๕ นิสัยอันธพาล

แม้ว่า เซินลี่ฮวาจะได้รับพระราชทานสมรสจากฝ่าบาทให้แต่งกับโม่เหยียนซวี่…ทว่าก็มิใช่ว่านางจะต่ำต้อยหรือไร้ศักดิ์ศรีแต่อย่างใด ว่ากันตามตรงแล้ว เซินลี่ฮวานับเป็นบุตรสาวของขุนนางผู้มีฐานะสูงส่งอีกทั้งยังเพียบพร้อมในทุกด้าน

นางหาใช่สตรีสามัญธรรมดาไม่…แต่กลับเป็นคุณหนูแห่งตระกูลสูงศักดิ์โดยแท้

มิหนำซ้ำด้วยสถานะของเซินลี่ฮวา ไม่เพียงแค่เป็นบุตรสาวของขุนนางใหญ่ในราชสำนัก..นางยังเป็นหลานสาวของพระสนมในวังหลวงอีกด้วยยังจะมีผู้ใดกล้าหมิ่นเกียรติได้ง่ายๆ

เพียงเพราะโม่เหยียนซวี่หาได้มีใจรักใคร่ต่อนางอย่างลึกล้ำ เขาจึงหันไปคว้าสตรีต่ำต้อยจากหอนางโลมข้ามหน้าข้ามตานางไป ไม่สนใจไยดีและไม่แม้แต่จะเห็นความไม่ยุติธรรมที่นางได้รับ

หึ! ยามนี้มารดากลับมาสะสางความแค้นแล้ว

หากเขาคิดจะผลักไสนางเช่นนี้…ก็อย่าได้หวังว่านางจะยอมหลีกทางให้อีกต่อไป!

“คิดจะทิ้งนางเพื่อไปยกย่องสตรีใดก็เชิญเถิด...แต่อย่าได้หวังว่าจะได้ครอบครองความสงบสุขไปตลอด”

ใบหน้าคนงามปรากฏรอยยิ้มอย่างเยือกเย็นแฝงความเจ้าเล่ห์ฉายออกมาอย่างปิดไม่มิด แม้แต่เถ้าแก่โรงไม้มองเห็นแล้วยังต้องสะดุ้งและกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างยากลำบาก

เหตุใดเพียงแค่มองแวบเดียว เขาถึงได้รู้สึกถึงขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่างกัน!?

เถ้าแก่โรงไม้จับจ้องมองสตรีตรงหน้าไม่ลดละราวกับกำลังสังเกตอย่างไม่เข้าใจ แม้ว่าภายนอกแม่นางผู้นี้จะดูคล้ายกลับฮูหยินผู้สูงศักดิ์…มีนิสัยอ่อนโยนด้วยวาจาเพียบพร้อม หากแต่ดวงตาคู่งามกลับแข็งกร้าวและลึกล้ำจนน่าหวาดกลัวเสียเหลือเกิน

เถ้าแก่โรงไม้รีบโค้งตัว “ขะ...ขอรับฮูหยิน ข้าจะรีบจัดการให้โดยเร็วที่สุด!”

“ดีมาก” เซินลี่ฮวาพยักหน้าพร้อมกับระบายยิ้มกว้างอย่างพึงใจ ทว่าแววตายังคงแข็งกร้าว

วันนี้นางตื่นแต่รุ่งสาง ตั้งแต่ดวงอาทิตย์ยังไม่ทันจับขอบฟ้าเลยด้วยซ้ำ แม้ว่าเตียงไม้ในห้องรับรองจะถูกปูด้วยผ้านวมนุ่มหลายชั้นอย่างดีทว่าความแข็งกระด้างที่ซ่อนอยู่เบื้องล่างก็ยังทำให้นางนอนหลับได้ไม่เต็มตื่นอยู่ดี

ด้วยเหตุนั้น...เช้าวันนี้เซินลี่ฮวาจึงออกมายังตลาดแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่เพื่อเร่งหาช่างทำเตียงคนใหม่ให้เสร็จโดยไว

นางยังแวะร้านเครื่องกระเบื้อง แจกันลายครามและของตกแต่งภายในเรือนอย่างตั้งใจ

ของชิ้นใดที่นางเคยเลือกไว้เอง หากถูกเปลี่ยนหรือถูกสตรีผู้นั้นยึดครองไปหมดแล้ว เซินลี่ฮวาก็ไม่คิดแย่งกลับมาให้เปลืองศักดิ์ศรีแน่!

แค่ให้สาวใช้รวบรวมแล้วนำไปกองไว้ที่หน้าประตูเรือนของโม่เหยียนซวี่ก็พอแล้ว เสมือนกับเป็นการบอกโดยไม่ต้องใช้คำว่า

‘เจ้าจงเก็บของของเจ้ากลับไปเสียให้หมด’

ที่ผ่านนางไม่เปล่งเสียงตวาดดังลั่น ไม่แสดงอาการคลุ้มคลั่งเหมือนหญิงไร้สติ แม้ว่าแต่จริงแล้วในใจนั้นกลับเดือดพล่านยิ่งกว่าน้ำมันร้อนเสียอีก

ความอึดอัดและอดทนตลอดสามปีที่ผ่านมา นางพยายามเป็นภรรยาที่ดีคอยปรนนิบัติแม่สามีแม้จะถูกมองอย่างดูแคลนและไม่มีแม้แต่คำปลอบโยนจากสามีหรือไม่ได้รับความเห็นอกเห็นใจแต่ นางก็ยังอดทน

แต่แล้วอย่างไรกันเล่า…!?

เขากลับพาสตรีจากหอนางโลมเข้ามาเหยียบเรือนนางอย่างไม่ให้เกียรติใดๆ กลับหัวเราะยิ้มแย้มกับนางผู้นั้น

ในขณะที่นางต้องกลั้นน้ำตาไว้ทั้งคืน!

ความยุติธรรมในฐานะภรรยาอยู่ที่ใดกัน…ในเมื่อเขากล้าพาสตรีผู้นั้นกล้าข้ามหน้าข้ามตาและไม่เคยคิดจะปกป้องนางตอนถูกรังแกหรือกลั่นแกล้งอย่างไม่เป็นธรรม

เซินลี่ฮวาก็จะไม่ทนอีกต่อไป!

ที่ผ่านมานางสงบเสงี่ยมใจเย็นมามากพอแล้ว ยามนี้ถึงครามารดาเอาคืนเสียที!

ปัก!

เสียงชนดังลั่นขึ้นฟังดูแล้วรุนแรงและคงเจ็บไม่น้อย

จู่ๆ ขณะที่เซินลี่ฮวากำลังจมอยู่ในห้วงความคิด นางพลันเดินชนเข้ากับบางสิ่งบางอย่างอย่างจัง ราวกับชนกับเสาไม้ที่ตั้งตระหง่านแต่ไม่ใช่!...

นี่มิใช่เสาแต่เป็นใครบางคนแทน

แรงปะทะพลางทำให้นางเซถอยหลังออกไปสองสามก้าว ร่างบางแทบจะเสียหลักล้มแต่ดีที่หยุดยืนได้ทัน ทว่าหน้าผากกลับกระแทกเข้ากับของแข็งอะไรบางอย่างจนรู้สึกเจ็บแปลบอยู่มาก

“เพ่ย!...บัดซบเถอะ!” เซินลี่ฮวาสบถร้องออกมาทั้งเจ็บทั้งตกใจ นางพลางยกมือขึ้นลูบหน้าผากอย่างหัวเสีย เส้นด้านหน้ารุงรังเล็กน้อยจากแรงกระแทกก่อนที่นางจะเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่กล้าขวางทางนางด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ทันที

บุรุษหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีดำสนิทฉายแววประหลาดใจหากแต่แฝงความขบขำเล็กน้อย

เขาจ้องมองนางนิ่งๆ ก่อนจะที่น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความสุภาพ “แม่นางเป็นอันใดหรือไม่”

“เหตุใดจึงไม่หลบข้าเล่า” เซินลี่ฮวาตวาดกลับด้วยความโมโหและเจ็บตัว แถมยังต้องมาโดนถามราวกับเป็นฝ่ายผิดเสียเอง

เว่ยอี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย  

นี่กลายเป็นความผิดของเขาไปแล้วอย่างงั้นหรือ…!?

มุมปากหนาคลี่ยิ้มเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ “ขออภัยแม่นางด้วย…แต่ข้ายืนอยู่เฉยๆ มิได้เดินเข้ามาชนแม่นางก่อนเสียหน่อย”

!!!

หากเขาไม่อยู่ตรงนี้มีหรือนางจะชนเข้า!

เซินลี่ฮวาสะอึกไปชั่วครู่ ดวงตาคู่งามแฝงด้วยความขัดใจ แม้ว่าจะเป็นนางที่เดินเหม่อชนเขาแต่มีหรือจะยอมรับง่ายๆ นางยกมือขึ้นกอดอก เชิดใบหน้าขึ้นก่อนจะกล่าว “คุณชายยืนอยู่กลางทางเช่นนี้ไม่เรียกว่ากีดขวางแล้วหรือ…ตลาดมีตั้งกว้าง เหตุใดต้องมายืนอยู่ตรงนี้ด้วยเล่า”

เว่ยอี้หัวเราะในลำคอเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้น…ข้าควรย้ายไปยืนในตรอกเพื่อหลบแม่นางกระมัง”

นางขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาเมล็ดซิ่งหรี่ลงมองบุรุษตรงหน้า “เหอะ! ไม่รู้ข้าฟังอย่างไร ถึงได้คล้ายกับถูกกล่าวหาว่าเป็นอันธพาลนิสัยเสียผู้หนึ่งนัก” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“หึ!”

เขาแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ สายตาคมกริบดูลึกล้ำเกินจะคาดเดาได้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

เว่ยอี้พลางขยับเดินเข้าไปอีกก้าว ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรินรดอยู่ใกล้ข้างแก้มนวล

น้ำเสียงทุ้มแผ่วเบา “ที่แท้ก็เป็นอันธพาลน้อยผู้หนึ่งหรอกหรือ…” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่มุมปาก เว่ยอี้เอียงศีรษะเล็กน้อยคล้ายกำลังหยอกเย้า “หากข้ามองจากที่ไกลคงเข้าใจผิดไปว่าเถ้าแก่โรงไม้กำลังถูกท่านข่มขู่เสียกระมัง…”

ดวงตาคู่งามของเซินลี่ฮวาวาววับขึ้นมาทันควัน นางยกมือขึ้นผลักอกเขาอย่างแรงจนชายหนุ่มผงะถอยเล็กน้อย

“บัดซบเถอะ! เจ้าคนถ่อย”

เหตุใดสวรรค์จึงไม่เลิกกลั่นแกล้งข้าเสียที!

วันก่อนก็เพิ่งมีเรื่องกับสามีผู้ไม่น่าจดจำ วันต่อมายังต้องมาเจอเข้ากับบุรุษต่ำช้าผู้นี้อีก…นางทำอันใดผิดหรือถึงได้ถูกสวรรค์กลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้!

“คุณชายระวังคำพูดด้วยเจ้าค่ะ!” น้ำเสียงของผิงอันเอ่ย

นางยืนมองอยู่นานเห็นสีหน้าและท่าทางของผู้เป็นนายเริ่มไม่ดีจึงแทรกทันที “ฮูหยินของข้าหาได้ไปมีเรื่องหรือหาเรื่องกลับผู้ใดทั้งสิ้น…เพียงแค่มาสั่งทำเตียงเท่านั้นเจ้าค่ะ”

เว่ยอี้ได้ยินแล้วพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เกรงว่าคงเป็นข้าที่เข้าใจผิดไปแล้วงั้นหรือ”

“เหอะ!” เซินลี่ฮวาหาได้ตอบอันใดเพียงแค่ส่งเสียงฮึดฮัดและมองอีกฝ่ายตาขวางเท่านั้น ก่อนจะกระทืบเท้าแรงอย่างหงุดหงิดพร้อมทั้งจะสะบัดชายแขนเสื้อเดินเลี่ยงออกจากบุรุษผู้นั้นทันที

น้ำเสียงหวานกล่าวพึมพำเสียงดังลั่นอย่างจงใจ “ข้าคงต้องทำบุญล้างซวยเสียบ้าง…วันดีคืนดีก็ชนคนโง่เข้าทุกที!”

 

 

ณ จวนสกุลโม่

เหตุการณ์ในเช้าวันนี้ทำเอาโม่เหยียนซวี่โกรธจนเลือดขึ้นหน้าเสียจริง!

ใครจะคาดคิดว่าหลังจากออกจากจวนไปได้เพียงแค่สามปี สตรีที่เคยเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้!

ยามนั้นดวงอาทิตย์ยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า โม่เหยียนซวี่ก็ต้องสะดุ้งตื่นนอนเพราะเสียงฝีเท้าขวักไขว่กับเสียงข้าวของกระทบกันดังเอะอะราวกับเกิดการวิวาทในจวน

โม่เหยียนซวี่รีบลุกจากเตียงด้วยความหงุดหงิด เดินออกมาดูต้นเสียงแต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เขาต้องยืนตาค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ความโกรธจะปะทุขึ้นคับอกจนแทบกระอักออกมา!

ข้าวของทั้งหมดของไป๋หรูอี๋…ไม่ว่าจะเป็นทั้งกล่องเครื่องประทินโฉม ตะกร้าผ้าปักลาย ผ้าคลุมไหล่ไหมบางและแม้แต่ชุดชั้นในลายดอกเหมยล้วนถูกยกออกมากองไว้หน้าจวนอย่างไม่ไยดี!

ยิ่งกว่านั้น เมื่อเขารีบตรงไปหาเซินลี่ฮวาเพื่อต่อว่าแต่กลับได้รับคำตอบจากสาวใช้หน้าประตูว่า...

‘ฮูหยินออกไปเดินเล่นที่ตลาดเจ้าค่ะ บอกว่าอากาศเช้าดี เลยไปผ่อนคลายจิตใจ’

โม่เหยียนซวี่ถึงกับยืนนิ่ง…อกกระเพื่อมด้วยความโกรธ

ผ่อนคลายจิตใจงั้นหรือ?

ก่อเรื่องวุ่นวายเอาไว้ แล้วมีหน้าหนีไปเดินเลือกแจกันกลางตลาดอย่างรื่นรมย์หรือ!?

โม่เหยียนซวี่ยืนเงียบๆ รออยู่หน้าประตู สายตาคมกริบแข็งกร้าวจ้องมองที่ยังไม่ปิดด้วยความไม่พอใจ…นี่ก็ผ่านไปราวหนึ่งก้านธูปแล้วเหตุใสตรีผู้นั้นยังไม่โผล่หน้ากลับจวนมาอีก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง บานถูกประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว เซินลี่ฮวาปรากฏกายขึ้นตรงหน้า ใบหน้าคนงามเรียบเฉยทว่ากลับมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่มุมปาก

โม่เหยียนซวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาเต็มไปด้วยความดูแคลน “หึ! อยากกลับจวนมากมิใช่หรือ…ไม่ถึงวันดันโผล่หน้าไปที่อื่นเสียแล้ว”

เซินลี่ฮวาพลางยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “รอข้าอยู่งั้นหรือ”

“เซินลี่ฮวา!” น้ำเสียงทุ้มตวาดดังลั่นจนเสียงสะท้อนก้องไปทั่วทั้งจวน ทว่าสตรีตรงหน้ากลับยังยืนแน่นิ่งไร้ความเกรงกลัว

โม่เหยียนซวี่กัดฟันกรอด รู้สึกเดือดดาลจนแทบคลั่ง

เห็นเขาเดือดดาลเช่นนี้…เซินลี่ฮวายิ่งอารมณ์ดีเกินหลือเ ใบหน้าของนางพลางระบายิ้มมกว้าง “หากอยากจะขอบคุณเรื่องเมื่อเช้า ก็ช่างเถอะ...เก็บส่งคืนก็ดีกว่าเก็บทิ้ง!”