บทที่ 5.2 ฮ่องเต้อย่างข้าไม่มีวันรักฮองเฮาเช่นเจ้า

วรกายเว่ยฮองเฮาแข็งค้าง ด้วยตามธรรมเนียมปฏิบัติ หากฮ่องเต้เสด็จตำหนักใด หลังร่วมรับประทานอาหารก็จะเข้าหอกัน

            เมื่อห้องบรรทมในตำหนักคุนหนิงเหลือเพียงผู้ปกครองแคว้นและผู้ปกครองวังหลังตามลำพัง ทั่วทั้งบริเวณพลันเงียบเชียบไร้เสียง ได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจที่ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ

            “วันนี้ข้ามาหาเจ้าถึงที่แล้ว ไม่ต้องดิ้นรน อยากได้สิ่งใดก็ทำเถอะ”

            มีหรือเขาจะมองไม่ออก ที่ผ่านมาเว่ยหลานทำตัวร้ายและวางแผนชั่วช้ากับเหล่าสนม เพราะนางอยากคลอดพระโอรสออกมาก่อนสตรีอื่น เพื่อกุมอำนาจผู้ปกครองวังหลังไว้ในมือ

            หากนางอยากได้ เขาก็จะสนองให้ แต่เรื่องเหล่านี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าพระโอรสถูกคลอดมาจากใคร หากองค์ชายมีหลายองค์ เขาจะเลือกผู้ที่มีความสามารถและสนใจบ้านเมืองเป็นองค์รัชทายาท มากกว่าความโปรดปรานจากผู้เป็นแม่

            เว่ยฮองเฮาเกือบหลุดเสียงหัวเราะแผ่วเบา ที่แท้...ฮ่องเต้บัดซบก็มาเพื่อนอนกับนางจริง ๆ ช่างเก่งเสียจริง เกลียดมากแต่ก็หลับตาข่มกลั้นมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งได้ 

            “ฝ่าบาททรงคิดว่าวรกายเป็นที่ต้องการของสตรีทุกคนในวังหลังหรือเพคะ” เว่ยหลานระบายยิ้ม

            “ที่ผ่านมา เจ้าก็คิดเช่นนั้น”

            “ทว่าตอนนี้...หม่อมฉันเปลี่ยนความคิดใหม่แล้ว การพยายามไขว่คว้า ไม่ใช่ความปรารถนาของหม่อมฉันแล้ว นับจากนี้ฝ่าบาทจะเสด็จตำหนักใด หม่อมฉันจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่ง”

            นางกล่าวจากใจจริง ไร้ความอาลัยอาวรณ์เหมือนในอดีต จากความทรงจำร่างเดิม อันที่จริงเว่ยฮองเฮาก็ไม่ได้รักฮ่องเต้เผยเจิ้นหยาง เพียงแต่ทำทุกอย่างเพื่อกุมอำนาจไว้ในมือ และอยากอยู่เหนือกว่าสตรีทุกคนในวังหลัง

            ตามนิยาย นางร้ายของเรื่องตรอมใจเพราะพ่ายแพ้แก่เซี่ยหนิงเจียว หาใช่เพราะทุกข์ด้วยความรัก

            “อ้อ” เผยเจิ้นหยางยังคงไม่เชื่อ ในสายตาเขา สตรีตรงหน้ายังร้ายกาจไม่เคยเปลี่ยน ภายใต้คำพูดยอมโอนอ่อนผ่อนปรน อาจแฝงด้วยยาพิษร้าย หากปล่อยแค่เพียงชั่วขณะ อาจถูกเข็มพิษทิ่มแทง

            วรกายแกร่งลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตรงไปยังหน้าเตียงปาปู้สีทองอร่ามหลังใหญ่ ซุ้มเตียงทั้งหลังได้รับการตกแต่งด้วยทองคำแท้ ด้านข้างเล่นระดับชายคาห้าชั้น แต่ละชั้นสลักภาพต้นบ๊วย ดอกกล้วยไม้ ต้นไผ่ และดอกเก๊กฮวย อันเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นสิริมงคล

            ฮ่องเต้หนุ่มเรียกฮองเฮาด้วยสายตาพร้อมกางแขนออกเพื่อให้นางมาปรนนิบัติถอดอาภรณ์แก่เขา

            เว่ยหลานหน้าซีดเผือด เหงื่อผุดพรายตามร่างกาย นางลุกจากเก้าอี้ แต่ขามิอาจก้าวไปยังเบื้องหน้า

            “เจ้าจะขัดพระประสงค์หรือ” มุมปากเผยเจิ้นหยางพลันโค้งขึ้น

            เวลานั้นเว่ยหลานจึงเดินไปหยุดหน้าวรกายแกร่ง ตรัสเมื่อครู่มีน้ำหนัก สตรีในวังหลังคือคนของฮ่องเต้ พวกนางไม่มีสิทธิ์ขัดขืน สตรีหงส์สูดลมหายใจเข้าลึก เงยหน้ามองคนตัวสูงกว่า

            “ช่วงนี้หม่อมฉันเป็นหวัด อาจทำให้ฝ่าบาทติดหวัดได้ ฝ่าบาทบรรทมกับหม่อมฉันโดยไม่ร่วมอภิรมย์ดีกว่าเพคะ”

            “ฮ่องเต้อย่างข้าร่างกายแข็งแรง ไม่ติดหวัดใครง่าย ๆ” มุมปากหล่อเหลายกยิ้ม ดูเหมือนแววตาหงส์ที่มีความมั่นใจเปี่ยมล้นคล้ายสั่นระริกเหมือนลูกนกตกน้ำ ผิดกับมาดเย่อหยิ่งของนางไม่น้อย

            “...” เว่ยหลานเม้มริมฝีปาก

            เผยเจิ้นหยางไม่รั้งรอ วงแขนดึงเอวคอดกิ่วเข้ามาปะทะแผงอก ก้มพระพักตร์ต่ำลงแล้วบดจูบริมฝีปากแดงนุ่มนิ่มอย่างเร่าร้อน เว่ยหลานตั้งตัวไม่ทัน นางยกกำปั้นทุบไหล่กว้างซ้ำ ๆ  ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก หากแต่มันไม่เกิดผลสักนิด นอกจากเขาจะไม่ปล่อย ยังส่งลิ้นร้อนเข้ามาหยอกล้อลิ้นนาง จุมพิตครานี้เกือบจะพรากลมหายใจให้เหลือเพียงวิญญาณ ดูดดึงกระหวัดรัดรึงอย่างหิวโหย

            “อือ”

            เว่ยหลานเผลอครางในลำคอ เสียงอันรัญจวนกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนในวรกายแกร่งให้พลุ่งพล่าน เผยเจิ้นหยางมีสัญชาตญาณแห่งสัตว์ป่า บวกกับกลิ่นหอมจรุงของร่างนุ่มนิ่มตรงหน้า ก็แทบอดกลั้นไม่ไหว

            มือหยาบกร้านรั้งท้ายทอยสตรีที่เกลียดชังเข้าใกล้มากขึ้น บดจูบลงไปอย่างดุดันเร่าร้อนกว่าเดิม

            คนตัวเล็กกว่าออกแรงดิ้นมากขึ้น ยิ่งนางทำแบบบนี้ เผยเจิ้นหยางก็ยิ่งอยากแกล้ง เขาจึงบรรจงจูบนางดุดัน กวาดชิมความหอมหวานทุกซอกมุมโดยละเอียด ตามด้วยเลื่อนมือข้างหนึ่งลงไปปลดสายรัดเอวทิ้ง

            ทว่ายังไม่ทันทำอะไรมากกว่านี้ เสียงขันทีด้านหน้าพลันดังขึ้นเสียก่อน

            “ฝ่าบาท เซี่ยกุ้ยเฟยประชวรพ่ะย่ะค่ะ”

            เผยเจิ้นหยางหยุดการกระทำอันวาบหวามลงทันที ยอมมอบอิสระแก่เว่ยหลาน ปรายตามองนาง “ท่าทางเสแสร้งของเจ้าวันนี้สมบทบาทดี แต่ข้าก็ยังยืนยันเช่นเดิม ฮ่องเต้อย่างข้าไม่มีวันรักฮองเฮาเช่นเจ้า”

            ตรัสจบก็สะบัดแขนเสื้อออกจากพระตำหนักคุนหนิง เว่ยหลานรู้สึกเจ็บใจ นางยกมือขึ้นเช็ดปากที่ถูกจุมพิตแรง ๆ เมื่อนางกำนัลคนสนิทเข้ามาก็รีบสั่งพวกนางยกน้ำมาให้ สตรีหงส์รีบล้างปากด้วยความหงุดหงิด

            ‘ไอ้ฮ่องเต้บ้ากาม เจ้าชู้ จูบไม่เลือก ไม่รักก็ไม่รักสิ ใครสนกัน ต่อไปไม่ต้องมาตำหนักคุนหนิงได้ยิ่งดี!’