บทที่ 7 สับสน

        เวลาย่ำรุ่งที่ควรจะเป็นเวลาที่ได้หลับอย่างเป็นสุขไป แต่เมิ่งซูเหยากลับต้องเผชิญกับเสียงหนวกหูจนน่ารำคาญ

            “ฮูหยินขอรับ ท่านแม่ทัพเชิญให้ท่านไปที่เรือนใหญ่ทันที”

            “ฮูหยินขอรับ”

            ปัง! เสียงสิ่งของปะทะกับกำแพงห้องดังลั่น

            “เงียบไปเลยนะไอ้พวกบ้า กล้าส่งเสียงดังยามวิกาล เดี๋ยวฉันก็แจ้งความจับเสียเลย”

            “อาเสียนดูสิ ไม่เพียงไม่ตื่นแต่ฮูหยินยังจะแจ้งความจับพวกเราเสียด้วย แต่มันมีกฎหมายข้อนี้ด้วยหรือ” ทหารของเฉินหนานเซิงเกาหัวแกรก ๆ เมื่อได้ยินคำตอบโต้ของคนที่ตนต้องมาตาม

            ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว เขายังขุดนางออกจากเตียงไม่ได้เลย “...”

            “แค่สตรีคนเดียวพวกเจ้าไม่มีปัญญาปลุกงั้นรึ” เสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้นข้างหูทำให้ทหารทั้งสองขนลุก มิใช่ว่าเพราะเป็นภูตผีปีศาจ... แต่เพราะเจ้านายของเขาโกรธจัดเสียแล้ว

            “หนวกหูที่สุด คนจะนอนเสียงดังกันอยู่ได้” เมิ่งซูเหยาเองก็โมโหเช่นกันเพราะถูกรบกวนการนอนอันมีค่าของตัวเอง “...”

            มีแต่เหมยเอ๋อร์เท่านั้นที่อยากจะร้องไห้เสียให้ได้

            เมื่อวานนี้คุณหนูของนางทำร้ายท่านแม่ทัพจนอีกฝ่ายเกือบสืบทายาทไม่ได้ แล้วยังหลับพริ้มอย่างเป็นสุขตลอดคืนได้อีก

          แอ๊ดดด โครม! เสียงเปิดประตูอย่างแรงทำให้เหมยเอ๋อร์สะดุ้งโหยง

            “ท่านแม่ทัพ ข้าจะปลุกคุณหนูเอง อย่าเข้าไปเจ้าค่ะ”

            เฉินหนานเซิงมองเหมยเอ๋อร์ด้วยแววตาคมกริบ “ถ้าเจ้าปลุกนางได้ ข้าคงไม่ต้องมาที่นี่” น้ำเสียงเหี้ยมทำให้เหมยเอ๋อร์ถอยกรู

            ชายหนุ่มเดินดุ่ย ๆ เข้าไปยังห้องของคนที่ไม่คิดจะลืมตาตื่นทั้งที่คนทั้งจวนตื่นกันหมดแล้ว

            พรึบบ!

            “อื้ออยย เหมยเอ๋อร์ เอาผ้าห่มคืนมานะ”

            “ข้าหนาว เสื้อคลุมของคุณชายโอหยางไม่พอนะ” เจ้าของเตียงยังคงหลับตาพูด พลางพาตัวนุ่มนิ่มของตัวเองซุกผ้าคลุมเจ้าปัญหาเพื่อคลายหนาว

            และทันทีที่ได้ยินชื่อของเจ้าของผ้าคลุมเต็มสองหู เรื่องชู้รักของฮูหยินเอกผู้นี้คุกรุ่นขึ้นมาในใจเฉินหนานเซิงอีกครั้ง

            พรึบบ

            “เฮ้ยยย นะ นี่เจ้า” เมิ่งซูเหยาลืมตาตื่นเต็มตัวเมื่อถูกกระชากผ้าผืนสุดท้ายที่ให้ความอบอุ่นออกจากตัว...ถึงได้เห็นว่ามีคนบุกรุก

            “เฮ้ยย ปล่อยนะ เจ้าจะทำอะไร” เธอตกใจอีกครั้งเมื่ออีกคนถือวิสาสะอุ้มเธอขึ้นจากเตียง

            “ข้าจะอาบน้ำให้คนโสโครกที่ไปเกลือกกลั้วกับบุรุษอื่นนอกบ้านนะสิ” เฉินหนานเซิงกระชับแขนตนเองแน่นเมื่ออีกคนดิ้นไม่หยุด

            ปึก “ปล่อยนะเฉินหนานเซิง เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ” เสียงทุบและเสียงตวาดของเมิ่งซูเหยาดังลั่นตลอดทางไปห้องอาบน้ำแต่ไร้ผล

            ทันทีที่ถึงอ่างอาบน้ำเขาก็ทำตามที่พูด

          ตูมมม

            เขาโยนนางลงไปในอ่างน้ำเย็นยะเยือกอย่างไร้ปรานี

            “เฉินหนานเซิง!! เจ้าคิดว่าคนอื่นต่ำช้ามักมากเหมือนตัวเองงั้นหรือ” เมิ่งซูเหยาพาตัวเองขึ้นมาจากน้ำอย่างยากลำบาก ก่อนจะชี้หน้าด่าเขาไม่ยั้ง

            ใจของเธอชาหนึบไม่ต่างจากน้ำเย็นจัดนี้สักนิด ความหยาบคายของเขาทำให้เธอถึงกับต้องหลั่งน้ำตา... นี่เป็นอีกด้านที่เธอไม่เคยเห็นจากเขาในโลกโน้น คงเพราะทุกอย่างที่เห็นล้วนแล้วแต่เป็นการเสแสร้งเพื่อหลอกลวงเธอ

            “ฮืออ นายมันก็แค่ไอ้หน้าตัวเมีย ไม่ว่าชาติไหนชีวิตไหนก็ไม่ต่างกัน ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดดด” เมิ่งซูเหยาร้องไห้โฮด้วยความอัดอั้น

            ความผิดหวังความเสียใจประดังประเดถาโถมเข้าไม่หยุด

            ตั้งแต่วันที่ถูกเขาบอกเลิก... จนกระทั่งตายและทะลุมิติมาจนป่านนี้ เธอมีคำด่าเขาเป็นล้าน ๆ คำ แต่ไม่มีโอกาสได้พูดออกไปแม้แต่คำเดียว

            ความเสียใจผิดหวังทั้งหมดจึงถูกถ่ายทอดไปยังชายคนนี้คนที่เธอเชื่อสนิทใจว่าเลวไม่ต่างกัน

            ร่างบอบบางสั่นสะท้านพร้อมน้ำตาหลั่งรินบนใบหน้างดงามไม่ขาดสาย แววตาที่นางมองมาชัดเจนไม่ต่างจากคำพูด

            นางเกลียดเขามากเหลือเกิน

            “ข้าไปทำร้ายเจ้าตั้งแต่เมื่อใด” เฉินหนานเซิงถามออกไปด้วยน้ำเสียงเบาหวิว อารมณ์โกรธลดลงกว่าครึ่งเมื่อเห็นความเจ็บปวดของนาง

            ทว่าขณะที่กำลังใจอ่อนและสับสนงุนงงต่อคำพูดและท่าทีของอีกคน เฉินหนานเซิงก็ถูกเล่นงานทีเผลออีกครั้ง

            “โอ๊ยยย!!”

            พลั่ก ตูมมมม... โป๊ก!

            ร่างของแม่ทัพใหญ่ถูกผลักให้ลงไปในอ่างน้ำที่เย็นเฉียบ เสียเอง ตามด้วยขันไม้ใบใหญ่ที่หล่นลงบนหัวพอดิบพอดี

            “เมิ่งซูเหยา!!! เจ้ามันสตรีร้ายกาจ” เฉินหนานเซิงลูบหัวป้อย ๆ พลางตะโกนไล่หลังคนที่ไม่เคยสิ้นพิษสงอย่างจนปัญญา

            ทั้งที่น่าสงสารจับใจ จนทำให้เขาอยากโอบกอดนางเพื่อปลอบประโลม... แต่แค่ครูเดียวนางก็ลอบกัดเขาอีกแล้ว

           

            แอ๊ดดด

            “ท่านแม่ทัพ... ให้ข้าน้อยช่วยนะขอรับ” เจียงอวี้ที่ยืนรอท่าดูลาดเลาอยู่ด้านนอก รีบเข้ามาทันทีเมื่อเห็นเจ้าของเรือนเดินออกไปด้วยดวงตาแดงก่ำ

            “ไม่ต้อง!! ให้คนของเราพาฮูหยินเอกไปที่เรือนของข้าหลังจากที่นางแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว...เรื่องที่นางหนีออกจากจวนนางต้องถูกลงโทษ!!”

            เฉินหนานเซิงจ้องคนสนิทพลางสั่งเสียงแข็ง เขารีบลุกขึ้นจากน้ำและเดินกลับไปยังเรือนของตนด้วยความหัวเสีย

            แม่ทัพหนุ่มหันหลังกลับไปมองเรือนหลังเล็กของคนที่ทำให้เขาวุ่นวายไม่รู้จบ…

            แววตาโศกเศร้าเจือตัดพ้อและเต็มไปด้วยความแค้นเคืองยังคงฝังอยู่ในใจของเขาจนมิอาจปัดทิ้งได้

            “โอหยาง เป็นนามบุรุษของบุรุษไม่ผิดแน่ และชายคนนั้นหากไม่เป็นเชื้อพระวงศ์ก็ต้องเป็นชนชั้นสูงในเมืองหลวง เสื้อคลุมตัวนั้นยืนยันได้เป็นอย่างดี”

           

            เฉินหนานเซิงครุ่นคิดด้วยความสับสน...และยิ่งคิดยิ่งผูกจิตให้นึกถึงแต่เรื่องนางมากขึ้นไปอีก

            แต่เมิ่งซูเหยานั้นยังคงแน่วแน่กับปณิธานของตนเอง...หลีกหนีให้ไกลจากชายที่เธอเกลียด

            “คุณหนู! ตัวท่านร้อนเป็นไฟ ทำอย่างไรดีเจ้าคะ” เหมยเอ๋อร์สะอื้นไห้ พลางจับหน้าผากเจ้านายอีกครั้ง

            “กลัวอะไรกันเล่า คนตกน้ำเย็นขนาดนั้นก็ต้องป่วยสิ”

            “รีบไปบอกแม่ทัพเลวนั่นว่าข้าป่วยหนัก โงหัวไปหาเขาไม่ได้” ทั้งที่คราบน้ำตาเมื่อครู่ยังไม่ทันแห้ง แต่ยามนี้เมิ่งซูเหยายกยิ้มมุมปากพลางเอนกายลงบนหมอน

            ‘อย่าหวังว่าจะสมใจเลยเฉินหนานเซิง… คิดจะลงโทษฉันเหรอ ฝันไปเถอะ ในเมื่ออยู่กันดี ๆ ไม่ได้ ก็อย่ามาหาว่าฉันคนนี้ใจร้ายก็แล้วกัน!!’

            เมิ่งซูเหยากินใบไม้บางชนิดให้ตัวเองตัวร้อนเป็นไฟ เพื่อเลี่ยงการเผชิญหน้าและถูกลงโทษ

            ทว่าสุดท้ายแล้วในวันนั้นเธอไม่ได้ถูกลงโทษแม้แต่น้อย

            มิใช่เพราะแผนของเธอได้ผล แต่เพราะเว่ยหนิงอันป่วยจนล้มหมอนนอนเสื่อ ทำให้แม่ทัพเจ้าของจวนไม่ว่างมารังควานเธอต่างหาก

            แม้จะเจ็บปวดที่เห็นเขารักกันหวานซึ้ง เจ็บปวดที่เขาห่วงใยสตรีคนนั้นจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน

            ทุกอย่างที่ว่ามายิ่งตอกย้ำให้เธอยิ่งเสียใจที่เคยรักเขาในชาติที่แล้ว...ชายสารเลวคนนั้นไม่เคยมีเวลาดูแลเธอในวันที่ป่วยเลยสักครั้ง และหากเดาไม่ผิดคงเป็นเพราะถูกชู้รักของเขาฉุดรั้งไว้

            แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะโชคดีหรือโชคช่วย เมิ่งซูเหยาก็ยินดีน้อมรับ

            “การที่เธอได้มาที่นี่ สวรรค์คงต้องการให้เธอได้เห็นธาตุแท้ของชายชั่วคนนั้น เธอจะได้ตาสว่างและเลิกเสียใจต่อความรักจอมปลอมนั้นนะเหยาเหยา...จำไว้” เมิ่งซูเหยาบอกกับตัวเองซ้ำ ๆ เหมือนเช่นทุกครั้ง

            เธอไม่คิดการมาเกิดใหม่ในโลกที่มีทั้งสองคนอยู่จะเป็นเรื่องบังเอิญ เธอมั่นใจว่าเธอมาที่นี่... เพื่อให้เธอได้เห็นความจริงที่ไม่เคยมีโอกาสได้เห็น

            หญิงสาวเช็ดน้ำตา พลางถอนหายใจก่อนหันไปยังทางสาวใช้แล้วพูดขึ้นอย่างร่าเริงราวกับเป็นอีกคน

            “หึ ถือว่าเป็นโอกาสดีของเราแล้วเหมยเอ๋อร์ ต้องขอบใจเว่ยหนิงอันจริง ๆ ที่ป่วยนานขนาดนี้ พวกเราออกไปข้างนอกกันเถอะ”

            “เราต้องลงมือทำอะไรต่อมิอะไรอย่างจริงจังเสียที”

            …

            เมิ่งซูเหยาชวนสาวใช้ออกไปจากจวนโดยใช้ประตูหลังอีกเช่นเคย และคราวนี้กลับมีคนคุ้มกันตามไปถึงสองคน

            “หึ เจ้านายไม่อยู่ยังส่งแมลงมาคุมกันอีก...ฉันจะทำให้นายรู้เองว่าไร้ประโยชน์แค่ไหน”

           

            เมิ่งซูเหยายกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างไม่แยแสที่ถูกตามคุมแจ เธอไม่มีทางจนตรอกเพราะชายคนนี้อีก