ตอนที่ 6 ข้าจะดูแลฝ่าบาทเอง

ตอนที่ 6 ข้าจะดูแลฝ่าบาทเอง

ยามโหย่ว (18.00) ซือหยานางกำนัลบของหวงกุ้ยเฟยแอบมองระหว่างทางหน้าตำหนักหงซือ เฝ้ารอขบวนฮ่องเต้จะเดินทางไปที่ตำหนักหลุนหลง จนกระทั่งนางเห็นฝ่าบาทเดินนำหน้าขันทีนางกำนัลและองครักษ์กำลังเดินมุ่งหน้าไปที่ตำหนักฮองเฮา ซือหยาหลับตาสูดลมหายใจเข้าก่อนจะลืมตาเดินกึ่งวิ่งสีหน้าตื่นตระหนกราวกับเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“ฝ่าบาทเพคะหม่อมฉันมีเรื่องมาทูลฝ่าบาทเป็นการเร่งด่วนเพคะ” เว่ยเจี่ยหยุดเดินเมื่อเห็นนางกำนัลตำหนักฉู่อี๋ยืนอยู่ตรงหน้าท่าทางรีบร้อนตื่นตระหนก

“เจ้ามีเรื่องอันใดรีบเอ่ยมา”

“ทูลฝ่าบาท ยามนี้หวงกุ้ยเฟยไม่สบายเสวยอาหารไม่ได้เลยเพคะ หม่อมฉันคิดอยู่นานว่าจะมาแจ้งฝ่าบาทดีหรือไม่ หวงกุ้ยเฟยไม่ให้หม่อมฉันมาแจ้งเกรงว่าจะรบกวนเวลาของฝ่าบาทที่อยู่กับฮองเฮาเพคะ”

“หวงกุ้ยเฟยไม่สบายอย่างนั้นหรือ? ขันทีเปลี่ยนทิศทางข้าจะไปที่ตำหนักฉู่อี๋เจ้าจงไปแจ้งฮองเฮาว่าวันนี้ข้าไม่ได้ไปเยือนตำหนักหลุนหลง” ซือหยาก้มหน้าเผยรอยยิ้มอย่างดีใจที่ฝ่าบาทเปลี่ยนพระทัยไปหาหวงกุ้ยเฟยนายหญิงของตนเอง ทำให้เห็นว่าฝ่าบาทยังคงเป็นห่วงเป็นใยหวงกุ้ยเฟย

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” ขันทีน้อมรับคำสั่งกำลังจะเดินแยกไปทางตำหนักหลุนหลง ยามนั้นเองขบวนฮองเฮาได้เสด็จมาพอดี

หลังมื้ออาการเย็นซินเหยียนเห็นดวงอาทิตย์กำลังลับลาขอบฟ้าจึงชักชวนนางกำนัลเดินเล่นข้างนอกเพื่อย่อยอาหาร เดินเล่นมาเรื่อย ๆ เห็นนางกำนัลของหวงกุ้ยเฟยแอบด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ นางจึงสังเกตอยู่ครู่ใหญ่จนกระทั่งฝ่าบาทเดินออกมาจากตำหนักนางก็ปรี่เข้าไปหาทันที และได้ยินสิ่งที่นางบอกกับฝ่าบาททั้งหมด

‘หากหวงกุ้ยเฟยไม่สบายจริง ๆ นางกำนัลนางนี้คงเข้าไปทูลฝ่าบาทในตำหนักไม่เห็นต้องมารอให้ฝ่าบาทเดินมาหาข้าที่ตำหนัก ข้าว่าหวงกุ้ยเฟยต้องมีแผนการอันใดแน่ ๆ ฮึ ฮึ เสแสร้งไม่สบายเพื่อให้ฝ่าบาทสนใจเช่นนั้นหรือ ? เป็นแผนการที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย'

“ฝ่าบาทเพคะ จะรีบร้อนไปทางใดกันหรือเพคะ” เสียงของฮองเฮาดังขึ้น นางกำนัลขันทีถวายบังคมฮองเฮาและถอยห่างให้ทั้งสองได้พูดคุยกัน

“ยามแรกข้ากำลังจะไปหาฮองเฮาที่ตำหนักทว่านางกำนัลตำหนักฉู่อี๋มาแจ้งว่าหวงกุ้ยเฟยไม่สบายข้าจึงจะเดินทางไปดูอาการของนางเสียหน่อย ข้ากำลังให้ขันทีไปแจ้งฮองเฮาอยู่พอดี เอาไว้คืนพรุ่งนี้ข้าจะไปหาที่ตำหนักถือว่าวันนี้ข้าได้ให้ฮองเฮาได้พัก”

“อะไรนะเพคะ หวงกุ้ยเฟยร่างกายแข็งแรงจับไข้หรือ ? หม่อมฉันชักเป็นห่วงนางแล้วสิ เช่นนั้นให้หม่อมฉันเดินทางไปดูอาการนางด้วยนะเพคะเจียงชุยเจ้าไปตามหมอหลวงมาที่ตำหนักฉู่อี้เร็วเข้า” ซินเหยียนหันไปออกคำสั่งองครักษ์ของฝ่าบาทให้เขาไปตามหมอหลวงนางเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าหวงกุ้ยเฟยไม่สบายจริง ๆ หรือว่านางเสแสร้ง ซินเหยียนหันกลับมาลอบมองใบหน้าของนางกำนัลของหวงกุ้ยเฟย ใบหน้าของนางเริ่มวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด จนนางยกยิ้มมุมปากและมั่นใจว่านี่คือแผนการที่หวงกุ้ยเฟยสร้างขึ้นเพื่อขัดขวางไม่ให้ฝ่าบาทมาหาตน

“ฮองเฮาช่างมีเมตตาจริง ๆ เพคะ หวงกุ้ยเฟยคงดีพระทัยไม่น้อย” นางเอ่ยออกมาอย่างจำใจ หากขัดแย้งไม่ให้ไปด้วยคงมิได้ และจะเป็นที่สงสัยของฝ่าบาท

“เช่นนั้นก็เดินทางไปตำหนักฉู่อี๋กันเถอะ” เว่ยเจี่ยเอ่ยบอกทุกคนก่อนจะเดินทุ่งหน้าไปตำหนักฉู่อี๋

ตำหนักฉู่อี๋

จื่อฟางหรูแสร้งนอนซมอยู่บนเตียงนางกำนัลใช้ผงแป้งมาทาใบหน้าและริมฝีปากให้ขาวซีดราวกับไม่สบายหนักอีกทั้งยังใช้ผ้าแตะหม้อร้อน ๆ เพื่อนำมาเช็ดร่างกายของหวงกุ้ยเฟยให้ร้อนรุ่มราวกับเป็นไข้จริง ๆ ให้ไอร้อนอยู่บนตัวของนางจนกว่าฝ่าบาทจะเดินเข้ามา

“ฮ่องเต้เสด็จ” เสียงขันทีนอกตำหนักเอ่ยขึ้น นางกำนัลรีบเก็บของไปที่หลังตำหนักทันที ไม่ให้ฝ่าบาทเห็นและจับได้ ฟางหรูรีบข่มตานอนหัวใจเต้นระรัว

“หวงกุ้ยเฟยเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง นางกำนัลไปแจ้งข้าว่าเจ้าไม่สบายทรงให้หมอหลวงมาตรวจร่างกายของเจ้าแล้วหรือ”

“อื้อ …ฝ่าบาทท่านเสด็จมาหาหม่อมฉันหรือเพคะ แค่ก ๆ อย่าทรงเข้ามาใกล้หม่อมฉันนะเพคะเดี๋ยวพระองค์จะติดไข้หวัดจากหม่อมฉัน" ฟางหรูแสร้งลืมตาขึ้นช้า ๆ ไอแค่ก ๆ ประคองตนเองลุกขึ้นเพื่อถวายบังคมฮ่องเต้

“เจ้ามิต้องลุกขึ้นมาหรอกไม่สบายก็จงนอนอยู่เช่นนั้นเถิด อีกไม่นานเจียงชุยคงพาหมอหลวงมาถึงแล้ว” เสียงของฮองเฮาดังขึ้นจากข้างหลังฝ่าบาท ทำให้ฟางหรูใบหน้าซีดเซียวรีบหันขวับไปมองนางกำนัลทันที นางกำนัลเหมือนรู้ตัวรีบส่ายหน้าและทำท่าทางว่านางมิอาจจะต้านฮองเฮาไม่ให้มาที่นี่ไม่ได้

“ฮองเฮาช่างมีความเมตตาจริง ๆ เพคะ ไม่คิดเลยว่าฮองเฮาจะมาเยือนที่ตำหนักฉู่อี๋เช่นนี้นับเป็นวาสนาของข้าแล้ว”

“ดูจากท่าทางเจ้าคงไม่เป็นอะไรมาก หากเป็นไข้หวัดฝ่าบาทอย่าทรงเข้าไปใกล้นางเลยนะเพคะ ฝ่าบาทมีงานมากมายต้องจัดการ หากติดไข้หวัดอาจจะทำให้งานล้าช้า ฎีกามากมายที่รอฝ่าบาทตรวจสอบและลงนามอยู่ ส่วนหวงกุ้ยเฟยก็ยกให้เป็นหน้าที่ของหมอหลวงและนางกำนัลตำหนักฉู่อี๋ดูแลเถิด”

“หวงกุ้ยเฟย เจ้าดูแลตนเองให้ดีและหายในเร็ววัน หมอหลวงเก่งกาจไม่นานร่างกายเจ้าจะดีขึ้นเอง ข้าคงต้องทำตามอย่างที่ฮองเฮากล่าวมา ข้ายังต้องดูแลชีวิตความเป็นอยู่อีกหลายหมื่นพันชีวิตจะมาเจ็บป่วยไม่ได้” ฟางหรูกำมือแน่นดวงตาแดงก่ำ คิดว่าคืนนี้ตนเองจะมีฝ่าบาทคอยดูแลและอยู่เคียงข้าง ที่นางเอ่ยมาเมื่อครู่เพียงแค่อยากให้เขาเข้ามาประคองโอบกอดนาง ไม่คิดเลยว่าคำพูดนั้นจะทำให้ฝ่าบาทกลัวติดไข้หวัดจากนางจริง ๆ

“เพคะฝ่าบาทเพียงฝ่าบาทมาหาหม่อมฉันเพียงเท่านี้ก็นับว่าดีแล้วเพคะ” นางกัดฟันพูดออกมาอย่างเจ็บใจ

“นั่นหมอหลวงมาพอดีเพคะ ท่านหมอหลวงช่วยตรวจร่างกายและจัดเทียบยารักษาอาการหวงกุ้ยเฟยให้ดี ช่วยจดยาบำรุงร่างกายให้นางด้วยจะได้ไม่เจ็บไข้บ่อยนัก หากร่างกายอ่อนแอเดี๋ยวจะตั้งครรภ์โอรสฝ่าบาทมิได้ หากนางไม่สบายบ่อย ๆ เด็กที่จะเกิดมาคงเป็นเด็กขี้โรคและไม่แข็งแรงเอาได้ หวงกุ้ยเฟยเจ้าจงดูแลตนเองให้ดีเฝ้าดูแลร่างกายอย่าขาดตกบกพร่อง”

“ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา” ซินเหยียนแสดงความห่วงใยทว่ากลับยิ้มเยาะเย้ยเมื่อพ้นสายตาของฮ่องเต้ สายตานั้นมีเพียงฟางหรูเท่านั้นที่เห็นมัน ทำให้นางรู้ได้ทันทีว่าฮองเฮาทรงรู้แผนการครั้งนี้ของนาง