Partager

บทที่ 2 ‘ค่ำคืนวสันต์’

บทที่ 2

‘ค่ำคืนวสันต์’

.

.

เสียงครวญครางดังขึ้นภายในห้องหอที่ประดับประดาด้วยสีแดงมงคลช่างร้อนแรงเหมาะแก่ค่ำคืนวสันต์ที่หอมหวาน ยิ่งฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดภายในสุรามงคลทำงานมากเท่าไหร่ร่างกายของบ่าวสาวต่างวัยก็ยิ่งร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหวอยากจะบำเรอกามาให้กันอย่างถึงที่สุด

“ถะ… เถ้าแก่ อ๊า~”

“ชอบหรือไม่?”

ซ่งอี้ที่หมกใบหน้าอยู่กับหน้าอกเล็กเงยหน้าขึ้นสบตากับภรรยาคนงามที่ยามนี้ใบหน้าแดงซ่านอย่างน่าเอ็นดูยิ่งนักแต่ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์เขามากกว่าเดิมอีกจนตอนนี้ปวดหนึบที่กลางกายมากแต่ต้องอดทนเพราะเป็นครั้งแรกของหยางเยว่จึงไม่อยากทำให้เธอต้องหวาดกลัว

“ขะ… ข้ารู้สึกแปลก ๆ มันเหมือนจะฉี่ราดเลย”

“เด็กน้อยเสียจริง” เขาหยิกแก้มเธออย่างนึกเอ็นดู

นิ้วใหญ่เลื่อนลงไปปาดตรงกลีบดอกไม้งามทำเอาหยางเยว่สะดุ้ง สองนิ้วชูขึ้นก่อนจะยิ้มออกมายามเห็นน้ำหยาดเยิ้ม “มันไม่ใช่ฉี่หรอก เธอแค่เสร็จสมจนน้ำแตกออกมาเท่านั้นเอง ดูสิเยิ้มอย่างกับเขื่อนกั้นน้ำแตก”

“ถะ… เถ้าแก่พูดอะไรน่าอาย” ใบหน้าหวานระเรื่อด้วยสีแดงอย่างกับแต้มชาดยามได้ยินคำกล่าวของสามีสูงวัยที่โชกโชนไปด้วยประสบการณ์

“เรื่องจริงทั้งนั้น ยอมรับเถอะ ล้วนเป็นเรื่องธรรมชาติ เวลาฉันเสร็จสมก็น้ำแตกเหมือนเธอ”

“แตกแบบไหนเหรอคะ?” พอได้ยินคำกล่าวหญิงสาวไร้ประสบการณ์ก็ทำตาโตอยากรู้อยากเห็นทันที

“อยากรู้หรือไม่?”

“อยากค่ะ”

“งั้นก็ลุกขึ้นนั่งสิ”

หยางเยว่ยอมทำตามสามีแต่โดยดี เธอนั่งคุกเข่าลงก่อนจะถูกมือใหญ่กดใบหน้าให้ก้มลงไปหาความเป็นชายที่ใหญ่โตของเขา แต่ก็ฝืนไว้เพราะยังไม่เข้าใจว่าต้องทำเช่นไรได้แต่ช้อนสายตามองคนพี่อย่างขอคำชี้แนะ

“อมมันเข้าไปในปากสิ”

“ใหญ่ขนาดนี้เข้าได้หรือคะ?”

“ได้สิ เข้าได้ทั้งบนทั้งล่างนั่นแหละ”

พอได้ยินแบบนั้นหยางเยว่ก็หน้าแดงซ่าน เธอก้มลงไปหาแก่นกายใหญ่ตรงหน้าแล้วอ้าปากเล็กครอบลงไปโอบอุ้มมันเอาไว้ภายในปากนุ่มที่รู้สึกชวนให้อึดอัดแต่ได้ยินเสียงครางเข้มของซ่งอี้มันแปลว่าเขารู้สึกดีมาก ถ้าแลกกับความสุขของสามีงั้นเธอก็ยินดีทำให้แม้ตอนนี้ความใหญ่โตมันจะคับเต็มปากแล้วก็ตาม

มือใหญ่จับหัวเล็กแล้วกดขึ้นลงในจังหวะที่ต้องการจนหยางเยว่แทบจะหายใจหายคอไม่ทัน น้ำหูน้ำตาไหลเป็นทางยามความใหญ่โตทะลวงลึกแทบจะเข้ามาถึงลำคอด้านในจนแทบจะขาดใจ แต่ก่อนที่นางจะขาดใจกลับมีน้ำอุ่นพวยพุ่งเข้ามาในปากจนไหลลึกลงสู่ลำคออย่างรวดเร็วด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจึงสำลักออกมาจนหน้าดำหน้าแดง น้ำสีขาวขุ่นไหลเจิ่งนองลงมาตามลำคอที่มีร่องรอยรักสีกุหลาบเจือจาง

“นะ… นี่คือน้ำที่เถ้าแก่เสร็จสมเหรอคะ” เธอถามออกไปหน้าซื่อ

“ใช่ อร่อยไหม?” มือใหญ่ยกขึ้นเช็ดคราบน้ำรักสีขุ่นออกจากริมฝีปากเอิบอิ่มอย่างอ่อนโยน

“อร่อยมากค่ะ”

หยางเยว่เรียนรู้ที่จะตอบเอาอกเอาใจสามี “แล้วขั้นตอนต่อไปต้องทำยังไงคะ?”

“นอนลงสิ”

เธอก็นอนตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย

“อ้าขาออกกว้าง ๆ”

เธอก็อ้าขาออกตามที่เขาบอก

ซ่งอี้แทรกตัวเข้ามานั่งตรงกลางก่อนจะถูไถแก่นกายลงบนช่องทางอ่อนนุ่มลากผ่านกลีบดอกไม้งามจนหยางเยว่ส่งเสียงครางแผ่วเบา ร่างกายจิกเกร็ง สีหน้าของเธอไม่ได้ย่ำแย่ฉายแววแค่เพียงความเขินอายจนแทบไม่กล้าสบตาเขาเท่านั้น แต่ยิ่งทำแบบนี้เขากลับยิ่งรู้สึกมีอารมณ์มากกว่าเดิมอีก

แก่นกายแข็งถูกกดเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มที่กำลังบีบรัดตัวตนของเขาเพียงเข้าแค่หัวจึงต้องออกแรงทะลวงเข้าไปในกายที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องจนคล้ายว่าจมูกจะได้กลิ่นคาวเลือดลอยตีขึ้นมา

“จะ… เจ็บ” หยางเยว่ส่งเสียงร้องออกมา หางตามีน้ำตาไหลอาบแก้มยามความรู้สึกเจ็บปวดกำลังตอกย้ำมาจากกลางกายที่ถูกลุกล้ำเข้ามาเรื่อย ๆ จนลึกแทบจะถึงหน้าท้อง ความรู้สึกมันเหมือนร่างกายจะถูกแยกออกเป็นสองส่วนเลย อึดอัดจนแทบจะหายใจหายคอลำบาก

“อดทนหน่อยนะเด็กดี เจ็บแค่ครั้งแรกเท่านั้น”

ซ่งอี้โน้มใบหน้าลงไปจูบริมฝีปากเอิบอิ่มสอดแทรกลิ้นเข้าไปกวาดต้อนลิ้นเล็กพร้อม ๆ กับเอวที่กระแทกแก่นกายเข้าไปจนลึกสุดลำยาวในคราวเดียวทำเอาหยางเยว่ส่งเสียงครางออกมาร่างกายจิกเกร็งคล้ายว่าจะเจ็บมาก แต่เขาก็ไม่อาจจะอ่อนโยนได้มากกว่านี้แล้วเพราะมันอยากสัมผัสในตัวของหยางเยว่ใจจะขาด

เอวใหญ่เริ่มขยับโยกตามความปรารถนาอันล้นเปี่ยม บดขยี้ความบริสุทธิ์ของหยางเยว่จนขาดสะบั้นจนเลือดเลอะเปรอะเปื้อนขาไปหมด หยางเยว่ยังคงส่งเสียงครางหวานออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้มแต่ก็ไม่ได้ร้องขอให้เขาหยุดแต่อย่างใด

ในตอนแรกคล้ายว่ามันจะเจ็บมากแต่เมื่อถูกกระแทกเข้ามาถี่ ๆ ในจังหวะที่หนักหน่วงตอกเน้น ๆ ทุกดอกมันก็ทำให้หยางเยว่แทบคลั่งเหมือนกันเมื่อความเสียวซ่านพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกายที่กำลังขยับขึ้นลง แม้แต่เตียงยังสั่นคลอนกระแทกผนังดังตึงตัง

“ในตัวเธอดีมาก รัดฉันแน่นมาก”

“งั้นก็กระแทกให้แรงกว่านี้สิคะ” เธออดไม่ได้ที่จะเชิญชวนเมื่อรสกามามันช่างหวานอร่อยเหลือเกิน

“อย่าท้าทายฉันมาก กลัวว่าคืนนี้เธอจะไม่ได้นอน”

“นอนตอนเช้าก็ได้ค่ะ แค่มีเถ้าแก่นอนด้วย ฉันจะนอนตอนไหนก็ได้”

“งั้นอย่าหาว่าฉันรังแกเธอนะ”

เขาจับตัวเธอให้ลุกขึ้นก่อนจะพลิกหันหลังแล้วสอดแทรกแก่นกายเข้าไปใหม่จนสุดลำยาวในครั้งเดียว อัดกระแทกความต้องการเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มที่กำลังกลืนกินตัวตนของเขาเสียจนแทบเสร็จสม มือใหญ่คว้าเอวคอดเอาไว้ทั้งสองข้างเพื่อให้กระแทกได้ถนัดและหนักหน่วง

หยางเยว่ที่เพิ่งเคยได้ลิ้มรสรักอันหวานฉ่ำครั้งแรกก็สุขสมเสียจนตาลอย ใบหน้าซบลงบนหมอนส่งเสียงครวญครางออกมาไม่ขาดปาก พยายามจะหันไปมองด้านหลังแล้วแลบลิ้นออกด้วยท่าทางยั่วยวน

“จูบหน่อย เถ้าแก่ขา จูบหนูหน่อย”

ซ่งอี้โน้มลงไปหาภรรยาคนงามก่อนจะมอบรสจูบอันหอมหวานให้อย่างดูดดื่มจนเกิดเสียงจูบอันชื้นแฉะ สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอย่างเร่าร้อนจนน้ำลายใสไหลเยิ้มเชื่อมต่อกันเป็นสายอย่างนุ่มนวล ทุก ๆ อย่างมันเร่าร้อนเกินจะบรรยายกามาในค่ำคืนวสันต์ช่างหอมหวานชวนฝันทำเอาเคลิบเคลิ้มจนสติเลื่อนลอยคล้ายถูกดึงลงสู่ทะเลราคะที่คลื่นโหมกระหน่ำรุนแรงจนหัวใจสั่นไหวไม่เป็นจังหวะ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 15 ‘คู่ชีวิต’

    บทที่ 15‘คู่ชีวิต’..เสียงจูบดังระงมภายในห้องอาบน้ำที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยสายน้ำที่เอ่อล้นขึ้นมาจากอ่างใบใหญ่แต่เหมือนจะแคบลงยามคนสองคนกำลังนัวเนียกันอยู่ภายใน ริมฝีปากเล็กถูกขบกัดจนรู้สึกเจ็บแปล๊บแต่หยางเยว่กลับรู้สึกชอบมากเธอโหยหาความป่าเถื่อนจากเขาด้วยการสอดแทรกลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นหนาอย่างดูดดื่มจนเกิดเสียงจูบอันชื้นแฉะยั่วยวนหัวใจให้ลุ่มหลงในความปรารถนาอันมากล้นสัมผัสเปียกชื้นจากริมฝีปากหนาที่เลื่อนต่ำลงมายังหน้าอกอวบอิ่ม ปากดูดดึงยอดปทุมถันสีสดจนมันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเถือก เรียวลิ้นกวาดต้อนไปทั่วฐานจนน้ำลายเหนียวอาบชโลมเป็นเส้นสายใยน้ำหวานที่หยาดเยิ้มไหลย้อย เสียงครวญครางดังออกมาไม่ขาดปาก มันหวานนุ่มละมุนหูแต่ก็แฝงไปด้วยความกระเส่าเสียวซ่านที่ซ่งอี้ชอบมากเลยปรนเปรอสวาทเล้าโลมเรือนกายของหยางเยว่เต็มที่เพราะอยากได้ยินเสียงครวญครางซ่งอี้ดำน้ำลงไปใต้ล่างจนหยางเยว่ตกใจแต่ยังไม่ทันห้ามก็รู้สึกเสียวซ่านยามลิ้นหนากวาดเลียไปทั่วกลีบดอกไม้งามจนต้องส่งเสียงครางหวานฉ่ำออกมา ใบหน้าเชิดขึ้นมือดำดิ่งลงไปขยุ้มผมหนาภายใต้ผืนน้ำที่กำลังกระเพื่อมเอ่อล้นขอบอ่างตามร่างขยับของคนสองคน แต่ทำได้ไม่น

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 14 'ซ่งเหยาน้อย'

    บทที่ 14'ซ่งเหยาน้อย'..เสียงเด็กน้อยร้องอ้อแอ้อยู่ภายในเรือนหลังใหญ่ที่ตอนนี้มีเหล่าสาวรับใช้กำลังเดินเข้าเดินออกด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข ขนมหวาน ผลไม้ถูกยกเข้ามาภายในเรือนจัดวางบนโต๊ะอย่างมากมาย แต่ก็ไม่ลืมข้าวบดละเอียดของเด็กน้อยด้วยที่ตอนนี้หอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นนมที่ใช้ผสมลงไปในข้าวบดอย่างพิถีพิถัน สะอาดสะอ้านและมีคุณประโยชน์สำหรับเด็กวัยกำลังโต“ไหนใครหิวข้าวบ้าง”ซ่งอี้หยิบถ้วยช้าวบดผสมนมเดินมาหา ‘ซ่งเหยา’ ลูกชายวัยหนึ่งขวบที่นั่งอยู่บนตักของหยางเยว่ด้วยรอยยิ้ม เขานั่งลงที่พื้นตรงหน้าของบุตรชายที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจก่อนจะตักข้าวบดผสมนมขึ้นมาจ่อที่ปากเล็ก ๆ ที่กำลังส่งเสียงอ้อแอ้ออกมา ช่างน่ารักน่าชังจนอยากจะจับมาฟัดแก้มให้ช้ำแต่ก็ต้องหักห้ามใจเอาไว้“อ้ามมมม อ้าปากเร็วครับ ไหนใครคนเก่ง”“แอ้ ๆ อ้าม ๆ” ซ่งเหยาตัวน้อยยกมือไม้ขึ้นจับไปในอากาศด้วยท่าทางสดใสร่าเริงตามวัย ปากเล็กเคี้ยวข้าวบดผสมนมหมุบหมิบช่างน่าเอ็นดู“อร่อยไหมครับคนเก่ง”“หม่ำ ๆ”“ครับ ๆ หม่ำ ๆ อ้าปากหม่ำ ๆ” ซ่งอี้ตักข้าวบดผสมนมป้อนให้ลูกชายตัวน้อยด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุขเขาเงยขึ้นสบตากับหยางเ

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 13 ‘โดนสั่งห้ามไปไหน’

    บทที่ 13‘โดนสั่งห้ามไปไหน’..หยางเยว่เดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ในยามเช้าภายใต้ชายคาเรือนของตนเอง ผ่านมาแล้วสามวันนับจากเกิดเหตุการณ์ร้ายขึ้นกับเธอ ตัวเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร ลูกก็ยังอยู่ดี เพียงแค่อ่อนเพลียเท่านั้นจึงนอนโรงพยาบาลเพียงคืนเดียวก็กลับมาอยู่บ้านได้พวกโจรถูกตำรวจจับกุมรวมถึงฉีเหมยหลิวด้วย เธอไม่ได้ไปพบฉีเหมยหลิวหรอกกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวตบอีกฝ่ายจนฟันร่วงและที่สำคัญไปกว่านั้นเธอกำลังตั้งท้อง อะไรเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงไม่ใช่ลอยหน้าลอยตาไปทุกที่ สถานีตำรวจมีผู้ร้ายมากมายเกิดหลุดการจับกุมแล้วเข้ามาทำร้ายเธอจะแย่เอา ซ่งอี้อยากให้เธออยู่บ้านรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีมากกว่า“วันนี้ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด”พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาเธอหันกลับไปหาซ่งอี้ที่กำลังจะออกไปทำงานจึงเลื่อนมือไปช่วยจัดเสื้อผ้าเขาให้เรียบร้อย “ฉันรู้แล้ว เถ้าแก่พูดกรอกหูฉันทุกวัน”“ก็เธอชอบดื้อ”“ฉันดื้อตรงไหนคะ เชื่อฟังเถ้าแก่จะตาย”“ดีแล้วจะได้ไม่เกิดเรื่องอีก”“แต่จะให้อยู่แต่ในบ้านอย่างเดียวก็เหงาแย่เลย”“ไว้เธออยากไปไหน ฉันจะพาไปเอง”“จะดีเหรอคะ เถ้าแก่ต้องทำงานไม่รบกวนเหรอ?”“ฉันยอมไม่ไปทำงานดีกว่าต้องปล่อยเธอไปไห

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 12 'ชดใช้กรรม'

    บทที่ 12'ชดใช้กรรม'..“ช่วยด้วย!”“ใครก็ได้ช่วยด้วย!”“หยุดนะโว๊ย!”พวกโจรวิ่งตามมาติด ๆ ในขณะที่หยางเยว่ก็พยายามวิ่งหนีเพื่อเอาตัวรอดจนเธอเริ่มเหนื่อยแล้ว ขาแทบจะก้าวไม่ออกอีกต่อไปแล้วเพราะมันอ่อนล้ามากเหมือนจะล้มได้ตลอดเวลา ดวงตาคู่สวยมองออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้ความหวังเพราะถนนมันช่างห่างไกลเหลือเกิน แต่ตอนที่แสงแห่งความหวังกำลังจะหมดลงกลับมีรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาด้วยความเร็วรถยนต์ถูกจอดลงตรงหน้าของหยางเยว่ ห่างออกไปไม่ไกลเท่านั้น คนที่คุ้นเคยก้าวลงมาจากรถพร้อมปืนในมือแล้วชี้ปลายกระบอกมาทางเธอจนหยางเยว่ตกใจ“ฮูหยินก้มลง!” เสียงตะโกนของซ่งอี้ดังสนั่นจนหยางเยว่ต้องหยุดฝีเท้าแล้วทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นสองมือยกขึ้นปิดหูตัวเองแล้วก้มหัวลงให้ต่ำที่สุดทันทีปัง ปัง ปัง!เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดกระสุนที่มีกลิ่นดินปืนไหม้พุ่งผ่านไปเหนือตัวของหยางเยว่มุ่งตรงไปยังด้านหลังที่มีพวกโจรอยู่ จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดจนเธอต้องหันไปมองก็พบว่าโจรสองคนถูกยิงจนล้มลงไปกองกับพื้นเลือดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลที่ขาและแขนภาพน่ากลัวตรงหน้ามันทำให้จิตใจของหยางเยว่เตลิดไปไหนต่อไหน บวกกับคว

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 11 'เหตุด่วนเหตุร้าย'

    บทที่ 11'เหตุด่วนเหตุร้าย'..บ้านสกุลหยางหยางเยว่นั่งอยู่ภายในศาลากลางสระน้ำที่สงบร่มเย็น เบื้องหน้ามีขนมหวานมากมายที่ถูกยกขึ้นโต๊ะแล้วยังมีชารสดีมากอีกด้วย แต่ก็มีผู้อื่นร่วมโต๊ะนั่นคือมารดาเลี้ยงและน้องสาวคนเล็กของนาง“ต้องขอบคุณเธอที่ยอมเสียสละตัวเองแต่งงานกับเถ้าแก่ซ่ง เราถึงได้มีชาดีกินเช่นนี้” ฮูหยินหวังมารดาเลี้ยงของหยางเยว่กล่าวขึ้น“ฉันก็ยินดีที่การเสียสละของฉัน ทำให้พวกท่านได้สุขสำราญใจกันเช่นนี้” หยางเยว่ยกถ้วยชาขึ้นดื่มก่อนจะมองไปทาง ‘หยางอัน’ น้องสาวคนเล็กของนางที่ตอนนี้ก็เริ่มแตกเนื้อสาวแล้ว“ต่อไปก็ตาของเธอ เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้เถิด”“พะ… พี่หญิงสามกล่าวอะไรคะ?” หยางอันยังคงมีสีหน้าใสซื่ออย่างไม่เข้าใจนัก“ก็ถูกบังคับแต่งงานเหมือนฉันไง”พอได้ยินเช่นนั้นหยางอันก็หน้าเสียเล็กน้อยจนฮูหยินหวังต้องหันไปปลอบใจ “อนาคตไม่แน่นอน ตอนนี้สกุลก็ไม่ได้เดือดร้อนอันใด อีกอย่างอันเอ๋อร์ก็ร่ำเรียนที่โรงเรียนสตรีอนาคตคงได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยไม่ได้แต่งงานเร็ว ๆ นี้หรอก”“ดียิ่งนัก ช่างเป็นครอบครัวที่รักลูกเท่ากันเหลือเกิน”หยางเยว่อดไม่ได้ที่จะเบ้ปากด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะมันย่

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 10 'ข่าวใหญ่สกุลซ่ง'

    บทที่ 10'ข่าวใหญ่สกุลซ่ง'..ภายในห้องเงียบสงบไร้ซึ่งซุ่มเสียงใด ๆ ทั้งนั้น หมอทำการตรวจดูหยางเยว่อย่างละเอียด สอบถามมากมายจนเธอแทบจะตอบไม่ทัน ส่วนซ่งอี้ก็นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเขาเอาแต่จ้องหมอตลอดเวลาถึงไม่มีคำพูดแต่มันคือความกดดันอย่างยิ่งเหมือนว่าสุดท้ายจะได้ข้อสรุปแล้วหมอวัยกลางคนหันมาส่งยิ้มให้ซ่งอี้ก่อนจะประสานมือแล้วโค้งหัวลงเล็กน้อย “ยินดีด้วยเถ้าแก่ซ่ง ยินดีด้วย”“ยินดีเรื่องอะไร ฮูหยินของฉันเจ็บไข้อยู่แท้ ๆ”“ฮูหยินไม่ได้เจ็บไข้หรอก แต่ที่มีอาการอาเจียนเพราะกำลังแพ้ท้อง”“ฮะ!” สองสามีภรรยาต่างร้องอุทานออกมาพร้อมกันทันที“คุณว่าอะไรนะคุณหมอ” ซ่งอี้ถามย้ำอีกรอบ“ผมถึงต้องแสดงความยินดีไง ตอนนี้ฮูหยินหยางตั้งครรภ์ได้ราว ๆ สองเดือนแล้วครับ เพราะรอบเดือนไม่มาสองเดือนแล้ว และมีอาการอื่น ๆ ของคนแพ้ท้องร่วมด้วยจึงมั่นใจว่าตั้งครรภ์แน่นอน ถ้าเถ้าแก่ซ่งอยากแน่ใจมากกว่านี้ก็สามารถไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกครั้งได้”ซ่งอี้และหยางเยว่ต่างได้ยินในสิ่งที่หมอพูดเป็นอย่างดีชัดเจนทุกถ้อยคำแต่เหมือนว่าหูของพวกเขาจะดับไปเสียแล้วสติก็ล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่อความดีใจเอ่อล้

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 3 ‘อึดถึกทนอย่างกับม้า'

    บทที่ 3‘อึดถึกทนอย่างกับม้า'..ซ่งอี้ลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้าเมื่อควานมือหาร่างอรชรของภรรยายอดรักแต่กลับไม่พบเจอผู้ใดเลย เจอเพียงเตียงที่ว่างเปล่าเท่านั้นจึงลุกขึ้นนั่งก่อนจะบีบนวดหัวไหล่และหลังคอเล็กน้อย แขนใหญ่ยกขึ้นก่อนจะหมุนเพื่อขับไล่ความเมื่อยล้าจากกิจกรรมรักอันหนักหน่วงเมื่อคืน “ฮึบ!”เส

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 7 ‘ดื่มด่ำความสุขในยามราตรี’

    บทที่ 7‘ดื่มด่ำความสุขในยามราตรี’..Shanghai.ใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้เต็มไปด้วยแสงสีตระการตา ยามราตรีที่ควรเงียบสงบกลับมีแต่เสียงเพลงและเสียงพูดคุยดังอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะเดินไปหัวมุมถนนไหน ตึกปูนรูปทรงแบบตะวันตกที่ประดับประดาด้วยไฟหลากหลายสีที่ห้อยระโยงระยางจนสว่างไสว มันคือความเจริญที่คนนอกเมืองเซ

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 5 ‘ทิวทัศน์ขอบหน้าต่าง’

    บทที่ 5‘ทิวทัศน์ขอบหน้าต่าง’..“ฮูหยินผู้เฒ่ายังแข็งแรงอยู่เลยนะคะ” หยางเยว่กล่าวขึ้นยามรินชาใส่ถ้วยให้สามีที่ตอนนี้นั่งพักกันอยู่ภายในเรือน“ปีนี้อายุ 70 แล้ว แต่ยังแข็งแรงมาก”“จริงค่ะ พ่อฉันอายุ 40 กว่ายังดูแก่กว่าอีก”“แต่คุณย่ามักจะบอกว่ามันเป็นเวรกรรมที่ทำให้คุณย่าต้องอายุยืนเพื่ออยู่กับคว

  • ฮูหยินช่างยั่วยวนยิ่งนัก   บทที่ 4 'ฮูหยินผู้เฒ่า'

    บทที่ 4'ฮูหยินผู้เฒ่า'..หยางเยว่เดินเล่นอยู่ภายในสวนดอกไม้ที่มีดอกไม้เบ่งบานหลายสายพันธุ์ บางสายพันธุ์ก็นำเข้ามาจากต่างชาติงดงามแปลกตาแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เช่นดอกสีแดงสดเด่นมากอย่างกับเลือด ตรงเกสรมีสีเหลืองตัดงดงามไม่ใช่น้อยยิ่งปลูกเรียงรายติดกันยิ่งดูงามตาราวกับทุ่งสวรรค์ พวกต่างชาติที่นำเข

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status