Masuk“องค์หญิงสาม ห้ามให้ผู้ใดเห็นสูตรขนมนี้เด็ดขาด เป็นสูตรลับและทำให้ขนมอร่อยกว่าคนทั่วไป ส่วนวัตถุดิบท่านสั่งซื้อมาได้เลย ข้าจะจัดหาให้ครบส่งไปให้ท่านไม่ต้องห่วง” ไป๋หลานพูดอย่างมีไมตรี แต่นอกจากขายอาวุธนางยังได้ขายวัตถุดิบทำขนมอีกด้วย ดูอย่างไรก็ได้เปรียบทุกประตู แบบนี้ไม่ขาดดุลการค้าแน่นอน
เมื่อมาถึงพวกเขาทำความเคารพแล้วก็นั่งลง แต่หลงฉีเห็นไหเหล้าที่โต๊ะองค์ชายรองมีมากกว่าผู้อื่นไม่พอ ยังหันมองเขายิ้ม ๆ อีกด้วย “นี่ท่าน!” หลงฉีตรากตรำหลายวันกว่าจะได้เหล้าชั้นดีมา แต่องค์ชายรองกลับดื่มคนเดียวขนาดนั้น เหล้าของเขาไม่หมดแล้วหรือ “หลงฉีมาแล้วรึ ขนมนี้อร่อยยิ่งนัก กินกับส
ในตำหนักรับรองราชทูตต่างแคว้น แม้ว่าองค์ชายใหญ่ของแคว้นไห่หยางที่มีตำแหน่งเป็นถึงไท่จื่อหรือองค์รัชทายาทคนต่อไป แต่ทว่ายังไม่ได้อภิเษกกับผู้ใดจึงสนอกสนใจเป่ยหนิงเป็นพิเศษ แต่เท่าที่รู้ข่าวคือเขารับรู้ว่าองค์หญิงของแคว้นเป่ยหนิงแทบสิ้นไปเมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ไปแล้ว จึงได้แต่เศร้าใจที่ไม่อ
“เจ้าใส่ยาในไหเหล้าหรือไม่ เหตุใดยิ่งดื่มก็อยากจะดื่มอีกเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่มันรสหอมหวานดื่มมากควรจะเลี่ยน” หลงฉีคิดไว้แล้วไหเดียวไม่เคยพอ เพราะเขาก็ทดลองแล้วดื่มไม่เมาดื่มได้เรื่อย ๆ แบบนี้ทำกำไรดีนักเพราะเรียกหาได้บ่อย ๆ “นี่เป็นเหล้าท้อจักรพรรดิทำจากลูกท้อและเกสรดอกท้อตัวผู้ รสชา
หลังจากเดาได้ราง ๆ ว่าพี่ไป๋หลานยืมมือเขาเพื่อกระตุ้นให้เหล่าขุนนางที่มีอันจะกินออกมาบริจาคทานบ้าง แจกของบ้าง แจกอาหารบ้างเพื่อช่วยเหลือเหล่าคนยากไร้ที่กำลังจะถูกจัดระเบียบในอีกไม่ช้า และด้วยการดำเนินการที่ต้องมีหลายขั้นตอนทำให้ไม่อาจรีรอได้ เพราะท้องของคนเหล่านี้ยังคงหิวอยู่ทุกวัน และไม่แปลกที่ระยะ
“สั่งการลงไป ให้เบิกอาหารในคลังไปส่งยังบ้านหลงฉีเอาไว้สำหรับทำทานแจกชาวบ้าน” “เอ่อ...ฝ่าบาทแต่อาหารบ้านจิ้งอันโหวเป็นคนทำนะพ่ะย่ะค่ะ” จูเฟยเอ่ยเตือน เพราะเจ้าหนูน้อยนั้นก็คงจะไปแจกอย่างเดียว “จริงสินะ...เช่นนั้นก็ส่งไปบ้านท่านน้าหรงเถอะ” ขณะสั่งการจูเฟย คนที่เขาคิดถึงอยู่ท
ไป๋หลานหันขวับไปตามเสียง ไม่รู้ว่าผู้ใดกันที่มาในวันนี้อีกคน แต่สาบานได้หากมายุ่งกับนางและท่านแม่จะเตะโด่งให้ดู “นี่ผู้ใดอีก...หากก้าวเข้ามาล่ะก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ไป๋หลานไม่ไว้หน้าผู้ใดอีกแล้ว แค่นี้นางกับมารดาก็ยุ่งยากวุ่นวายพออยู่แล้ว ไม่ว่าผู้ใดกล้าดีก็ลองดู “หึ...ข้าก็สามีม
“เจ้าอย่าคิดมาก ข้าไม่เคยรังเกียจเจ้า” ไป๋เนี่ยนเจินเจ็บปวดใจที่ตนเองเป็นต้นเหตุที่นางต้องลำบากมาหลายปี เท่านั้นไม่พอยังต้องพลัดพรากจากลูกสาวตัวน้อยอีกต่างหาก แต่ละวันนางสองแม่ลูกผ่านไปไม่ง่ายเลยสักนิด เขาอยากชดเชยในสิ่งที่นางขาด “แต่ข้า...” อวี๋หรงที่ไม่เจอกับสามีหลายปี ความรักความผูกพันมั
เฉินจื่อเซียวให้คนของตัวเองรีบกลับไปนำตัวคนผู้นี้มาจากเหมืองแร่ทองคำที่อยู่ริมชายแดนฝั่งตะวันตกของเป่ยเหลียง เพราะคิดว่าเขาเป็นคนที่สำคัญที่จะช่วยให้เยียนอ๋องได้กลับเมืองหลวงอย่างสมศักดิ์ศรีพร้อมราชโองการของอดีตฮ่องเต้ฉบับที่ถูกต้อง และที่สำคัญเขามีนามว่า ‘ไป๋เนี่ยนเจิน’ ไป๋เนี่ยนเ
เมื่อมองสีหน้าของคุณชายเฉินผู้นี้นางก็คิดว่าน่าจะไว้ใจเขาได้ จึงเข้าไปอาบน้ำแล้วเอาหมั่นโถวนึ่งเอาไว้กินระหว่างทาง “หลานเอ๋อร์ลูกรัก ไม่กินข้าวก่อนรึ” อวี๋หรงทำอาหารเอาไว้เผื่อทุกคน นางเห็นว่าลูกสาวเอาหมั่นโถวนึ่งก็คิดว่าน่าจะรีบ จึงถามอย่างเป็นห่วง “ไม่ต้องเป็นห่วงท่านแม่ เจ้าหลงฉ







