บทที่ 2 น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง

            ห้องรับรองของเรือนใหญ่ตึงเครียดจนเงียบสงัด แม้แต่เสียงลมลอดหน้าต่างยังฟังชัดเจน

            เยี่ยนลิ่วอิงนั่งบนตั่ง แววตาคมกริบกวาดมองลูกสะใภ้ขัดตาทัพด้วยความไม่ชอบใจ อีกทั้งในใจของนางเต็มไปด้วยความสงสัยว่าเหตุใดอีกคนมิใช่คนบ้าอย่างที่ผู้คนเขาลือกัน

            สุดท้ายแล้วก็นิ่งเงียบเพราะต้องพึ่งพาอีกฝ่าย นางถึงต้องข่มใจ

            ท่ามกลางความเงียบ คงมีแค่สตรีคนหนึ่งที่ไม่ได้แยแสต่อความกดดันพวกนั้นนัก

            “คนนอกอย่างนาง… มีสิทธิ์นั่งฟังการเจรจาของเราด้วยหรือ จะว่าไปก็แปลก คุณหนูเว่ยมิได้ตบแต่งเข้าจวนด้วยซ้ำแต่กลับถือดีให้คนใช้ของตนเข้าไปวุ่นวายเรื่องของจวนเฉิน ช่างเป็นว่าที่สะใภ้ที่เหิมเกริมเสียจริง” เมิ่งซูเหยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเนิบนาบแต่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันถากถาง

            เว่ยหนิงอันหันไปมองเยี่ยนลิ่วอิงกับเฉินหนานเซิงอย่างรู้สึกผิด

            “ท่านพี่เจ้าคะ ข้ามิได้ตั้งใจก้าวก่ายเรื่องในจวนท่าน เพียงแต่อยากช่วยท่านป้าเยี่ยนเท่านั้น”

            นางบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร แต่ในใจกลับก่นด่าคนที่พูดทุกคำ

            เมิ่งซูเหยามองภาพเว่ยหนิงอันเกาะแขนแม่ทัพราวคนไร้เรี่ยวแรงพลางร้องไห้ราวกับถูกเฆี่ยนตีเจียนตายเช่นนั้น

            เธออดไม่ได้ที่จะเบะปาก ‘ชาติก่อนหล่อนมารยาสาไถยเก่ง ทำให้ชายเลวคนนั้นหลงหัวปักหัวปำจนต้องทรยศฉัน... ชาตินี้ก็ตอแหลไม่ต่างกันสินะ’

            ริมฝีปากของเธอคลี่ยิ้มบางเบาก่อนหันไปมองเฉินหนานเซิงที่เอาอกเอาใจว่าที่เมียรักเหลือประมาณ

            “ผีเน่ากับโลงผุ” เสียงไม่ดังไม่เบาหลุดรอดออกจากปากจนได้ “...”

            ปัง!

            เฉินหนานเซิงทุบโต๊ะ จนน้ำชาสะเทือนจนหก “เจ้า…พูดอะไรออกมา!”

            เมิ่งซูเหยาหันไปมองหน้าตาย พลางเงยหน้ามองขื่อไม้เหนือศีรษะ “โอ้…ท่านแม่ทัพอย่าโกรธนักเลยเดี๋ยวจะตายก่อนวัยอันควร”

            “ข้าหมายถึงขื่อหลังคาต่างหาก ดูสิ ผุจนจะถล่มอยู่แล้ว”เธอหัวเราะชอบใจที่ทำให้อีกคนโกรธได้

            “อย่ามาเล่นลิ้น ข้าได้ยินเจ้าพูดทุกคำ” แม่ทัพหนุ่มกัดฟันตอบกลับแววตาคมกริบจ้องมองนางไม่วางตา

            เมิ่งซูเหยากะพริบตาใสซื่อ “ข้าไม่รู้เลยว่าว่าที่สามีของคุณหนูเว่ยนอกจากจะแก่แล้ว ยังหูเพี้ยนอีก”                                         

            “เจ้ามันบังอาจนัก! กล้าเอ่ยว่าจาสามหาวกับท่านแม่ทัพใหญ่ของแผ่นดิน ตบปากมัน” เว่ยอันหนิงทนไม่ไหวให้อีกคนกำเริบเสิบสานอีก

            เมิ่งซูเหยาชิดหน้าตอบโต้นิ่ม ๆ  “ถ้าใครแตะต้องข้าอีก… ข้าจะตีกลองร้องทูลต่อหน้าศาลต้าหลี่แห่งเมืองหลวงทันทีว่า พวกเจ้ารังแกฮูหยินเอกพระราชทาน แล้วข้าจะขอหย่าจากคู่หมั้นของเจ้า… คราวนี้เขาอาจจะได้ตายจริง ๆ”          

          ปัง! เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะดังสนั่นอีกครั้ง

            “หุบปากเสีย!” เยี่ยนลิ่วอิงปรามเสียงแข็ง

            สายตาอันทรงอำนาจกวาดไปทั่วห้องจนทุกคนก้มหน้างุด นางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหันไปหาสตรีข้างกายบุตรชาย “หนิงอัน…วันนี้เจ้ากลับไปก่อนเถิด”

            “ท่านป้า!” เว่ยหนิงอันหน้าซีดเผือด รู้สึกราวกับถูกสาดน้ำเย็นเข้ากลางอก นางถูกกีดกันและถูกฉีกหน้าเพราะสตรีบ้าผู้นี้ต่อหน้าทุกคน           

            เมิ่งซูเหยาโบกพัดในมืออย่างสำราญใจ เมื่อเห็นอีกคนร้อนรนจนดิ้นพล่าน

            เธอยิ้มตาหยีก่อนพูดราวกับหวังดีทุกค“ข้าแนะนำให้เจ้ากลับไปอยู่ที่จวนอย่างสงบเสงี่ยม มิต้องห่วงอันใดข้ารับรองว่า ว่าที่สามีสุดที่รักของเจ้าจะเป็นของเจ้าวันยังค่ำ ข้าไม่เคยอยากได้บุรุษพันนี้เป็นสามี”

            เธอยกยิ้มพลางส่งสายตาไปยังคนที่เธอเกลียดชัง “แม้ข้าคนนี้จะฟื้นจากการป่วยได้ไม่นาน แต่รู้ดีว่าอันไหนเพชรอันไหนตม”

            เฉินหนานเซิงผู้ซึ่งไม่เคยใส่ใจสตรีที่ถูกยัดเยียดมาเป็น ‘ฮูหยินแก้เคล็ด’ แม้สักครั้ง

            งานแต่งเขาก็ไม่เข้าร่วม สินสอดที่ควรมีตามธรรมเนียมก็ไม่มีแม้แต่น้อย นางก็เป็นเพียงเครื่องมือเพื่อปกป้องรักษาตระกูลเฉินไม่มากไปกว่านั้น

            แต่บัดนี้…

            หญิงสาวในชุดสีเทาซีด โบกพัดในมืออย่างสำราญใจ ริมฝีปากยกยิ้ม คำพูดเหน็บแนมเชือดเฉือนเกินกว่าจะออกจากปากคนบ้า ทำให้เขาต้องมองนางอย่างพิจารณาเป็นครั้งแรก

            ความสงสัยแทรกซึมขึ้นมาพร้อมกับโทสะ เฉินหนานเซิงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำกดดัน

            “อย่าอวดดีไปนัก แต่งงานแก้เคล็ดก็เรื่องหนึ่ง แต่เจ้าก็อย่าลืม ว่าเจ้าเองก็อาศัยใบบุญตระกูลเฉินเพื่อรักษาชีวิตตัวเองเช่นกัน ศัตรูของตระกูลเมิ่งยังรอคอยที่จะกำจัดเจ้าอยู่”

            คำพูดนั้นหนักหน่วงพอจะทำให้รอยยิ้มของนางสั่นไหว และมันทำให้ชายหนุ่มยกยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อคนที่เถียงฉอด ๆ นิ่งอึ้งไปบ้าง

            ทว่าก็แค่ครู่เดียวเท่านั้น

            “มิต้องห่วงไปเลย ข้าสาบานว่าต่อให้ไม่มีตระกูลเฉิน ข้าจะไม่ตายตกตามคนครอบครัวของข้าไปแน่ ข้าสามารถหาทางเอาตัวรอดได้”

            “ให้นางผู้เป็นที่รักของเจ้ากลับไปเถอะ พวกเราจะได้เริ่มพูดจากันเสียที” เมิ่งซูเหยาแม้จะตระหนักดีว่าอีกฝ่ายพูดถูก แต่เธอหรือจะยอมให้เขาไล่ต้อน

            “หนิงอัน เจ้ากลับไปก่อน ข้าจะไปหาเจ้าที่จวนเอง” เฉินหนานเซิงลูบมือคู่หมั้นด้วยความรู้สึกผิด

            เขากับนางควรจะได้ตบแต่งงานกันเมื่อไม่นานมานี้... แต่ทุกอย่างต้องหยุดชะงัก

            ‘แม่ทัพเฉินชะตากำลังจะขาด ในโลกนี้มีเพียงแต่คุณหนูเมิ่งของท่านราชครูเท่านั้นที่จะพลิกร้ายกลายเป็นดี’

            แค่คำทำนายนี้หลุดออกจากปากนักพรตเหิงเจียง ทำให้สตรีบ้าคนนี้ได้แต่งงานกับเขาแทนที่นาง

            เฉินหนานเซิงสบตาเว่ยหนิงอันด้วยแววตาอ่อนโยน

            “เจ้าค่ะท่านพี่ ข้าจะรอท่าน รอให้ท่านเป็นอิสระจากคนไม่สมประกอบผู้นี้” เว่ยหนิงอันน้ำตาคลอ หันไปจับมือแม่ทัพหนุ่มแน่น

            ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ก่อนต้องขบกรามแน่นเมื่อเห็นรอยยิ้มของฮูหยินบ้าของตัวเอง...นางมองเขากับหนิงอันด้วยสายตาสมเพชโดยไม่ปกปิด

            คล้อยหลังเว่ยหนิงอันที่จำใจล่าถอยออกไป ความเงียบในห้องรับรองก็ปกคลุมอีกครั้ง เมิ่งซูเหยากระดิกเท้าไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์

            ใช้พัดกระดาษโบกเบา ๆ ราวกับมาที่นี่เพื่อดื่มชามากกว่าเพื่อเจรจาเรื่องสำคัญ “ข้าจะไม่หย่ากับบุตรชายของท่าน…แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนบางอย่าง” เสียงใสกังวานเย่อหยิ่งดังขึ้น

            เฉินหนานเซิงกอดอกมองท่าที่ไร้มารยาทด้วยความโมโห “รีบพูดมา ข้าไม่ว่างมานั่งฟังเจ้าพล่ามทั้งวัน”

            เมิ่งซูเหยาไม่สนใจสายตาใคร เธอยักคิ้วพลางเอ่ย “จากนี้พวกเราจะอยู่กันแบบ…น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง”

            “หึ…สมควรแล้ว ฮูหยินปลอม ๆ ก็ควรอยู่ในที่ของตน” เยี่ยนลิ่วอิงเอ่ยเสียงเย็น แม้ต้องพึ่งพาอีกฝ่ายแต่ก็ต้องปรามให้รู้ว่าฐานะของนางก็แค่ ‘สะใภ้แก้เคล็ด’

            เมิ่งซูเหยาเพียงปรายตามองแล้วหัวเราะเบา ๆ “หึ ของปลอมที่ท่านรังเกียจ แต่เป็นยันกันความพินาศให้ตระกูลเฉินมิใช่หรือ” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนเอนหลังพิงพนักตั่งโบกพัดเบา ๆ

            ท่าทีนั้นทำให้เยี่ยนลิ่วอิงเกือบหมดความอดทน

            “การแต่งงานแก้เคล็ดนี้…จะต้องมีค่าจ้าง จวนเฉินต้องจ่ายเงินให้ข้าเดือนละหนึ่งร้อยตำลึง” คำพูดต่อมาของสะใภ้แก้เคล็ดพูดออกมาทำให้นางเสียอาการ

          เพล้ง! ถ้วยน้ำชาในมือเยี่ยนลิ่วอิงร่วงแตกกระจาย

            “เหลวไหล! เจ้าเรียกเงินค่าจ้างมากกว่ารายรับต่อวันของร้านผ้าของข้าเสียอีก!”นางลุกพรวดขึ้น ชี้หน้าสะใภ้บ้าด้วยโทสะ

            “ในเมื่อเจ้าเองก็ต้องพึ่งใบบุญตระกูลเฉินเพื่อรักษาชีวิต ก็อย่าบังอาจขูดเลือดขูดเนื้อเกินควร ข้าให้เจ้าได้เพียงสองตำลึงต่อเดือนเท่านั้น!” เยี่ยนลิ่วอิงยืนกราน

            เมิ่งซูเหยาหรี่ตามอง พลางหัวเราะเบา ๆ อีกฝ่ายช่างกล้าต่อรอง หนึ่งร้อยตำลึงเหลือเพียงสองตำลึง

            “เช่นนั้นก็ดี… เตรียมตัวเข้าวังหลวงกัน ข้าจะทูลฝ่าบาทด้วยตัวเองว่าข้าต้องการหย่า” พูดจบเธอก็ลุกขึ้นและก้าวเท้าออกจากห้องทันที

            “หยุดเดี๋ยวนี้นะ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครจะเข้าไปวังหลวงตอนไหนก็ได้” คราวนี้เฉินหนานเซิงออกโรงเตือน เขาตวาดไล่หลังนางเสียงดัง

            เมิ่งซูเหยาหยุดเท้าแต่ไม่ได้หันกลับไปมองเขา เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น

            “ในฐานะบุตรีราชครูเมิ่ง และเป็นฮูหยินเอกพระราชทานของแม่ทัพเอกแห่งแผ่นดิน ข้าไม่มีสิทธิ์เข้าเฝ้าอย่างนั้นหรือ?... “

            “ที่สำคัญการที่ข้าถูกปฏิบัติราวกับทาสต่ำชั้นของจวนเฉิน...เรื่องเช่นนี้ไม่สมควรกราบทูลฝ่าบาทหรอกหรือ?”

            คำพูดนั้นฟาดลงกลางอกทุกคน เฉินหนานเซิงถึงกับชะงัก เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

            สตรีที่คนทั้งเมืองตราหน้าว่าเสียสติ…กลับรู้จักใช้ถ้อยคำขู่และต่อรองอย่างเฉียบคมเช่นนี้ได้อย่างไรกัน

            เยี่ยนลิ่วอิงมือสั่น กำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาว ก่อนหลุบตาลงซ่อนความตระหนก สิ่งที่อีกฝ่ายพูดถูกต้องทุกคำ

            ‘หากทรงทราบว่าอีกฝ่ายถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม... ไม่ทรงนิ่งเฉยแน่’

            นางกัดฟันจนกรามสั่น ก่อนฝืนใจรับคำ “ตกลง... หนึ่งร้อยตำลึงต่อเดือน”

            “ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าที่ใจกว้าง เงินเดือนเดือนแรกรบกวนส่งไปให้ข้าที่บ้านท้ายจวนเฉินด้วย” เมิ่งซูเหยายกยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนหันกลับไปทำความเคารพผู้อาวุโสด้วยท่าทีราวกับลิงหลอกเจ้าก็ไม่ปาน

            “ข้าวกับน้ำเจ้าก็กินของบ้านข้า ที่นอนคุ้มกะลาหัวก็เป็นของบ้านข้า... เจ้ายังจะกล้าเรียกร้องค่าจ้างถึงหนึ่งร้อยตำลึงอีก”

            เฉินหนานเซิงตำหนินาง เงินเดือนร้อยตำลึงมากกว่าเงินเดือนของข้าราชการขั้นสี่เสียอีก

            เม่ยซูเหยาหยุดกึก ก่อนหันกลับมาและเดินเข้าไปหาแม่ทัพหนุ่ม ความเกลียดชังความโกรธแค้น ถูกส่งไปยังคนตรงหน้าอย่างเปิดเผย

            น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยสั่นพร่า แต่ชัดเจนปักอกคนฟังทุกคำ “ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ ข้ากับเหมยเอ๋อร์ได้กินเพียงน้ำเปล่าประทังชีวิต”

            “บ้านที่คุ้มกะลาหัวที่เจ้าว่ากันน้ำค้างยังไม่ได้…การที่ข้าเรียกหนึ่งร้อยตำลึงยังน้อยไปด้วยซ้ำ”

            เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ดวงตาหวานมีน้ำตาคลอหน่วย

            แต่เธอกัดฟันกลั้นน้ำตาเอาไว้ “ลองให้ว่าที่เมียสุดที่รักของเจ้าไปนอนที่ที่ข้าอยู่สักคืน กินอยู่อย่างข้าสักวัน… “

            “หากนางทนได้ ข้าจะไม่เอาเงินสักอีแปะ และจะก้มหัวรับใช้คนในเรือนนี้จนครบหนึ่งปี”

            เมิ่งซูเหยาเช็ดน้ำตาลวก ๆ ก่อนเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

            ความเลวของเขาในชาติที่แล้วโผล่มาตอกย้ำให้หัวใจของเธอชาหนึบอีกครั้ง และชาตินี้สิ่งที่เขาทำกับเจ้าของร่างนี้ทั้งหมด

            ข้าวไม่ตกถึงท้องเธอกับเหมยเอ๋อร์สักเม็ด ผ้าห่มสักผืนยังไม่มี …พวกมันไม่ได้มองว่าเธอเป็นคนสักนิด

            เฉินหนานเซิงคนนี้ก็ไร้หัวใจไม่ต่างกัน

            คล้อยหลังเจ้านายกับสาวใช้ บรรยากาศในห้องเหมือนถูกแช่แข็ง แม่ทัพหนุ่มหันไปมองมารดาอย่างคาดคั้น

            เขาลดเมิ่งซูเหยาไปเป็นทาสก็เพื่อให้ศัตรูเลิกพุ่งความสนใจมาที่นาง...แต่มิได้ใจร้ายใจดำให้อีกคนต้องอดตายและนอนอยู่ในบ้านที่ไร้หลังคาเช่นนั้น

            “คงเป็นหัวหน้าสาวใช้ที่ทำโดยพละการ ไว้แม่จะจัดการนางเอง” เยี่ยนลิ่วอิงเปลี่ยนเรื่องอย่างขอไปที

            ตอนนั้นนางคิดแค่ว่าคนบ้าไร้สติจะเป็นอยู่เช่นไรก็ได้ ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเป็นหน้ามือหลังมือเช่นนี้

            เฉินหนานเซิงพยักหน้าให้มารดาพลางเดินออกจากห้องไปอีกคน ขณะที่ครุ่นคิดเรื่องของคนบ้าไม่หยุด

            เมื่อครู่อีกฝ่ายมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อและน้อยใจ...สายตาของคนที่เหมือนเคยรู้จักกันมาเนิ่นนาน 

            ไม่ว่าเมิ่งซูเหยาจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ... แต่เธอก็ดึงความสนใจของเขาเข้าให้แล้ว!