีไร้คุณธรรมถึงกับขายลูกชายตัวเองตอนสามีไม่อยู่เรือน ทำให้ชาวบ้านรุมประณาม และไป๋หลานที่เป็นเด็กวัยห้าหนาวในตอนนั้นปลอบหลงฉี และสัญญาว่าหากบิดาเขากลับมาจะพาเขาไปหาบิดา

หลงฉีจึงเงียบแล้วเดินตามพี่สาวที่ช่วยชีวิตไว้กลับบ้าน เพราะนางช่วยเหลือเด็กน้อยเหล่าชาวบ้านจึงให้ข้าวสารบ้าง เนื้อบ้างเท่าที่พวกเขาพอจะแบ่งปันได้มาให้นาง ทำให้นางมีข้าวสารหุงให้หลงฉีกิน

ยิ่งเมื่อเห็นเด็กน้อยกินอย่างมูมมามราวกับอดอยากมาหลายวันยิ่งทำให้สะเทือนใจ เพราะคนยุคนี้คิดตื้นเขิน เมื่อไม่อยากจะเลี้ยงดูบุตรก็ขายง่าย หลงฉีออกจะน่ารักเพียงนี้ ไม่รู้มารดาของเขาทำใจขายได้ลงคอได้อย่างไร

หลังจากบิดาของหลงฉีทราบเรื่องจึงจัดการทุบตีภรรยาก่อนจะหย่านางเสีย จากนั้นจึงมารับลูกชายที่บ้านของไป๋หลาน นับจากวันนั้นไม่ว่าท่านลุงหลงซ่งได้เนื้ออะไรดี ๆ มา มักจะนำมาแบ่งปันนางอยู่เสมอ และวันนี้ก็เช่นกัน

“พี่ไป๋หลาน พี่ไป๋หลาน ข้ามาแล้ว” เสียงสดใสเจื้อยแจ้ววิ่งร้องมาตั้งแต่ยังไม่ถึงประตูหน้าบ้านของนาง ทำให้นางที่กำลังนอนกลางวันคลายความร้อนด้วยพัดสานไม้ไผ่ จำต้องตื่นขึ้นจากแคร่ไม้ไผ่ที่ท่านลุงหลงซ่งใจดีทำให้

เมื่อนางลุกขึ้นแล้ว เห็นเจ้าเด็กอ้วนตุ้ยนุ้ยน่ารักวัย 5หนาวหิ้วกระดูกมาสองพวง คาดว่าวันนี้ท่านลุงหลงซ่งคงโชคดีได้หมูป่ามาแน่ ๆ

“หลงฉี มีอันใดวิ่งราวกับตื่นไฟ” นางถามเขาแม้พอจะคาดเดาได้ลาง ๆ

“กระดูกหมูขอรับ กระดูกหมู ท่านพ่อได้หมูป่ามาตัวใหญ่ ตอนนี้กำลังแล่เนื้อกับชาวบ้าน เพื่อเอาไปขาย ท่านพ่อแบ่งกระดูกให้ท่านก่อน หากมีเนื้อเหลือจะเอามาให้อีก”

หลงฉีละล่ำละลักพูดพร้อมกับหอบหายใจไปด้วย ด้านหลังเขามีตะกร้าสานพร้อมเข้าป่า ทำให้นางรับรู้ได้ทันทีว่าเจ้าตัวแสบหลงฉีจะชวนนางไปขุดหน่อไม้อ่อน ๆ มาต้มกระดูกหมูแน่ ๆ เพราะเป็นอาหารที่เขาชื่นชอบและกินข้าวหมดหม้อทุกครั้ง

หลังจากคราวนั้นที่ภรรยาของท่านลุงหลงซ่งเลี้ยงดูบุตรชายไม่ดี เขาก็ทุ่มเทอาหารดี ๆ มาเลี้ยงบุตรชายจนอ้วนพี โดยมีไป๋หลานช่วยทำอาหารให้พวกเขาได้กิน

“มาเถอะเดี๋ยวข้าเอากระดูกหมูไปเก็บก่อน แล้วจะไปหาหน่อไม้มาต้มให้เจ้า บิดาเจ้าคงจะไปค้างในเมืองใช่หรือไม่” เพราะตลาดที่บิดาของหลงฉีไปขายเปิดเช้ามืด หลังจากแล่เนื้อเสร็จก็คงจะไปรอเวลาตลาดเปิด หลงฉีจึงมานอนที่บ้านของนางเป็นแน่

“พี่ไป๋หลานนี่ฉลาดปราดเปรื่องนักขอรับ”

ไป๋หลานส่ายหน้าให้กับความขี้ประจบของเจ้าหลงฉีน้อย แต่นางก็ไม่ได้ปฏิเสธทั้งน้อมรับคำชมแต่โดยดี แล้วไปหยิบตะกร้าสานของตัวเองพร้อมกับมีดขอและมีดง้าว เพื่อนำไปขุดหน่อไม้ใกล้ป่าไผ่ริมลำธาร

หลงฉียืนยิ้มปุ้มปุ้ยอยู่หน้าเรือน พร้อมนึกถึงรสชาติของหน่อไม้ต้มกระดูกของพี่ไป๋หลาน พลันน้ำลายสอจนต้องยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดปาก

หลังจากคราวนั้นที่พี่ไป๋หลานช่วยเหลือเด็กน้อยอย่างเขาเอาไว้ ชีวิตนี้เขาก็ขอติดตามพี่ไป๋หลานไปตลอด และจะช่วยพี่ไป๋หลานทุกอย่างตามที่บิดากำชับเอาไว้ แต่ระหว่างนี้ฝีมือการทำอาหารพี่ไป๋หลานนับว่าร้ายกาจ แม้อาหารพื้น ๆ เขาก็กินจนจุก บัดนี้กลายเป็นเด็กน้อยตุ้ยนุ้ยตัวขาวอวบน่ารักน่าหยิกที่สุดในหมู่บ้านชายเขา

ไป๋หลานเอาของไม่นานก็กลับมา พร้อมกับตั้งกลไกไว้รอบบ้านที่หากคนที่ไม่ได้รับเชิญบุกมา ย่อมหนีไม่พ้นลูกธนูและลูกดอกที่นางวาง และทำไว้ป้องกันตัว ด้วยตัวเองอยู่ลำพังกับความสามารถที่มี จึงเปลี่ยนอาวุธธรรมดาให้ร้ายกาจได้ไม่พอ นางยังทำให้ท่านลุงหลงซ่งไปขายในเมืองบ้าง แต่นางทำไม่บ่อยนัก เพราะนั่นจะทำให้ราคาของหน้าไม้ของนางราคาถูกลง และมีคนทำเลียนแบบได้ง่าย

ของดีต้องทำให้น้อย ๆ หน่อยจึงจะมีค่าราคาแพงเพราะหายาก ทั้งยังให้ท่านลุงหลงซ่งช่วยปกปิดที่มาของอาวุธที่นางทำ

“ไปกัน” สิ้นเสียงไป๋หลาน น้องชายอย่างหลงฉีก็เดินตามพี่สาวไปทันที เนื่องจากอากาศร้อนมากเดินได้สักพักไป๋หลานจึงชวนหลงฉีดื่มน้ำก่อน และนางเอากระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำมาด้วยส่งให้เด็กตัวอ้วนดื่มก่อน

“ขอบคุณขอรับ” หลงฉีรับกระบอกน้ำมาดื่ม เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาก จึงส่งให้พี่ไป๋หลานดื่มบ้าง

หลังจากนั่งพักสักครู่จึงเดินกันต่อไปถึงป่าไผ่ หน่อไม้ที่แทงขึ้นจากดินมีแต่หน่ออวบ ๆ ทั้งนั้น หลงฉีช่วยกันงัดออกกับพี่ไป๋หลาน จากนั้นก็เป็นคนเก็บลงตะกร้า และคิดว่าพรุ่งนี้จะชักชวนกันมาเก็บไปขายที่ตลาด

“เต็มแล้วขอรับพี่ไป๋หลาน” หลงฉียกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อของตนเองก่อนจะบอกพี่สาว แต่ทว่าพี่ไป๋หลานกลับนั่งเพ่งมองบางอย่างอยู่ไม่ได้สนใจคำพูดของเขา

“พี่ไป๋หลานทำสิ่งใดอยู่ขอรับ” หลงฉีหันกลับไปมองพี่สาวของตนเอง แล้วก็เห็นว่าก้ม ๆ เงย ๆ ดูบางสิ่งอยู่จึงเข้าไปสมทบ

“เลือด!”

พี่ไป๋หลานกล่าวด้วยน้ำเสียงเครียด ทำให้หลงฉีขยับใกล้กับพี่สาวพร้อมทั้งก้มลงดูรอยเลือดนั้นด้วยกัน

ไป๋หลานจับขึ้นมาก็รับรู้ได้ทันทีว่านี่ยังเป็นเลือดที่สดใหม่อยู่ เมื่อมองไปตามทางเห็นเป็นระยะ จึงเรียกให้หลงฉีเดินตามมาพร้อมกับมีดในมือเพื่อป้องกันตัว หากมีคนร้ายซ่อนอยู่แถวนี้

ขณะที่นางกำลังมองไปยังกองเลือดที่กระจุกบ้าง ขาดหายไปบ้างก็พบว่าคนที่มีบาดแผลต้องเดินมาทางนี้เป็นแน่ ด้วยความอยากรู้เพราะพื้นที่นี้ หากวิ่งตรงไปก็จะเป็นบ้านของนางที่ตั้งอยู่ก่อน ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของตัวเองต้องตรวจสอบให้ดี

“หลงฉีอย่าเข้าไป เจ้าไปรอข้างนอก หากมีคนร้ายจะได้วิ่งไปตามคนมาช่วยได้ทัน” ไป๋หลานเป็นห่วงน้องชาย จึงเตือนเขา

“พี่ไป๋หลานท่านดูถูกลูกชายพรานป่าอย่างข้าเกินไปแล้วนะขอรับ”

ไป๋หลานอยากดีดกะโหลกเจ้าคนอวดดีจริง ๆ มันใช่เวลาไหม นี่ไม่ใช่กลางหมู่บ้านที่เจ้านั่นจะเอานางไปอ้างเพื่อไม่ให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านรังแกนะ

“อย่าดื้อออกไป” ไป๋หลานขึ้นเสียงเข้มเจ้าหนูน้อยที่เชื่อฟังนางจึงไม่กล้าตามเข้าไป ได้เพียงแต่ยืนห่าง ๆ รอฟังเสียงของพี่สาว

จนเวลาผ่านไปหนึ่งเค่อ พี่สาวของตนก็ยังไม่ออกมา ทำให้หลงฉีร้อนอกร้อนใจนัก เขาจึงเรียกพี่สาวหนึ่งคำ

“พี่ไป๋หลานท่านเป็นอันใดหรือไม่ ส่งเสียงหน่อยขอรับ” เขาคิดในแง่ดีไม่ได้เลย เพราะเงียบแบบนี้เป็นไปได้หลายอย่าง หากมีคนร้ายจริง ๆ เขาจะได้วิ่งไปตามคน

“หลงฉีไปตัดเถาวัลย์มาเยอะ ๆ”

หลงฉีเมื่อได้ยินพี่สาวตอบกลับก็สบายใจ เขาจับมีดไปตัดเถาวัลย์ที่ขึ้นชื่อว่าเหนียวอย่างมากมาหลาย ๆ เส้นจากนั้นจึงเดินเข้าไปบริเวณที่พี่สาวนั่งจ้องอยู่ แล้วเห็นเป็นร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่อายุน่าจะมากกว่าพี่ไป๋หลานของเขาสักห้าปีเห็นจะได้ จากนั้นจึงสอบถาม

“เขาตายแล้วหรือไม่” หลงฉีถามอย่างไร้เดียงสา

“โอ๊ย...ข้ายังไม่ตาย” เสียงแหบแห้งเปล่งออกมาจากปากที่แตกระแหง สีปากซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย

“ข้าว่าไม่ตายก็ใกล้แล้ว” หลงฉีตอกย้ำให้คนที่นอนนิ่งในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีแดงสด และเป็นชุดที่หลงฉีไม่มีปัญญาซื้อมาใส่แน่ ๆ แต่ชายผู้นี้กลับใส่ได้อย่างสบาย ภายในใจรู้สึกอิจฉาพี่ชายผู้นี้

“ข้าบอกว่า เอาธนูที่แทงก้นข้าออกให้ไม่ได้หรือ”

ไป๋หลานส่ายหน้าให้ทั้งสองคน ท่าทางดื้อเช่นนี้ไม่เป็นคุณชายตระกูลใหญ่ตกยาก ก็เป็นคนมียศศักดิ์ เดิมนางไม่อยากยุ่งกับคนเหล่านี้อยู่แล้ว ไม่อยากอยู่อย่างไม่เป็นสุข ต่อให้อยู่อย่างขัดสนแต่นางก็สุขสบายดี เสื้อผ้าในหีบของมารดาที่ทิ้งไว้ก็มากมาย นางใส่ได้จนสาว

“ช่วยกันจับมัดเอาไว้ ลากเขากลับบ้าน” ไป๋หลานตัดการโต้เถียงของคนเจ็บกับน้องชายข้างบ้านลง จากนั้นให้หลงฉีมัดเขา ด้วยแรงของนางลากเขาไปได้แต่อุ้มเขาทำไม่ได้ เพราะตัวเขาใหญ่เก้งก้าง มันจะทำให้นางเดินลำบาก แต่ทว่าหากลากกลับบ้านไม่มีปัญหา

“เดี๋ยว...เจ้าจะจับข้าไปไหน มัดข้าไม่ได้นะ ข้าเป็นถึงเยียนอ๋อง” หลัวอวิ๋นที่มียศศักดิ์เป็นถึงเยียนอ๋องยอมรับไม่ได้กับการที่ถูกมัดอย่างนักโทษ แล้วลากกลับ

“หากเจ้าอ้างยศศักดิ์ได้ เจ้าก็ลองเดินเองดู” ไป๋หลานไม่อยากพูดมาก จะกลับหรือจะอยู่ให้เขาเลือกเอง

หลัวอวิ๋นไร้ทางเลือก ขาเขาไม่รู้หักหรือไม่ กับก้นที่มีธนูปักทำให้น่าอับอาย อย่างไรเขาก็ลุกขึ้นไม่ได้เว้นเสียแต่พวกนางช่วยเขา และเจ้าเด็กพวกนี้คงไม่มีปัญญาแบกเขากลับ จึงคิดเอาเถาวัลย์ลากเขาไป

ความอัปยศนี้เยียนอ๋องทดเอาไว้ในใจแล้ว ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรก็จำเป็นต้องให้นางช่วยเหลือ จึงจำใจยอมรับ

“ก็ได้” เขาตอบเสียงแผ่ว แต่ทว่าเรียกใบหน้ายิ้มเยาะจากนางออกมา ทำเอาเยียนอ๋องขายหน้านัก

“พี่ไป๋หลาน เอาเขาไปเป็นภาระนะ ไหนจะต้องแบ่งต้มหน่อไม้ให้เขาอีก ข้าว่าทิ้งให้ตายอยู่ตรงนี้ดีกว่า นอกเสียจากเนื้อเขาจะอร่อยเท่าหมูป่า”

เยียนอ๋องได้ฟังเจ้าหนูน้อยนี่พูดถึงกับกัดฟัน ตัวแค่นี้คิดจะกินเขาเชียวรึ เป็นปีศาจหรือไง

“นี่เจ้ากินเนื้อคนรึ”

หลงฉีกอดอกแล้วมองหน้าชายคนเจ็บอย่างถือดี

“ก็ไม่กินน่ะสิ แต่หากเจ้ากลับไปแล้วข้าให้เจ้ากินแต่หน่อไม้ ต้มกระดูกของข้านะ” หลงฉีไม่ค่อยได้กินเนื้อบ่อยนัก เขาย่อมใจดำไม่แบ่งง่าย ๆ

ไป๋หลานหัวเราะออกมา ที่แท้เจ้าอ้วนของนางก็ห่วงแต่ของกิน เอาเถอะเอาไว้ค่อย ๆ สอนเขาก็แล้วกัน ตอนนี้นางร้อนและก็เหนื่อยแล้วลากเขากลับไปค่อยว่ากัน

“มัดคอเขาด้วยหรือไม่” หลงฉีแกล้งถามพี่ไป๋หลานหวังกลั่นแกล้งพี่ชายผู้นี้

“เจ้าหนูน้อย ข้าจะคิดบัญชีกับเจ้า” เยียนอ๋องไม่รู้ทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องมาเจอเจ้าหนูน้อยพวกนี้

เมื่อเอาเถาวัลย์มัดเรียบร้อยแล้ว หลงฉีรับหน้าที่เอาหน่อไม้กลับ กับหิ้วตะกร้าของพี่ไป๋หลาน ส่วนพี่ไป๋หลานนั้นเอาร่างชายแปลกหน้าที่แต่งตัวดูดีกลับไป ท่ามกลางความขี้เหนียวของกินของเจ้าหลงฉี ที่พูดอยู่ข้างร่างของเขาไม่หยุด

“บอกไว้ก่อนเลยเจ้าได้กินแค่หน่อไม้!”