บทที่ 4.2 ฮองเฮากับเหล่าสนม

เว่ยฮองเฮายิ้มมุมปาก... คนที่ต่อกรกับนางอย่างตรงไปตรงมามีเพียงนางเอกนิยายนั่นเอง แต่ขอโทษที เว่ยหลานคนเดิมไม่มีอีกแล้ว คำพูดแค่เพียงเท่านี้ไม่ทำให้นางโกรธจนควันออกหูหรอก

            “ยินดีกับเซี่ยกุ้ยเฟยด้วยที่ฝ่าบาทเสด็จตำหนัก ข้าคือฮองเฮา จิตใจย่อมกว้างขวางยิ่งกว่ามหาสมุทร วันหลังหากฝ่าบาทเสด็จตำหนักใครก็ขอให้ปรนนิบัติฝ่าบาทให้ดี”

            เชิญรับใช้ฮ่องเต้กันให้พอใจ ยิ่งเขาไม่มาตำหนักคุนหนิง นางก็ได้ประโยชน์ แทนที่จะเอาเวลาไปปรนนิบัติรับใช้ฮ่องเต้เจ้าชู้ เลี้ยงลูกดีกว่าเป็นไหน ๆ

            “…”

            สนมทุกคนเงียบ ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เว่ยฮองเฮาไม่เคยเป็นเช่นนี้ หากเซี่ยกุ้ยเฟยเลือกใช้คำพูดสองแง่สองง่ามเช่นนั้น มีแต่จะด่ากลับมา พร้อมลงโทษด้วยการตบหนึ่งฉาด มิใช่นิสัยสุขุมนิ่งแบบเมื่อครู่

            ส่วนเซี่ยหนิงเจียวตกใจมาก แต่เก็บเปลวเพลิงโหมไหม้ให้ลึกที่สุด นางอุตส่าห์วางแผนไว้แล้ว หากวันนี้เว่ยฮองเฮาทำร้าย ยามฝ่าบาทเสด็จตำหนักก็จะมีเรื่องไปออดอ้อนขอความเห็นใจพระองค์ ทั้งยังพูดถึงความร้ายกาจของเว่ยหลานได้ แต่มันกลับพังทลายลงไม่เป็นท่า!

            หรือเว่ยฮองเฮามีแผนการใหม่ ทำใจกว้าง แต่สุดท้ายก็แอบลอบแทงข้างหลัง สตรีตรงหน้าถือสิทธิ์ใดรั้งตำแหน่งฮองเฮากัน ก็แค่ตระกูลหยั่งรากลึกในราชสำนักแคว้นซ่งถังหลายชั่วอายุคน หนำซ้ำเว่ยไทเฮายังเป็นผู้บีบบังคับฮ่องเต้ ผิดกับนาง...พระองค์ตกลงกับอัครเสนาบดีฝ่ายขวา รับเข้ามาเป็นพระสนมตำแหน่งกุ้ยเฟยเอง หาได้มีใครข่มขู่

            ความโปรดปรานต่างลิบลับ มั่นใจว่าเว่ยฮองเฮาจะโดนเขี่ยทิ้งในไม่ช้า

            และหากนางสามารถตั้งครรภ์มังกร คลอดพระโอรสแด่ฮ่องเต้เมื่อใด อย่าหวังว่าเว่ยหลานจะมีหน้าเชิดคางสั่งสอนผู้อื่นแบบนี้

            ช่วงนี้เว่ยไทเฮาไปสงบจิตใจที่อารามบนเขา กว่าจะกลับคงอีกนาน นางต้องรีบทำให้สำเร็จ...

            “วันนี้ข้ามีเรื่องพูดกับพวกเจ้าเท่านี้ ทุกคนมีสิ่งใดอีกรึไม่”

            เว่ยหลานเก็บซ่อนความสะใจเมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของเซี่ยกุ้ยเฟย อีกฝ่ายคงคิดว่านางจะมีท่าทีร้ายแบบเดิมสินะ แผนการเช่นนี้ย่อมมองออกทะลุปรุโปร่ง

            แน่นอนว่าวันคารวะฮองเฮา...เว่ยฮองเฮาคือผู้ชนะ แม้ไม่ได้ลงไม้ลงมือตบตีใคร

            “ไม่มีแล้วเพคะ” เหล่าสนมกล่าวอย่างพร้อมเพรียง

            เว่ยหลานลุกขึ้นจากบัลลังก์ ยามเยื้องย่างผ่านสนมน้อยใหญ่ แผ่นหลังเหยียดตรง แผ่กลิ่นอายสูงส่งกระทั่งออกจากห้องโถงไป

            “เหตุใดฮองเฮาจู่ ๆ ก็เปลี่ยนมาใจกว้างเล่าเพคะ” ฉินเฟยหรือฉินเยว่เอ่ยขึ้น มองยังเซี่ยกุ้ยเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

            “สตรีอย่างเจ้าคงดูไม่ออกสินะ ฮองเฮาใช้แผนล่อพวกเรา ปล่อยให้ตายใจ รอวันสะสางภายหลัง” เซี่ยหนิงเจียวปรายตามองฉินเยว่อย่างไม่ยี่หระ

            บุตรสาวเสนาบดีกรมพระคลังช่างโง่งมเสียจริง แค่นี้ก็ดูไม่ออก สมควรแล้วที่ฝ่าบาทไม่โปรดปรานเท่านาง

            เมื่อคิดว่าตนเองคือหญิงสาวที่ได้รับความโปรดปรานจากผู้ปกครองแผ่นดินอันดับหนึ่ง ความมั่นใจพลันเปี่ยมล้น เซี่ยหนิงเจียวลุกขึ้นยืน เลียนแบบท่าทางเว่ยฮองเฮา พลางมองยังบัลลังก์หงส์อย่างทะเยอทะยาน

            สักวัน...นางจะต้องไปอยู่จุดนั้นให้จงได้

            ประการแรกเพื่อเพิ่มอำนาจแก่ตระกูลเซี่ย ส่วนประการสอง...ก็เพื่อตบหน้าบุรุษผู้หนึ่งที่เคยปฏิเสธนาง ตอนนี้นางอยู่สูงกว่าเขามาก คิดจะปีนป่ายมาหาก็ไม่ทันแล้ว...

            เซี่ยกุ้ยเฟยสะบัดอาภรณ์ออกจากห้องโถงพระตำหนักคุนหนิง ท่ามกลางสายตาของเหล่าสนมน้อยใหญ่ พวกนางซุบซิบนินทาเรื่องในวันนี้กันครู่หนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกลับที่พำนักตนเอง

            ตำหนักเฉียนชิง เผยเจิ้นหยางกำลังมองแผ่นป้ายที่หม่ากงกงขันทีคนสนิทนำมาให้เลือก คิ้วกระบี่พาดเฉียงย่นเข้าหากัน ดวงตาคมกวาดมองรายชื่อสนมตำแหน่งน้อยใหญ่อย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะอยู่นาน สุดท้ายก็ยังไม่ตัดสินใจเลือก

            “ฝ่าบาท ตามที่พระองค์ให้กระหม่อมคอยสอดส่องความเคลื่อนไหวเว่ยฮองเฮา ช่วงนี้ฮองเฮาอยู่อย่างสงบ ไม่ไปหาเรื่องสนมอื่น หนำซ้ำยังให้องค์หญิงไปบรรทมด้วย นับเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีนักพ่ะย่ะค่ะ” หม่ากงกงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ดวงตาเป็นประกาย

            สิ่งที่ขันทีอายุมากอย่างเขาต้องการคือความปรองดองระหว่างฮ่องเต้และฮองเฮา หาใช่ศัตรูคู่แค้น จะดีสักเพียงใดหากทั้งสองหันหน้าพูดคุยกันดี ๆ ไร้การทะเลาะเบาะแว้งเฉกเช่นวันวาน

            หางคิ้วเผยเจิ้นหยางกระตุก จากเหตุการณ์ในวันนั้น เขาสั่งให้หม่ากงกงจับตาดูเว่ยหลาน เผื่อว่านางมีแผนการร้ายใหม่ ๆ อีก

            และการที่นางทำดีกับพระธิดาอย่างกะทันหัน ย่อมมีเหตุจูงใจ อย่าคิดว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นคนดีราวพลิกฝ่ามือจะทำให้เขาหยุดเคลือบแคลงลง

            “วันนี้ข้าไม่เลือกป้าย”

            “ฝะ ฝ่าบาท แต่ว่า” หม่ากงกงเตรียมเอ่ยขัด เนื่องด้วยฮ่องเต้ยังไร้พระโอรส การเวียนค้างตำหนักเหล่าสนมยังมีความจำเป็นอย่างมาก

            “ข้าจะไปตำหนักคุนหนิง”

            ‘บัดซบ!’

            เว่ยหลานได้แต่สบถถ้อยคำหยาบในใจ เพราะซือเอ๋อร์อยู่ในห้อง นางไม่อยากให้ลูกจดจำสิ่งแย่ ๆ จากตน

            ฮ่องเต้ผู้นั้น...กำลังจะมาตำหนักคุนหนิง เมื่อครู่ขันทีวังหน้าเพิ่งมาแจ้ง และนางต้องเตรียมตัวปรนนิบัติบุรุษเจ้าชู้มากเมีย วันนี้อุตส่าห์สอนสนมน้อยใหญ่ หากฝ่าบาทเสด็จตำหนักใดให้ปรนนิบัติเป็นอย่างดี แล้วเหตุใดเขาเลือกมาที่นี่

            ช่างชวนให้หงุดหงิดเสียจริง!