ย้อนอดีต

เปรี้ยง!

ท้องฟ้าในยามราตรีส่งเสียงกัมปนาทกึกก้อง พสุธาสะเทือนเลื่อนลั่น สายลมโหมกระหน่ำรุนแรง โคมไฟในพระราชวังล้วนดับแสง ส่งผลให้ผู้คนตื่นตระหนกตกใจทั่วทั้งวังหลวง

            ณ ตำหนักซินหยวน ร่างบอบบางของสตรีนางหนึ่งล้มฟุบลงบนพื้น สลบไสลไม่ได้สติ นางกำนัลรับใช้ต่างส่งเสียงดังเอะอะโวยวาย

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งก้านธูป ร่างน้อยนั้นพลันได้สติเลือนราง แม้จะลืมตาไม่ขึ้น ขยับตัวไม่ได้ แต่ก็ได้ยินเสียงภายนอกได้อย่างชัดเจน

แสงสว่างของเทียนแต่ละเล่มภายในห้องวูบไหวตามแรงลม เสียงกระซิบคุยกันค่อนข้างเบา

“ข้าบอกแล้ว อย่าให้เถียนเฟยทำพิธี”  ซิ่วฟางส่งสายตาขุ่นเคืองไปยังเซียงหรูเพื่อนนางกำนัลคนสนิท

“แล้วทำไมเจ้าไม่ห้ามเองล่ะ ฮึ” เซียงหรูทำปากขมุบหมิบ มองตาเขียวตอบกลับไปยังซิ่วฟาง

“ช่างเถอะๆ เถียนเฟยเคยรับสั่งว่าถ้าสลบถึงสามวันค่อยแจ้งเฉิงกงกงให้กราบทูลฝ่าบาท” เสียงเหนื่อยหน่ายของโหรวม่านดังขึ้นมาห้ามศึกของนางกำนัลทั้งสอง

ร่างน้อยได้ยินดังนั้นก็พลันคิดเถียนเฟยคือใคร เธอชื่อ    เถียนจิ้งหลานไม่ใช่ชื่อเถียนเฟย แต่มีเอ่ยถึงกงกงกับฮ่องเต้ หรือว่าจะเป็นตำแหน่งพระสนมของฮ่องเต้

คิดแล้วก็รำพึงกับตัวเองในใจ ‘เกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย ถ้าฝันก็สมจริงเกินไปแล้ว’

หลังจากฟังเหล่านางกำนัลพูดไปได้สักพัก เถียนจิ้งหลานจึงคิดขึ้นได้ว่า ตนเองคงได้ย้อนกลับมายุคโบราณแน่แล้ว ความกลัดกลุ้มก็บังเกิดขึ้นมา

ก่อนมายุคนี้ เธอเป็นคุณหนูเถียนจิ้งหลาน หลานสาวสายตรงคนเดียวของตระกูลใหญ่ คิดจะทำอะไรก็ทำได้ ไม่มีใครต่อว่าหรือห้ามปราม ว่างจนต้องหาเรื่องฆ่าเวลาว่างด้วยการไปรับงานเป็นสตันท์แมนบ้าง นักแสดงตัวประกอบบ้าง ถ้าไม่เกิดเหตุผิดพลาดเอฟเฟกต์ระเบิดขึ้นก็คงได้ทำงานอย่างสนุกสนานต่อแล้ว

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นสตรีที่แต่งงานแล้ว ทั้งยังอยู่ในยุคที่ไม่คุ้นเคย ไม่รวมถึงการที่เธอนั้นยังไม่เคยมีประสบการณ์ระหว่างหญิงชายแม้แต่นิดเดียว

‘หัวจะอยู่บ่นบ่าได้นานแค่ไหนกันนะ หรือต้องตายซ้ำตายซ้อน’

คิดวนไปเวียนมา จนเพลียและหลับไปในที่สุด

แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เถียนจิ้งหลานก็ค่อยๆได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นนางกำนัลน้อยหน้าแฉล้มสองคนกำลังประคองอ่างน้ำสำริดสำหรับล้างหน้าพร้อมทั้งผ้าเช็ดหน้าและแก้วน้ำสำริดเข้ามาข้างเตียง

“เถียนเฟยล้างหน้าก่อนนะเพคะ ” 

“หม่อมฉันเช็ดหน้าให้เพคะ”

เสียงสดใสและสายตาเต็มไปด้วยความสุขของนางกำนัล    ซิ่วฟางกับเซียงหรูส่งประกายวิบวับมาให้เถียนจิ้งหลาน

            “นี่คือยาอะไร ใช้ทำอะไรหรือ” เถียนจิ้งหลานหยิบแก้วสำริดบรรจุน้ำยาที่มีกลิ่นสมุนไพรจีนค่อนข้างแรงมาดมด้วยความสนอกสนใจ

            “บ้วนปากเพคะ ตัวยาก็มีพวกหวงฉี หวงเหลียน ต้าหวง ส่วนตัวยาอื่นๆหม่อมฉันก็ลืมแล้ว” เซียงหรูพยายามตอบคำถาม ถึงจะแปลกใจกับคำถามอยู่บ้าง แต่เข้าใจว่าอาจเป็นเพราะผลกระทบจากการสลบเมื่อคืนของพระสนม

            “หวงเหลียน ต้าหวงน่ะหรือ แค่ยาสองตัวนี้ก็ขมคอแล้ว” กล่าวจบเธอก็ยกแก้วรีบบ้วนปากอย่างรวดเร็ว

เมื่อทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อย เถียนจิ้งหลานจึงทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่าง ทั้งชื่อของนางกำนัลและขันทีในตำหนัก กิจวัตรประจำวันที่ต้องทำ ที่สำคัญคือฮ่องเต้มีรูปร่างหน้าตาแบบไหน ลักษณะนิสัยอย่างไร

หลังจากทวนความจำสักพัก เรื่องอื่นยังพอจำได้บ้าง แต่ความทรงจำเกี่ยวกับฮ่องเต้แทบไม่มี เค้าโครงใบหน้าของฮ่องเต้ค่อนข้างเลือนราง ราวกับว่าเถียนเฟยคนนี้คงไม่เป็นที่โปรดปราน ไม่ค่อยได้พบเจอฮ่องเต้จนจำหน้าของเขาแทบไม่ได้ ที่จำได้ชัดเจนมีแค่ฮ่องเต้เป็นบุรุษที่แสนเย็นชา และไม่อนุญาตให้สตรีนางใดได้ใกล้ชิด

“เถียนเฟยแต่งตัวก่อนนะเพคะ หม่อมฉันจะเกล้าผมให้” เสียงหวานของโหรวม่านสะกิดให้ออกจากความคิดที่เริ่มจะฟุ้งซ่าน

เมื่อเถียนจิ้งหลานเดินมานั่งหน้าคันฉ่อง ก็ปรากฏสตรีใบหน้ารูปไข่ ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ดวงตาเหมือนเมล็ดซิ่ง คิ้วโก่งดำสวย ปากกระจับได้รูป เธออดขมวดคิ้วอย่างเสียไม่ได้ เถียนเฟยผู้นี้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเธอถึงแปดเก้าส่วน หากดูเผินๆก็คล้ายดั่งฝาแฝดหรือไม่ก็พี่น้องที่คลานตามกันมา อายุก็น่าจะประมาณสิบแปดปีได้

จากนั้น ภาพสะท้อนในคันฉ่องก็ปรากฎร่างนางกำนัลเดินเข้ามาพร้อมถือชุดที่สตรีวังหลังสวมใส่ รวมถึงเครื่องประดับต่างๆ

เถียนจิ้งหลานมองไปยังอาภรณ์นั้น สายตาบ่งบอกถึงความพึงพอใจ ชุดสีอ่อนไม่ฉูดฉาด เนื้อผ้าดี รูปทรงเรียบง่ายแต่ดูเรียบหรูมีรสนิยม

ก่อนที่นางกำนัลจะหยิบเครื่องประดับศีรษะในถาด เถียนจิ้งหลานก็ชิงพูด

“ปักปิ่นอันเดียวพอนะ”

“เพคะ” เหล่านางกำนัลรับคำ

เนี่ยนเหวินนางกำนัลอีกคนถือถาดเครื่องเสวยเยื้องย่างเข้ามาในห้อง “พระกระยาหารเช้ามาแล้วเพคะ”

เถียนจิ้งหลานหันหน้ามองไปยังอาหารที่อยู่บนโต๊ะดวงตาก็ลุกวาว เธอพูดในใจว่า ‘เป็นสนมในวังดีตรงนี้แหละ อาหารถูกปรุงอย่างประณีต กลิ่นหอมและหน้าตาสวยงาม ดีกว่าอยู่ในร่างขอทานข้างถนน สิ่งใดก็ไม่น่ากลัวเท่าไม่มีจะกินในสถานที่ต่างถิ่นเช่นนี้ อาจจะอดตายก่อนหาเงินได้เอง’