ตอนที่ 7 เรื่องน่ายินดี

ตอนที่ 7 เรื่องน่ายินดี

หลังจากนั้นทั้งสองคนเดินทางออกจากตำหนักฉู่อี๋และพากันมุ่งหน้าไปตำหนักหลุนหลงตามที่กำหนดเอาไว้ ระหว่างทางเว่ยเจี่ยลอบมองใบหน้าของซินเหยียนรอยยิ้มพึ่งปรากฏบนใบหน้า จนนางรู้สึกได้ว่าถูกสายตาของเขาจ้องมองอยู่

“ฝ่าบาทคิดอันใดในใจหรือเพคะ จ้องมองใบหน้าของหม่อมฉันก็ยิ้มขึ้นมา ปกติท่านยิ้มเป็นด้วยหรือ? "

“ข้าเพียงแค่ยิ้มที่เห็นนิสัยของฮองเฮาเปลี่ยนไปเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าฮองเฮาจะสนใจความเจ็บความเป็นผู้อื่น หรือว่าฮองเฮาพึ่งจะนึกหึงหวงข้าขึ้นมา”

“ฮึ …! หม่อมฉันนะหรือเพคะ จะหึงหวงฝ่าบาท ผิดแล้วเพคะหม่อมฉันเป็นห่วงหวงกุ้ยเฟยจริง ๆ หรือว่าท่านไม่พอใจที่หม่อมฉันไปขัดขวางไม่ให้ท่านอยู่เคียงข้างนางหรือเพคะ หากเป็นเช่นนั้นท่านก็จงกลับไปหานางเถิด” ซินเหยียนเอ่ยพลางมองไปเบื้องหน้า หากนางเป็นอะไรไปยามนี้ก็หมดสนุกพอดี ไม่สาสมกับสิ่งที่นางทำเอาไว้ ต้องให้นางมีชีวิตอยู่เนินนาน เฝ้ารอดูวันที่ตระกูลของนางจะล่มสลายเสียก่อน เมื่อนั้นซินเหยียนจะยอมให้นางตาย

“ผู้ใดว่าข้าไม่พอใจ ข้าพอใจต่างหากเพราะใจจริงของข้าต้องการไปหาฮูหยินที่ตำหนัก” ฝ่าบาทเดินเข้ามาสวมกอดนางจากด้านหลังกระซิบข้างหูจนขนลุกซู่

“ฝ่าบาททรงกอดหม่อมฉันเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ นางกำนัลมองอยู่รีบปล่อยเดี๋ยวนี้”

“จะสนใจผู้อื่นทำไมกัน ฮองเฮาดูนั่นสิวันนี้ท้องนภาช่างงดงามเสียจริงดวงจันทร์เต็มดวง ท้องฟ้าปลอดโปรงดวงดาวล่ายล้อม งดงามเช่นดั่งฮองเฮายามนี้ทำให้ข้ามิอาจจะละสายตาได้เลย”

“ท่านกล่าวเกินไปแล้ว หม่อมฉันนะหรือเพคะ จะงดงามเช่นดั่งดวงจันทร์”

“เจ้างดงามเสียกว่าดวงจันทร์เสียอีก ได้ยินหรือไม่เสียงหัวใจของข้าเต้นแรงเพียงใดที่อยู่เคียงข้างฮองเฮา รีบกลับตำหนักหลุนหลงกันเถอะข้าอดกลั้นไม่ไหวแล้ว” เอ่ยจบเว่ยเจี่ยปล่อยนางออกจากอ้อมแขนยื่นมือมาจับมือของนางเอาไว้แน่น เดินกึ่งวิ่งตรงไปที่ตำหลุนหลงอย่างรีบร้อน

1 เดือนต่อมา

ตำหนักหลุนหลง

เช้าวันนี้วุ่นวายแต่เช้าเมื่อจู่ ๆ ฮองเฮาเกิดอาการวิงเวียนศีรษะ ลุกขึ้นจากเตียงนอนก็เอาแต่อาเจียนพะอืดพะอม ได้กลิ่นอาหารยิ่งทำให้นางอ้วกมากกว่าเดิม ถิงถิงร้อนใจเป็นห่วงฮองเฮาเหลือเกินสั่งให้นางกำนัลไปตามหมอหลวงมาตรวจร่างกาย เรื่องที่ฮองเฮาไม่สบายได้ยินถึงหูของเว่ยเจี่ยเขารีบมาหานางที่ตำหนักด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าของนางซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงนอนซมอยู่บนเตียง

“ฮองเฮาเป็นเช่นไรบ้าง ท่านหมอหลวงช่วยตรวจอาการอย่างละเอียดด้วย”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” หมอหลวงฟังอาการของฮองเฮาก็พอเดาได้บ้างแต่ก็ต้องตรวจอย่างมั่นใจ เขาใช้ผ้าวางลงที่ข้อมือของฮองเฮาแตะมือลงบนผ้าไม่ให้ตนเองถูกเนื้อกายของฮองเฮาได้มิเช่นนั้นมีหวังต้องถูกประหาร จับชีพจรชั่วครู่รอยยิ้มของหมอหลวงได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาปล่อยมือออกอย่างช้า ๆ ยืนตัวตรงประสานมือเข้าหากันทั้งสองข้างแจ้งอาการต่อฝ่าบาททันที

“ทูลฝ่าบาทกระหม่อมขอแสดงความยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้โอรสได้ถือกำเนิดแล้ว อาการของฮองเฮาคืออาการของสตรีที่ตั้งครรภ์พ่ะย่ะค่ะ” เสียงหมอหลวงทำให้ทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว ซินเหยียนลูบที่หน้าท้องเบา ๆ หัวใจเต้นแรงระรัวในที่สุดสิ่งที่นางเฝ้ารอก็มาถึง

“เจ้ากล่าวว่าเช่นไรนะ เอ่ยออกมาให้แน่ชัดเป็นเรื่องจริงหรือไม่"

“กระหม่อมเป็นหมอหลวงมานับหลายสิบปีไม่มีทางตรวจพลาดแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮาทรงตั้งครรภ์พ่ะย่ะค่ะ อาการที่เป็นคืออาการแพ้ท้องอีกไม่นานก็จะหายไปเมื่อครรภ์ใหญ่ขึ้น ต่อจากนี้หม่อมฉันจะจัดยาบำรุงครรภ์และให้พ่อครัวทำอาหารอ่อน ๆ ลดกลิ่นเครื่องเทศลงเช่นนั้นฮองเฮาจะได้เสวยอาหารได้พ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงเอ่ยจบเดินออกไปทำตามที่บอกแก่ฝ่าบาท เขาหันมามองซินเหยียนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ฮองเฮาเจ้าได้ยินหรือไม่ ตอนนี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์บุตรของข้า”

“เพคะ หม่อมฉันได้ยินแล้วเพคะไม่คิดเลยว่าฝ่าบาทจะดีใจถึงเพียงนี้” ซินเหยียนแปลกใจไม่น้อยที่เห็นท่าทางดีใจของเว่ยเจี่ย ใบหน้าดวงตาของเขาเป็นประกายแวววาวกักเก็บความดีใจเอาไว้ไม่มิดจนแสดงออกทางดวงตา

“ข้าต้องดีใจสิ เจ้ากำลังตั้งครรภ์บุตรคนแรกให้แก่ข้า โอรสของข้าที่กำเนิดจากฮองเฮาช่างเป็นเรื่องมงคลแก่วังหลวงของเราจริง ๆ ขันทีจงนำเรื่องนี้ไปปล่าวประกาศว่าข้ากำลังมีโอรสต่อจากนี้ให้ทุกคนดูแลปรนนิบัติกับฮองเฮาเป็นอย่างดี”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” ขันทีน้อมรับคำสั่งออกไปป่าวประกาศเรื่องน่ายินดีนี้ให้แก่ทุกคนได้รับรู้

เรื่องนี้ดังกึกก้องไปทั่ววังหลวงและราษฎรต่างพากันดีใจที่ราชวงศ์กำลังจะถือกำเนิดเกิดองค์รัชทายาท ผู้สืบทอดบัลลังก์ในภายภาคหน้า

ตำหนักฉู่อี๋

ปัง! ตึง! โคร้ม!

“กรี๊ด ๆ กรี๊ด ๆ ไม่จริง เป็นอย่างนี้ไม่ได้ ทำไมเรื่องที่น่ายินดีนี้ไม่เกิดขึ้นกับข้า ทั้ง ๆ ที่ข้านอนกับฝ่าบาทมากกว่าฮองเฮาด้วยซ้ำ” ดวงหน้าร้อนผ่าวเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อลามไปถึงต้นคอ ดวงตาจ้องเขม็งใบหน้าบึ้งตึงอย่างเกรี้ยวโกรธเมื่อได้ยินเสียงของขันทีมาแจ้งเรื่องการตั้งครรภ์ของฮองเฮา นางอาละวาดโวยวายทำลายข้าวของไม่อาจจะเก็บกลั้นอารมณ์โมโหนี้เอาไว้ได้ ในใจริษยาอิจฉาไปมากกว่าเดิม ทั้ง ๆ ที่คนที่สมควรจะตั้งครรภ์ต้องเป็นนางมากกว่าฮองเฮา

‘ไม่ได้ข้าจะให้เด็กเกิดจากฮองเฮาไม่ได้มิเช่นนั้นแผนการที่ข้าวางเอาไว้จะสูญเปล่า ข้าต้องหาวิธีทำให้เด็กไม่มีทางได้ลืมตามองมาโลกไม่ว่าจะต้องจัดการด้วยวิธีใดข้าจะต้องทำ’ นางคิดในใจดวงตาแข็งทื่อไร้ความเมตตามีเพียงความอำมหิตจ้องทำลายฮองเฮาไม่ให้นางได้ดีไปกว่าตน