Ep.3 เธอ ฉันและเตียงของเรา

Ep.3 เธอ ฉันและเตียงของเรา

เหมือนจะเริ่มมีอะไรบางอย่างผิดแผนขึ้น เมื่อจู่ๆห้องที่เพื่อนโซ่จองไว้ก็ถูกยกเลิกไปหนึ่งเพราะความผิดพลาดของพนักงาน เลยเหลือเพียงห้องเดียวที่สามารถเข้าพักได้ พอถามโรงแรมใกล้ๆระแวกนี้ก็ถูกจองจนเกือบหมด ช่วงนี้นักท่องเที่ยวเยอะมากเลยทำให้เราไม่มีทางเลือก ต้องพักรวมกันในห้องขนาดใหญ่บนตึกสูงกว่าสามสิิบชั้น

ฉันค่อนข้างกังวล หนึ่งเพราะฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว สองเพราะเตียงที่มีเพียงสามเตียงทำให้ฉันคิดหนักว่าจะนอนยังไง เรามากันห้าคน ต้องมีสองคนในนี้นอนพื้น

และพวกเขาคงไม่ยอมให้ฉันเป็นหนึ่งในสองนั้นแน่ๆ

“เฌอนอนบนเตียงละกัน”

ฉลามเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะวางเป้ลงบนที่นอน ส่วนบอสฉันเห็นเขาล้มตัวนอนลงบนเตียงริมสุดเป็นคนแรก

นอกจากจะหยิ่งยังเห็นแก่ตัวไปอีก มีดีแค่หล่อจริงๆ

“คุณลูกค้าคะ ทางโรงแรมต้องขออภัยจริงๆค่ะ ที่นอนเสริมตอนนี้เหลือแค่ที่เดียว”

ฉันรู้สึกว่าหน้าตัวเองจะตึงๆนะ โรงแรมระดับห้าดาวแต่การบริการไม่ผ่านอ่ะ พนักงานก็สะเพร่า ไม่มีการเตรียมพร้อมอะไรเลย แต่น่าแปลกที่ผู้ชายทั้งสี่ดูไม่ค่อยจะสนใจอะไร พวกเขาแค่พยักหน้าเท่านั้น

“มึงนอนเตียงละกัน”

ฉันเห็นโซ่พูดกับโรมก่อนที่เขาจะเดินไปหยุดยืนริมกระจกที่มองลงไปเห็นวิวทะเล ฉันมองไปยังที่นอนทุกคนซึ่งมีขนาดเท่ากันหมด แต่เพราะพวกผู้ชายตัวใหญ่ก็เลยเหลือพื้นที่แค่นิดเดียว ส่วนเตียงฉันยังเหลือพื้นที่มากพอที่จะแบ่งให้โซ่ได้

ฉันคิดหนักเพราะยังไงตอนนี้เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ซึ่งฉันก็ไม่ได้ถือตัวอะไรขนาดนั้นแต่มันก็ดูแปลกๆใช่ไหมล่ะ ถ้าจะชวนเขามานอนด้วย

“โซ่”

เขาหันมาก่อนจะฉันจะเอ่ยขึ้น

“มานอนเตียงเดียวกับเราก็ได้นะ”

เขาชวนมาเที่ยวและเป็นคนจ่ายค่าโรงแรม ส่วนฉันไม่ได้ออกสักบาท แล้วแบบนี้จะให้ฉันนอนคนเดียวอย่างสบายใจได้ยังไง อีกอย่างเท่าที่เคยคบกันมา เขาก็ดูสุภาพดี ฉันเลยไม่ได้หนักใจมากถ้าหากเขาจะนอนร่วมเตียง

โซ่นิ่งไปสักพักก่อนจะวางกระเป๋าลงบนพื้นข้างเตียง เขานั่งลงข้างฉันก่อนจะขยับแว่นและหยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาเติมน้ำยา ระหว่างนั้นฉันนั่งมองเขาไม่ละสายตา ไม่รู้ทำไม ผู้ชายคนนี้ถึงได้ดูมีเสน่ห์ในสายตาฉันขึ้นมา

ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็เท่ไปหมด

บ้าจริงๆ!

“เราขอดูดบุหรี่ได้ไหม”

“เอาสิ”

เขาเดินเลี่ยงไปที่ระเบียง ก่อนจะเสยผมและพ่นควันออกมา ใจฉันสั่นแรงมาก รู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวไปหมด ฉันหันไปมองเพื่อนๆของเขาที่หลับเป็นตายก่อนจะหยิบเมนูอาหารของโรงแรมมาดู ตอนนี้เป็นเวลาใกล้เที่ยงและฉันก็หิวมาก แต่ขี้เกียจลงไปข้างล่าง เพราะตอนนี้ในโรงแรมมีนักเที่ยวเยอะมากและพวกเราอยู่ชั้นบนๆ กว่าจะลงถึงข้างล่างก็ต้องใช้เวลา ซึ่งแขกแต่ละชั้นก็ใช้ลิฟท์เหมือนกัน กว่าจะรอลิฟท์เปิดปิด แค่คิดก็เหนื่อยละ

“หิวเหรอ”

โซ่เดินมาหยุดตรงหน้าก่อนจะขยับเข้ามาดูสิ่งที่อยู่ในมือฉัน เขาหรี่ตาลงเมื่อเห็นว่าฉันกำลังดูอะไรอยู่

“อยากเมา?”

เขาถามขึ้น คงคิดว่าฉันจะโทรสั่งไวน์ตอนเที่ยงละมั้ง

“สักหน่อยก็ดี”

ฉันว่างั้น เผื่อว่าแอลกอฮอล์จะช่วยละลายพฤติกรรมได้ไง คนไม่สนิทกันส่วนใหญ่เขาก็ใช้น้ำเมาเป็นตัวช่วยให้สนิทกันง่ายขึ้น

“กินทำไม ไม่ดีหรอก”

โซ่ว่างั้นก่อนจะเสยผมอีกรอบและดันกรอบแว่นหนึ่งครั้ง เพียงแค่นี้ใจของฉันก็เกเรทันที

“แล้วกินอะไรเหรอถึงจะดี”

โซ่กระตุกยิ้มก่อนจะหันมองฉันช้าๆ สายตาของเขาที่ส่งมาทำให้ฉันรู้สึกร้อนรุ่ม

“กินเราไง”