ตอนที่ 5 ฤกษ์ดี

ตอนที่ 5 ฤกษ์ดี

ภายในห้องบรรทมสลัว ๆ มีเพียงแสงเทียนเล่มน้อยที่ส่องสว่าง กลิ่นกำยานคละคลุ้งในอากาศ เขาค่อยๆ วางนางลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน ซินเหยียนยิ้มกริ่มยื่นมือคล้องคอของเว่ยเจี่ยจนเขาถลาล้มนอนนาบลงทับกายของนาง ร่างเล็กกระตุกยิ้มก่อนจะพลิกตัวขึ้นนั่งคร่อมร่างกายของเว่ยเจี่ย

“ค่ำคืนนี้ขอให้หม่อมฉันเป็นคนปรนนิบัติฝ่าบาทนะเพคะ” นางยื่นมือแตะลงที่ริมฝีปากของเขาค่อย ๆ ใช้นิ้วชี้ลูบไล้เบา ๆ เลื่อนลงมาหาลำคออย่างยั่วยวน ก่อนที่จะโน้มตัวลงประกบริมฝีปากอย่างเร่าร้อน ลิ้นเล็กกวาดเข้าไปด้านในสัมผัสดูดดื่มร่างกายเริ่มร้อนรุ่ม ทั้งสองค่อย ๆ เปลืองผ้าออกทีละชิ้น ลมหายใจหอบถี่ การรุกล้ำอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น ลิ้นร้อนกระหวัดเกี่ยวพัน รสหวานโหยหาเคล้าเสียงครางแผ่วเบา ร่างกายแนบชิดจนหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทิ้งสติสัมปชัญญะไว้เบื้องหลังเหลือเพียงความรู้สึกวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่ว

แฮ่ก ๆ !! เสียงหายใจหอบเหนื่อยดังระงมไปทั่วห้องนอน เขาค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกจากนางช้า ๆ เพื่อให้นางได้หายใจคล่องตัว

“ฮองเฮาเจ้าช่างหอมหวานยิ่งนัก” ซินเหยียนยิ้มหวานก่อนที่เขาจะขยับกายโอบกอดรัดนางเอาไว้เขาบดจูบลงมาอย่างโหยหา ลิ้นเรียวร้อนเข้าไปตักตวงความหวานภายในโพรงปากกระหวัดเกี่ยวกันอย่างไม่ยอมแพ้ จูบที่เนิ่นนานทำให้เรียวปากฉ่ำวาว รสสัมผัสที่เร้าร้อนดูดดื่มจนแทบหยุดหายใจ เขาทวนจูบซ้ำอย่างอ้อยอิ่งทิ้งความปรารถนาที่ลุกโซนไว้ให้นางหวิวไหวหัวใจ …เป็นจูบที่สอนให้รู้ว่าความรักที่ลึกซึ้งนั้นร้อนแรงเพียงใด

“อื้อ …ฝ่าบาทท่านแทบทำหม่อมฉันหายใจไม่ออกแล้วนะเพคะ” น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยขึ้นร่างกายคล้ายอ่อนแรง เรี่ยวแรงถูกสูบ หวิวท้องน้อยราวกับมีผีเสื้อบินวนในท้อง

“เพียงแค่จูบเจ้าก็อ่อนแรงถึงเพียงนี้แล้วหรือไหนผู้ใดกันเอ่ยว่าจะเป็นฝ่ายปรนนิบัติข้า”

“แล้วผู้ใดกล่าวว่าหม่อมฉันจะหยุดเพียงเท่านี้เพคะ ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล” ซินเหยียนยิ้ม ส่งสายตาเย้ายวนก่อนจะสนองปรนนิบัติเขาอย่างอิ่มเอม

ตึง ตึง

เสียงกลองตีบอกเวลาร่างบางนอนซบอกในอ้อมแขนของเขาไออุ่นจากลมหายใจทำให้นางได้สติ

'ข้าไม่รู้ว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่ แต่หากข้าตั้งครรภ์ในเร็ววันนั้นหมายถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของข้าเช่นเดียวกัน เมื่อนั้นหากข้าคลอดองค์ชายข้าจะไม่สนใจท่านอีกต่อไป ' ซินเหยียนคิดในใจก่อนจะหลับตานอนพักต่ออีกสักนิด

"ฮองเฮาเจ้านอนไม่หลับหรือ? จ้องหน้าข้าเช่นนี้หรือว่าอยากจะให้ข้าทำให้เจ้าหมดแรงอีกคราหากเป็นเช่นนั้นเจ้าคงไม่ได้นอนหลับแน่ ๆ "

"มิใช่เพคะ หม่อมฉันแค่อยากจ้องมองพระพักตร์ของฝ่าบาทให้ชัด ๆ ไม่คิดเลยนะเพคะว่าจะมีช่วงเวลาเช่นนี้กับท่านอีกครั้ง"

"ฮึ ..ต่อจากนี้ฮองเฮาจะให้เห็นบ่อยๆ แน่นอนยามนี้นอนก่อนที่ฟ้าจะสว่างเถอะ " ร่างใหญ่กอดนางแนบชิดก่อนจะพากันหลับพักผ่อน

แสงแดดส่องสว่างเข้ามาในตำหนักเสียงนางกำนัลเจี๊ยวจ๊าวหน้าตำหนักซินเหยียนลืมตาขึ้นปรือ ๆ ข้างกายไร้เงาของเว่ยเจี่ยมีเพียงไออุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่

"ตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ หม่อมฉันเตรียมน้ำมาให้ฮองเฮาให้หม่อมฉันเข้าไปปรนนิบัติมั้ยเพคะ" ถิงถิงส่งเสียงเอ่ยถามอยู่ด้านนอกห้องบรรทมมีผ้าม่านปกปิดเตียงนอนอยู่ ซินเหยียนค่อย ๆ ลุกขึ้นจับอาภรณ์มาสวมใส่คร่าว ๆ เพื่อออกไปด้านนอกอย่างไรนางก็ต้องอาบน้ำแช่กายอีกครั้งอยู่ดี

"เข้ามา" ซินเหยียนเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ถิงถิงค่อย ๆ เดินเข้ามาเปิดผ้าคุมเตียงแต่ละด้าน ประคองกายซินเหยียนให้ลุกเดินไปนอกห้องนอนล้างหน้าและพานางไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่

“ฝ่าบาทออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ มีอันใดฝากถึงข้าหรือไม่”

“ฝ่าบาทออกไปช่วงยามเหม่า (05.00) เพคะบอกให้หม่อมฉันดูแลฮองเฮาให้พักผ่อนมาก ๆ และยามซวี (19.00) จะมาหาที่ตำหนักให้แขวนโคมไฟไว้เพคะ”

ซินเหยียนแสยะยิ้มเพียงแค่ใช้มารยาหญิงฮ่องเต้ก็หลงนางเพียงนี้ นี่นะหรือบุรุษที่นางรักถวายชีวิต ที่แท้ก็บุรุษมักมากในกามเท่านั้น

ตำหนักฉู่อี๋

หลายวันต่อมา เมื่อฮ่องเต้ไม่เสด็จไปหาหวงกุ้ยเฟยหรือแม้แต่สตรีอื่นเลยในวังหลังทุกค่ำคืนเสด็จไปอยู่ที่ตำหนักหลุนหลงจนหวงกุ้ยเฟยร้อนอกร้อนใจ ให้นางกำนัลตนเองไปตรวจสอบว่าเรื่องที่นางได้ยินมาคือความจริงหรือไม่ และเมื่อนางกำนัลกลับมาแจ้งยิ่งทำให้อารมณ์ของหวงกุ้ยเฟยขุ่นมัวมากกว่าเดิม

"เจ้าว่าเช่นไรนะ ฮ่องเต้อยู่ที่ตำหนักฮองเฮาทุกคืนเลยอย่างนั้นหรือ"

"เพคะหวงกุ้ยเฟยหม่อมฉันได้ยินมาจากนางกำนัลห้องเครื่องทุกค่ำคืนฮ่องเต้เสด็จไปที่ตำหนักหลุนหลง เช้าตรู่ของวันนี้หม่อมฉันจึงไปแอบดูหน้าตำหนักหลุนหลงเห็นขบวนเสด็จของฮ่องเต้เดินทางออกมาจากตำหนักเรื่องที่ได้ยินมาคือความจริงทุกอย่างเพคะ” ดวงตาของหวงกุ้ยเฟยแดงก่ำ กำมือแน่นกัดริมฝีปากจนห้อเลือด

“เป็นไปไม่ได้ ทำไมจู่ ๆ ฮองเฮาผู้เย็นชาถึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ ไม่ได้ ไม่ได้ข้าจะปล่อยเอาไว้เช่นนี้ไม่ได้ หากเป็นเช่นนี้มีหวังฮองเฮาคงตั้งครรภ์ก่อนข้าเป็นแน่ ข้าจะต้องแยกฝ่าบาทออกห่างจากฮองเฮา” หวงกุ้ยเฟยเอ่ยเบา ๆ พลางใช้ความคิด ชั่วครู่นางก็คิดออกว่าจะทำเช่นไรให้ฝ่าบาทหันมาสนใจตนเอง

“ซือหยายามโหย่ว (18.00) เจ้าเดินทางไปที่ตำหนักหงซือแจ้งกับฝ่าบาทว่าข้าป่วยหนักอยากพบฝ่าบาท เจ้าจะต้องไปก่อนที่ฝ่าบาทจะเดินทางไปที่ตำหนักหลุนหลง”

“น้อมรับคำสั่งเพคะหวงกุ้ยเฟย”

“หากข้าไม่ใช้วิธีนี้เห็นท่าฮ่องเต้คงไม่สนใจและมาหาข้าที่นี่ ก่อนยามที่เจ้าจะเดินทางไปตำหนักหงจือช่วยแต่งแต้มประทินโฉมข้าให้เหมือนคนป่วยจนแยกไม่ออก และให้หมอหลวงที่เป็นคนของข้าเข้ามาตรวจร่างกายเมื่อยามที่ฝ่าบาทเสด็จมา ข้าจะต้องให้ฝ่าบาทอยู่กับข้าที่นี่ให้ได้ ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่ดีท่านหมอตรวจดวงชะตาของข้าโดยการดูดวงโป๊ยหยี่สี่เถียว ดวงชะตา 4 เสาหลัก 8 อักษร เป็นค่ำคืนพลังธาตุของข้าสมพงศ์เหมาะสมแก่การตั้งครรภ์” ฟางหรูยิ้มระรื่นเมื่อให้แม่หมอที่นางนับถือดูดวงวันคืนที่ดีเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ นางจะไม่ปล่อยให้คืนดี ๆ เช่นนี้ผ่านพ้นไปอย่างไร้ความหมายไม่ว่าจะต้องทำด้วยวิธีใด คืนนี้ฝ่าบาทจะต้องอยู่ในตำหนักฉู่อี้กับนางทั้งคืน