บทที่ 1 ทางรอด

            เรือนเก่าผุพังท้ายจวนใหญ่เต็มไปด้วยความอับชื้น เสื่อเก่าขาด ๆ ปูอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น ราวกับเป็นคุกชั้นต่ำที่ใช้ขังผู้ไร้ค่า

            เมิ่งซูเหยานั่งเอนหลังโดยที่ไม่อาจสลัดเรื่องเขาออกจากหัวได้เลย

            “ฉันทำกรรมอะไรไว้กับนายกันแน่ ถึงหนีกันไม่พ้นสักที”

            “ฉันจะต้องหาทางออกไปจากตระกูลเฮงซวยนี้ให้ได้” เธอตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

            แม่ทัพหนุ่มให้พ่อบ้านโยกย้าย ‘ฮูหยินแก้เคล็ด’ ของตัวเองมาทนทุกข์ในเรือนทาสตั้งแต่กลับจากจวนคู่หมั้นเมื่อวานนี้

            ความใจดำของเขา ทำให้เธอแทบอยากเผาพริกเผาเกลือสาปส่งเขาให้ตายตกตามกัน

            “คุณหนู…เอ่อ…คุณชายใหญ่เคยฝากจดหมายไว้ให้บ่าวเจ้าค่ะ” เสียงสั่นพร่าของเหมยเอ๋อร์ สาวใช้คู่ใจดังขึ้น

            นางหันรีหันขวางมองไปรอบ ๆ ก่อนยื่นจดหมายปิดผนึกออกมาด้วยมือสั่นเทาไปให้เจ้านาย

            เมิ่งซูเหยาหันมองสิ่งนั้นพลางรับมันมาด้วยดวงตาเป็นประกาย อย่างน้อยก็มีคนในครอบครัวนี้หลงเหลืออยู่อีกคน

            แต่ยังไม่ทันได้เปิดอ่าน เสียงตะโกนดังขึ้นนอกเรือน

          ปัง!

            “นังทาสโง่เง่า รีบออกมาเดี๋ยวนี้ นี่คือเสื้อผ้าฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านแม่ทัพ เป็นผ้าพระราชทานจากฝ่าบาท! ซักให้สะอาดที่สุด หากมีแม้แต่รอยขีดข่วน พวกเจ้าเตรียมถูกลงหวายได้เลย!”

            เหมยเอ๋อร์หน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินเสียงประกาศที่เต็มไปด้วยความสมเพชเย้ยหยัน “คุณหนูเจ้าคะ…พวกมันต้องหาเรื่องกลั่นแกล้งพวกเราแน่ ๆ”

            เมิ่งซูเหยากลับยกยิ้มบาง “ไม่ต้องห่วง วันนี้ข้าไม่ใช่คนบ้าคนเดิมให้ใครกดหัวง่าย ๆ อีกแล้ว”เธอสอดจดหมายเก็บไว้ในแขนเสื้อ ยกคางเชิดอย่างถือดีแล้วก้าวออกไปพร้อมสาวใช้

            ลานกว้างหน้าเรือนพักทาส เต็มไปด้วยบ่าวไพร่ในจวนเฉิน สาวใช้คนหนึ่งยืนออกคำสั่งอยู่ด้านหน้า

            เมื่อเห็นเมิ่งซูเหยาออกมา ก็กอดอกยักคิ้วราวเหนือกว่า

            “หึ เป็นเพียงเมียแก้เคล็ด แต่กลับเชิดคอสูงอย่างหงส์…น่าสมเพชนัก” เป็นสาวใช้ของเว่ยหนิงอันที่เป็นผู้นำสาดคำพูดกดขี่ข่มเหงก่อนใคร

            หัวหน้าสาวใช้จวนเฉินรีบเสริมเสียงแข็ง “ตอนนี้นางมีฐานะต่ำกว่าพวกเราเสียอีก”

            “ฮูหยินผู้เฒ่าและท่านแม่ทัพประกาศแล้วทั่วทั้งจวน... นางคือทาสชั้นต่ำที่ต้องทำงานหนัก! ฮ่า ๆ ๆ”

            เสียงหัวเราะเหยียดหยามจากบ่าวและทาสคนอื่นร่วมผสมโรงดังขึ้นรอบลาน

            เมิ่งซูเหยากอดอก แสยะยิ้มตอบ “ที่แท้ก็พวกนายว่าขี้ข้าพลอยนี่เอง”

            เธอยกยิ้มมุมปากก่อนพูดต่อโดยไม่ขาดตอน “คนหนึ่งเป็นแค่คนใช้ของจวนเว่ยแท้ ๆ แต่กล้ายื่นจมูกเข้ามาสอดในจวนเฉิน... เห็นทีนายท่านตระกูลเว่ยคงไม่สั่งสอนบ่าว”

            “บังอาจนัก วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้า”

            แค่สาวใช้คนนั้นก้าวเข้ามา เพี้ยะ! พลั่ก... ตุบ

            “โอ๊ยยย นี่เจ้า!” สาวใช้ของเว่ยหนิงอันถูกเมิ่งซูเหยาตบเข้าไปเต็มแรง ตามด้วยถูกถีบจนตัวงอลงไปกองกับพื้น

            บ่าวไพร่หลายคนเริ่มถอยกรูดออกห่าง แต่มีอีกหลายคนที่กรูกันเข้ามาหาเธอ หมายจะรุมเพื่อปรามให้อยู่หมัด

            “อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!!” เมิ่งซูเหยายกนิ้วชี้ส่ายไปส่ายมาเตือนด้วยแววตาเกรี้ยวกราด

            “กดหัวมันให้คุกเข่าลง” สาวใช้ของเว่ยหนิงอันไม่แยแสต่อคำขู่นั้น สั่งเสียงเข้มไร้เพราะมีพวกมากกว่า

            ทว่าแค่อึดใจเท่านั้น ผลัวะ! พลัก...ตุบ

            “ว้ายยย อ๊ากกก ฟันของข้า....ฮือ ๆ”

            เมิ่งซูเหยาเตะตะบันหน้าสาวใช้คนหนึ่งที่กรูเข้ามาหาเธอทันที...แบบเน้น ๆ ชนิดที่ไม่เสียทีที่เธอเคยเรียนวิชาการต่อสู้เพื่อป้องกันตัวเลย

            เธอชี้หน้าใส่คนพวกนั้นพลางมองด้วยแววตาแข็งกร้าว“ถ้าอยากฟันร่วงหมดปากเหมือนสตรีอวดดีคนนี้ก็เข้ามาสิ”

            ไม่นานทุกปากเงียบกริบไม่มีใครกล้าเอ่ยปากต่อคำกับเมิ่งซูเหยาอีก

            ร่างบางระหงใบหน้าระคนหวานในชุดผ้าป่านสีหม่น ยืนกอดอกมองกราดไปยังสาวใช้ด้วยท่าทีราวกับนักเลงหัวไม้ พร้อมกับคำพูดเหิมเกริม

            “ทุกคนจงฟังให้ดี ตำแหน่งฮูหยินเอกของข้า…จะหลุดได้ก็เพราะฝ่าบาท หาใช่ลมปากเน่า ๆ ของเจ้าของจวนแห่งนี้ไม่”

            “บังอาจนัก!! เจ้ากล้าว่าท่านแม่ทัพกับฮูหยินผู้เฒ่าเช่นนั้นหรือ!” หัวหน้าสาวใช้ตระกูลเฉินชี้หน้าเมิ่งซูเหยาทันทีเมื่อหันไปเห็นว่าผู้เป็นนายกำลังเดินเข้ามาใกล้

            เมิ่งซูเหยาหัวเราะหยัน “ทำไม? ข้าจะด่าคนต้องดูฤกษ์ดูยามด้วยรึไง?”

            เสียงอื้ออึงเงียบลงชั่วขณะอีกครั้ง ไม่มีใครเชื่อว่าคนบ้าจะตอบโต้ได้อย่างไม่ลดราวาศอกเช่นนี้

            จากนั้นไม่นานเสียงเรียบนิ่งของผู้มาใหม่ดังขึ้น

            “เสียงเอะอะอึงอลอะไรกัน ดังไปถึงด้านหน้าจวนแล้ว อยากถูกลงหวายกันนักหรือไร”

            เว่ยหนิงอันในชุดงดงามก้าวเข้ามา สีหน้ายกยิ้มอ่อนโยนแต่ดวงตาแฝงด้วยความโกรธที่ถาโถม ก่อนหน้านี้นางย่อมได้ยินคำตอบโต้ของคนตรงหน้าทุกคำ

            มันกล้าอ้างถึงฝ่าบาท

            สาวใช้ที่ฟันหักไปหลายซี่และอีกทั้งมีสีหน้าบวมเป่งไม่สนความเจ็บของตัวเอง นางรีบชี้นิ้วฟ้อง

            “คุณหนูเจ้าคะ! นังเมิ่งซูเหยาอวดอ้างตนว่าเป็นฮูหยินเอกของท่านแม่ทัพ! และยังด่าฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านแม่ทัพอีกด้วย”

            เว่ยหนิงอันปรายตามองเมิ่งซูเหยาแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเยาะเย้ยในที “นางก็แค่สติไม่ดี…พวกเจ้าอย่าได้ถือสานางเลย”

          แอ๊ดด

            ประตูอีกด้านเปิดกว้าง เฉินหนานเซิงเดินตรงเข้ามาพร้อมรัศมีน่าเกรงขามสมกับเป็นของแม่ทัพเอกแห่งแผ่นดิน

            เขามองตรงมาที่เมิ่งซูเหยาแล้วกล่าวเสียงเข้ม “ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าจวนแม่ทัพไม่เคยมีฮูหยินเอก เจ้าเป็นคนที่แต่งแก้เคล็ดเท่านั้น อย่าคิดใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกผู้คนในจวนอีก!”

            เมิ่งซูเหยา ริมฝีปากยกยิ้มประชด แค่นหัวเราะ “หึ พวกเจ้าสองคนจงรับรู้ไว้เถิดว่า ข้าไม่เคยอยากเอาตัวเองมาพัวพันในรักของหญิงชั่วชายเลวสักนิด”

            “ดังนั้นพวกเราไปกราบทูลฝ่าบาทหย่ากันเสียเดี๋ยวนี้ จะได้ไม่ต้องทนขยะแขยงกันอีก”

            คำพูดนั้นทำเอาแม่ทัพหนุ่มเลือดขึ้นหน้า

            “ข้าอยากจะหย่ากับเจ้าเสียวันนี้พรุ่งนี้เหมือนกัน” เฉินหนานเซิงกลืนคำพูดบางคำลงคอ

            ‘ถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่กับฝ่าบาท ข้าไม่ยอมให้เจ้ามาทำให้ชีวิตของข้ากับคู่หมั้นยุ่งเหยิงถึงเพียงนี้’

            แต่แล้วก่อนที่การปะทะทางวาจาจะลุกลามไปไกล “พวกเจ้าสองคนหย่ากันมิได้เด็ดขาดหากยังไม่ถึงเวลา” เสียงมีอำนาจของผู้อาวุโสแห่งจวนแม่ทัพดังขึ้น

            ทำให้ทุกคนเงียบกริบ มีแต่เมิ่งซูเหยาที่ยกยิ้มอย่างผู้ชนะอยู่ในที เธอยกมือประสานศีรษะงามโน้มเล็กน้อย เสียงหวานแต่แฝงคม “ถ้าเช่นนั้น…เราก็ตกลงกันด้วยดีเถอะ ท่านฮูหยินผู้เฒ่า”

            ประกายท้าทายในดวงตาคู่นั้นทำให้เฉินหนานเซิงพลันขบกรามแน่น แววตาท้าทายอวดดีปนเกลียดชังของนางทำให้เขาหงุดหงิด

            ส่วนเมิ่งซูเหยายังคงแอบหัวเราะในใจอย่างยินดีปรีดา

            ‘ไม่ว่าเพราะสตรีเฒ่าคนนี้โง่งมเชื่อนักพรตผู้นั้นโดยไม่ลืมหูลืมตาก็ดี...’

            ‘หรือจะเป็นเรื่องจริงก็ช่าง แต่การที่ฉันคือคนคนเดียวที่ช่วยเปลี่ยนร้ายให้กลายเป็นดีให้กับตระกูลเฉิน...นี่แหละคือทางรอดของฉัน!’

            ‘ว่าแต่สตรีคนนี้คือแม่ของนายในชาตินี้ แล้วชาติก่อนก็เป็นหล่อนคนนี้ไหมนะ?’

            เมิ่งซูเหยาอดปวดแปลบในอกไม่ได้ เมื่อหวนคิดถึงชาติก่อนหน้า เธอไม่เคยได้พบแม่ของเขาเลยสักครั้ง ทั้ง ๆ ที่คบกับเขามาถึงสิบปีเต็ม... เขาอ้างมาตลอดว่าพ่อแม่ของเขายุ่งและเดินทางไปต่างประเทศเป็นประจำ

            “ตอนนั้นฉันไม่ควรคิดเข้าข้างตัวเองเลย การที่นายไม่ต้องการให้ฉันพบแม่นาย...ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่านายไม่เคยรักฉันจริง”

            สุดท้ายแล้วน้ำตาเอ่อล้นดวงตาคู่งามอย่างช่วยไม่ได้

            “คุณหนูท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ” เหมยเอ๋อร์ที่ยืนปรบมือสะใจเมื่อครู่ เอ่ยถามเจ้านายด้วยความเป็นห่วงเมื่ออีกคนดูเศร้าสร้อยลงไปถนัดตา

            “ข้าแค่คิดถึงท่านพ่อ ท่านแม่น่ะ” เมิ่งซูเหยากะพริบตาถี่ ไล่น้ำใส ๆ ออกจากตา พลางตอบเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง ก่อนหันไปทางผู้อาวุโสของจวนอย่างรอคอยคำตอบ

            “เจ้าตามข้าไปที่เรือนใหญ่” เยี่ยนลิ่วอิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยความกดดัน

            “ท่านแม่ขอรับ มีอะไรต้องพูดจากับนางอีก! ให้นางอยู่ที่เรือนทาสเงียบ ๆ ก็พอ... ” เฉินหนานเซิงก้าวเข้าขวางน้ำเสียงเขาแข็งกร้าวแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

            เขาไม่เชื่อเรื่องแก้เคล็ดอะไรนั่น

            แต่เรื่องที่ฝ่าบาทต้องการให้สตรีนางนี้อยู่ที่จวนเฉินเพื่อความปลอดภัยของนางเอง เป็นเรื่องที่ทำให้เขาน้ำท่วมปากจนถึงตอนนี้

            เยี่ยนลิ่วอิงหันกลับมามองบุตรชาย แววตานั้นทั้งเด็ดเดี่ยวและเจ็บปวด “เจ้าไม่เชื่อก็ช่าง แต่ข้าเชื่อ… ข้าไม่ยอมให้ชีวิตเจ้าซ้ำรอยของบิดาเจ้าอีก”

            ครั้งหนึ่งเคยสูญเสียเพราะเพิกเฉย ดังนั้นครั้งนี้นางจึงไม่คิดลังเล

            สิ้นคำพูดหนักแน่นนางจะสะบัดแขนเสื้อเดินนำหน้าทุกคนไป