Home / รักโบราณ / ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย / บทที่ 3 ชีวิตใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้น

Share

บทที่ 3 ชีวิตใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้น

last update publish date: 2026-04-26 20:07:03

          เช้าวันใหม่ของสองนายบ่าวดูสดใสกว่าทุกวันที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะผู้เป็นนายที่ยังขดตัวอยู่ในผ้าห่มอุ่น ส่วนสาวใช้ที่เริ่มคุ้นชินกับนิสัย ‘ตื่นสาย’ ของเจ้านาย เพิ่งกลับมาจากตลาดพร้อมตะกร้าเต็มมือ

            เมื่อคืนก่อน พวกนางย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่ ที่แม้ไม่ใหญ่แต่เรียกได้ว่ามันคุ้มกะลาหัวได้จริง ๆ  และคุณหนูของนางเพิ่งได้รับเงินเดือนหนึ่งร้อยตำลึงจากฮูหยินผู้เฒ่า มาพร้อมกับคำพูดที่ไร้เยื่อใยและเย็นชา

            “ในเมื่อมีเงินหนึ่งร้อยตำลึงแล้ว เช่นนั้นเจ้ากับคนของเจ้าก็หุงหาอาหารกินเองก็แล้วกัน ส่วนข้าวของเครื่องใช้ในบ้านก็หาซื้อเอาเองเหมือนกัน”

            เมิ่งซูเหยาเพียงยิ้ม “หึ ถึงท่านไม่บอก ข้าก็ไม่คิดจะกินอาหารจากจวนของท่านอยู่แล้ว เพราะข้ากับเหมยเอ๋อร์อาจตายเพราะยาพิษก่อนจะอิ่มเสียอีก”

            มือของเยี่ยนลิ่วอิงสั่นระริก “นังเด็กปากเสีย!” นางชี้หน้าสะใภ้แก้เคล็ด ก่อนสะบัดชายเสื้อจากไป ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ของหญิงสาวในห้อง

            เจ้านายของนางยิ้มเยาะชอบใจก่อนพูดไล่หลังผู้อาวุโสของจวน “หึ ข้าปากเสียได้ดีกว่านี้อีก เดินดี ๆ นะเจ้าคะระวังสะดุดล้มลง”

            และนี่คือชีวิตใหม่... น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำโคลน อย่างที่คุณหนูต้องการจริง ๆ

            “อื้อออ ฮ้าววว… ข้านอนต่ออีกนิดได้ไหมเหมยเอ๋อร์ แต่ท้องเจ้ากรรมมันร้องแล้วสิ” เมิ่งซูเหยาพึมพำพลางบิดขี้เกียจใต้ผ้าห่มเหมือนแมวตัวหนึ่ง

            “นี่เจ้าค่ะ น้ำล้างหน้า ข้าซื้ออาหารเช้ามาให้ท่านแล้ว ไว้เมื่อใดที่ครัวของเราเสร็จแล้ว ข้าจะทำอาหารให้ท่านกิน” เหมยเอ๋อร์ยื่นอ่างล้างหน้าให้เจ้านายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

            เมิ่งซูเหยามองเด็กสาวพลางยิ้มบาง “ขอบใจนะเหมยเอ๋อร์... เจ้าเหนื่อยมากเพราะข้าแท้ ๆ”

            เธอวางอ่างไว้ข้างตัวแล้วดึงเด็กสาวเข้ามากอดแน่น ‘ในโลกที่ฉันไม่รู้จักใครเลย ยังดีที่มีเธออยู่’ หญิงสาวน้ำตาคลอ

            “คุณหนู...” เหมยเอ๋อร์เสียงสั่น น้ำตาเอ่อจนต้องกะพริบไล่มัน

            “เจ้าไม่ต้องกลัวนะ” เมิ่งซูเหยาลูบศีรษะนาง “ข้าจะทำให้เรามีชีวิตดีขึ้นเอง จะไม่อยู่ใต้ชายคาคนที่ชังเรานานนัก”

            เธอปล่อยเด็กสาวให้เป็นอิสระ พลางพูดเสียงเข้มขึ้น “ขั้นแรก.... เราต้องกลับไปจวนเมิ่งให้ได้เร็วที่สุด”

            ตามจดหมายของพี่ชายของเจ้าของร่าง ผู้ที่มีชื่อแซ่เหมือนพี่ชายของเธอในโลกนั้นไม่ผิดเพี้ยน! ...เมิ่งจื่อหราน

            เมิ่งซูเหยาเปิดจดหมายอ่านอีกครั้ง ข้อความเปื้อนเลือดจาง ๆ ...แต่ใจความชัดเจน

            จดหมายแค่ไม่กี่บรรทัดแต่ราวกับเป็นค้อนหนัก ๆ เธอไม่อาจเอาตัวรอดเพียงลำพัง... เพราะบนโลกนี้ยังมีพี่ชายอีกคนอยู่ด้วย! เขากับเธอต้องรอดไปด้วยกัน!

            เมิ่งซูเหยาเก็บจดหมายไว้แนบอกอีกครั้ง ก่อนหันกลับมาสบตาสาวใช้ที่ตาโตราวกับไข่ห่าน

            เหมยเอ๋อร์ชะงัก “แต่จวนเมิ่งถูกปิดตายไปนานแล้วนะเจ้าคะ ทางการตั้งยามเฝ้าไว้ด้วย”

            “บ้านพ่อของข้า เหตุใดข้าจะกลับไม่ได้” เมิ่งซูเหยายิ้มบางแต่ดวงตาแน่วแน่

            “ว่าแต่…เจ้าพอรู้เรื่องศัตรูของตระกูลเมิ่งบ้างหรือไม่?”

            เด็กสาวขมวดคิ้วก่อนตอบ “ที่แน่ชัดก็มีเพียงตระกูลหานเจ้าค่ะ หานเต๋ออิจฉาท่านราชครูที่ได้ตำแหน่งที่เขาหมายตาไว้”

            นางเม้มปากแน่น “ตั้งแต่ท่านราชครูได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นอาจารย์ขององค์รัชทายาท พวกมันก็คอยหาเรื่องไม่เว้นวัน”

            เมิ่งซูเหยาพยักหน้าเบา ๆ “แล้วเหตุใดพวกเขายังลอยนวลเล่า”

            “เพราะไม่มีหลักฐานเจ้าค่ะ ต่อให้เชื่อว่าเป็นพวกมัน ก็ทำอะไรไม่ได้”

            เงียบชั่วอึดใจ เมิ่งซูเหยาจับปลายคางครุ่นคิด “เช่นนั้นก็มีอยู่อย่างเดียว ต้องหาหลักฐานให้เจอด้วยมือเราเอง”

            เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายแข็งกร้าว “ว่าแต่ ข้ารอดจากเงื้อมมือพวกมันได้อย่างไร?”

            เหมยเอ๋อร์ครุ่นคิดเล็กน้อย “เรื่องนี้ข้าไม่แน่ใจเจ้าค่ะ แต่ก่อนเกิดเหตุ ฮูหยินเว่ยส่งท่านกับคุณชายใหญ่ไปถือศีลที่อารามหลงเทียนเพียงวันเดียวก่อนเกิดเรื่อง”

            “แล้วพี่ใหญ่ก็ฝืนกลับลงมา…และเกือบไม่รอด” เสียงของเมิ่งซูเหยาแผ่วลง “ถ้าหากข้ามิใช่คนบ้าในวันนั้น บางทีพวกมันคงไม่ปล่อยข้าไว้จนถึงตอนนี้ก็เป็นได้”

            เธอเงียบอยู่นาน ก่อนพึมพำกับตัวเอง “ข้าต้องเป็นอิสระจากคนตระกูลเฉิน และจับศัตรูที่จ้องทำลายล้างตระกูลเมิ่งให้จงได้... มีแต่ทำแบบนั้น ข้ากับพี่ชายและเจ้าจะใช้ชีวิตได้อย่างสงบจริง ๆ ”

            เหมยเอ๋อร์มองเจ้านายด้วยสายตาปลาบปลื้ม คุณหนูของนางยามนี้ ช่างเด็ดเดี่ยวและฉลาดไม่ต่างจากนายท่านและคุณชายจื่อหราน ...

            แม้ไม่รู้ว่าเจ้านายจะหาทางออกได้เช่นไร แต่นางยินดีติดตามและสนับสนุนคุณหนูทุกทาง!!

            ในแสงแดดยามเช้าที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง

            ใบหน้าเมิ่งซูเหยามีทั้งความอ่อนโยนและความดื้อรั้นปะปน         ลมอุ่นพัดผ้าม่านหน้าต่างให้ไหวเบา ๆ

            ไม่ไกลจากเรือนเล็ก เงาร่าสูงใหญ่ยืนอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้ ผ้าคลุมสีเข้มสะบัดเบา ๆ ท่ามกลางลมหนาว

            “ดูเหมือนคุณหนูเมิ่งผู้นี้จะแกล้งบ้าจริง ๆ นะขอรับ” คนสนิทของเฉินหนานเซิงกระซิบบอกเจ้านายที่มองไปยังเจ้าของเรือนไม่วางตา

            เฉินหนานเซิงที่ตั้งใจเพียงจะมาดูให้แน่ใจว่านางไม่ได้ถูกกลั่นแกล้ง กลับหยุดฟังอยู่ครู่ใหญ่โดยไม่รู้ตัว

            สตรีที่ครั้งหนึ่งไม่แม้แต่จะเอื้อนเสียง กลับพูดถึงการหาเงิน และตั้งใจจะสาวหาต้นเหตุของการล่มสลายตระกูลตน

            “นางคิดจะหาหลักฐานจับคนร้าย ที่แม้แต่ข้ากับฝ่าบาทยังจนด้วยปัญญา... ช่างคิดการใหญ่เกินตัว”

            ความเคร่งเครียดผุดขึ้นบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่ม ‘เจ้ากำลังทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงเข้าไปอีก... ข้าต้องหยุดเจ้าเสียก่อน’  

            เขาหมุนตัวกลับเรือนตัวเอง ในหัวเริ่มวางแผนบางอย่างไว้ล่วงหน้า... แต่เมิ่งซูเหยาผู้นั้นเกลียดเขาเข้าไส้ จะยอมให้ใครมาหยุดได้ง่าย ๆ หรือ?

           

            สี่วันต่อมา

            โรงเตี๊ยมซึ่งคับคั่งไปด้วยผู้คนไม่ขาดสาย ม้านับร้อยถูกผูกไว้ในโรงม้า

            ขณะที่หอนั่งเต็มไปด้วยกลิ่นอาหารเลิศรสและเสียงคุยกันอย่างครื้นเครงของแขกผู้เข้าพัก คงมีแค่สองคนที่ยังง่วนอยู่กับบางอย่างในห้องที่เพิ่งเข้าพักหยก ๆ

            เหมยเอ๋อร์ที่แต่งตัวให้ตนเองเสร็จก่อน ก้มๆ เงยๆ ยามแต่งชุดให้เจ้านาย

            “คุณหนูเจ้าคะ…ท่านเหมือนคุณชายน้อยอายุสิบสามสิบสี่ปีเท่านั้นนะเจ้าคะ” นางกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงกลัว ๆ แต่พาเขิน

            “...” เมิ่งซูเหยาอยากจะด่าสาวใช้ของตัวเองเสียจริง ๆ ความมั่นใจที่มีแทบไม่เหลือเลย     

            “เฮ้อ อย่างน้อยเจ้าก็ยังมองเห็นอยู่บ้างว่าเป็นคุณชายหนุ่มที่กำลังแตกเนื้อหนุ่ม” เธอหัวเราะเบา ๆ พลางมองไปยังกระจกตรงหน้า

            เธออยู่ในคราบเด็กหนุ่มที่สวยหวานเสียจนคนต้องหันมอง หากมิใช่เพราะเสื้อผ้าและหนวดหร็อมแหร็มที่จงใจติดขึ้น คงไม่มีใครเชื่อว่าเป็นเด็กผู้ชายวัยแตกเนื้อหนุ่ม

            “ไม่รู้ว่าพวกเราจะเข้าไปยังจวนตระกูลเมิ่งได้หรือไม่” เหมยเอ๋อร์สำรวจความเรียบร้อยให้นายสาว ก่อนถอนใจราวกับคนแก่

            “ทำไมจะไม่ได้เล่า ระหว่างทางเจ้าก็ได้ยินมิใช่หรือ แม้เรือนหลักจะถูกปิดตาย แต่ศาลบรรพชนก็ยังเปิดให้คนเข้าทำความเคารพผู้จากไปอยู่”

            เมิ่งซูเหยาพูดในสิ่งที่เธอสืบเสาะมาหลายวัน

            หญิงสาวน้ำตาคลอหน่วย เมื่อคิดถึงเรื่องของเจ้าของร่างโลกนี้โหดร้ายนัก กว่ายี่สิบชีวิตต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม

            ‘อย่าห่วงเลยเมิ่งซูเหยา พี่ชายใหญ่ของเจ้ายังปลอดภัยดี ฉันกับเขาจะหาทางแก้แค้นในทุกคนในครอบครัวเอง’

            วันนี้เธอตั้งใจค้นหาสิ่งที่พี่ชายของเจ้าของร่างบอกไว้ในจดหมาย…สิ่งที่จะช่วยให้เธอนำตัวเองให้หลุดพ้นจากเฉินหนานเซิง!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย   บทที่ 9 เขาไม่ใช่เจ้าชีวิตข้า!

    “คุณหนู ทำแบบนี้เราต้องถูกลงโทษหนักแน่เจ้าค่ะ กลับจวนตระกูลเฉินกันก่อนดีกว่า” เหมยเอ๋อร์เอ่ยทั้งหายใจหอบ หลังพากันวิ่งหนีมาจนขาแทบหลุด แต่เจ้านายของนางกลับเชิดหน้าอย่างดื้อรั้น ราวกับไม่มีสิ่งใดทำให้นางเปลี่ยนใจได้ “ไม่ว่าจะวันนี้ มะรืนนี้ หรือวันไหน ๆ เฉินหนานเซิงก็จ้องจะเล่นงานข้าอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่หรือ” เมิ่งซูเหยาพูดอย่างไม่ยี่หระ “ที่สำคัญ เขาไม่ใช่เจ้าชีวิตข้า” คำพูดเด็ดเดี่ยวเกินสตรีของเจ้านายทำให้เหมยเอ๋อร์ทั้งดีใจและหวั่นใจ... โลกนี้มีด้วยหรือที่สตรีจะเอาตัวรอดได้โดยไร้บุรุษคอยหนุนหลัง แต่ถึงกระนั้นนางก็ยินดีทำตาม “เฮ้อ… คุณหนูว่ากระไร บ่าวก็ว่าตามนั้น” เหมยเอ๋อร์ถอนหายใจยาวราวกับคนแก่ ก่อนยกมือผลักประตูที่ถูกทางการปิดตายไว้ แอ๊ดดด เสียงประตูไม้ผุพังดังเอี๊ยดอ๊าด กลิ่นฝุ่นอับและความวังเวงทะลักออกมา เหมือนบ้านร้างที่ถูกทอดทิ้งมาหลายสิบปี ทั้งที่เรื่องร้ายเพิ่งผ่านมาไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ “คุณหนู…” น้ำเสียงเหมยเอ๋อร์สั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำเมื่อมองลานกว้าง ๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยชีวิตชีว

  • ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย   บทที่ 8 ไม่ว่าอย่างไร... นางคือฮูหยินของข้า

    ไม่นานนักเฉินหนานเซิงก็ได้รู้ฤทธิ์ของฮูหยินบ้าอีกครั้ง เสียงผู้คนจอแจในหอนั่งของโรงเตี๊ยมดังของเมืองหลวงกลับเงียบสงัดเมื่อแม่ทัพใหญ่ของแคว้นบุกเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง “นางกับสาวใช้หายเข้าไปในห้องพักจริง ๆ ขอรับ แต่ไม่กลับออกมาอีกเลย” “จนกระทั่งข้าจ้างให้สตรีนางหนึ่งเข้าไปดูถึงได้รู้ว่าพวกนางสองคนหายไปแล้ว” พลทหารที่ติดตามเมิ่งซูเหยารายงานเจ้านายด้วยสีหน้าซีดเผือด พวกเขาไม่คิดแม้แต่น้อยว่านางจะหนีไปได้!... ร้ายจริง ๆ สีหน้ามืดครึ้มของเจ้านายพร้อมกับน้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งทำให้พลทหารก้มหน้างุด “ข้าเตือนเจ้าแล้วว่านางเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนัก แต่พวกเจ้าก็ยังประมาท กลับไปที่ค่ายทหารแล้วรับโทษซะ!!” เฉินหนานเซิงโมโหจนแทบบ้า เขาที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสามวันเต็มเพราะหนิงอันป่วยหนัก และเรื่องการตามหาคนร้ายที่สังหารตระกูลเมิ่ง กลับต้องมารับรู้ว่าฮูหยินเอกตัวร้าย... หนีหายไปอีกแล้ว เฉินหนานเซิงประกาศกร้าว “นับจากวันนี้ไป... ข้าไปไหน เจ้าก็ต้องไปที่นั่น!!” “เจ

  • ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย   บทที่ 7 สับสน

    เวลาย่ำรุ่งที่ควรจะเป็นเวลาที่ได้หลับอย่างเป็นสุขไป แต่เมิ่งซูเหยากลับต้องเผชิญกับเสียงหนวกหูจนน่ารำคาญ “ฮูหยินขอรับ ท่านแม่ทัพเชิญให้ท่านไปที่เรือนใหญ่ทันที” “ฮูหยินขอรับ” ปัง! เสียงสิ่งของปะทะกับกำแพงห้องดังลั่น “เงียบไปเลยนะไอ้พวกบ้า กล้าส่งเสียงดังยามวิกาล เดี๋ยวฉันก็แจ้งความจับเสียเลย” “อาเสียนดูสิ ไม่เพียงไม่ตื่นแต่ฮูหยินยังจะแจ้งความจับพวกเราเสียด้วย แต่มันมีกฎหมายข้อนี้ด้วยหรือ” ทหารของเฉินหนานเซิงเกาหัวแกรก ๆ เมื่อได้ยินคำตอบโต้ของคนที่ตนต้องมาตาม ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว เขายังขุดนางออกจากเตียงไม่ได้เลย “...” “แค่สตรีคนเดียวพวกเจ้าไม่มีปัญญาปลุกงั้นรึ” เสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้นข้างหูทำให้ทหารทั้งสองขนลุก มิใช่ว่าเพราะเป็นภูตผีปีศาจ... แต่เพราะเจ้านายของเขาโกรธจัดเสียแล้ว “หนวกหูที่สุด คนจะนอนเสียงดังกันอยู่ได้” เมิ่งซูเหยาเองก็โมโหเช่นกันเพราะถูกรบกวนการนอนอันมีค่าของตัวเอง “...” มีแต่เหมยเอ๋อร์เท่านั้นที่อยากจะร้องไห้เสียให้ได้ เมื่อวานนี้คุณหนูของน

  • ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย   บทที่ 6 พูดเองเจ็บเอง

    สองนายบ่าวหันมองไปยังต้นไม้ต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่น เจ้าพวกตัวเล็ก ๆ ปีนขึ้นลงอย่างปราดเปรียวทั้งที่มันสูงขนาดนั้น เหมยเอ๋อร์ตั้งสติ พลางหันไปถามเจ้านายเมื่อเดาออกว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร “คุณหนู…ท่านปีนต้นไม้เป็นด้วยหรือเจ้าคะ” สาวใช้เบิกตากว้าง “ว่ายน้ำ ปีนหน้าผา ตกปลา เทควันโด ข้าทำได้ทั้งนั้นแหละ” “เทควัน…อะไรนะเจ้าคะ?” “ช่างมันเถอะ ข้าแค่อยากบอกเจ้าว่าเรื่องปีนต้นไม้นะเรื่องเล็กน้อย!” เมิ่งซูเหยาปัดมือ ก่อนโบกเรียกเด็ก ๆ บนกิ่งไม้ “เฮ้ เจ้าตัวเล็กทั้งหลาย! มาช่วยพี่สาวหน่อยสิ” … เด็กหัวโจกปีนลงมาอย่างเร็วรี่ “พี่สาวอยากได้อะไรหรือขอรับ” “นี่เงินหนึ่งตำลึง...ปีนไปฝั่งโน้น แล้วเอาบันไดมาวางพาดกับต้นไม้ต้นนี้ให้พี่สาวที” เมิ่งซูเหยาบอกพลางแหงนหน้ามองต้นไม้ต้นใหญ่ตรงหน้า เธอจำได้ว่าต้นไม้จากฝั่งตระกูลเฉินมันสูงจนน่ากลัวเพราะถูกตัดกิ่งก้านจนหมด แต่ขนมในมือเด็กพวกนี้... เธอแน่ใจว่าพวกแกลงไปขโมยของมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ขณะที่อีกฝ่ายกำลังครุ่นคิด อีกด้านหนึ่งข

  • ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย   บทที่ 5 อย่าหวังว่าจะทำให้ข้าจนมุม!

    สองหนุ่มน้อยหน้าหวานกับบุรุษลึกลับดื่มเหล้ากันจนเกือบรุ่งสางจึงพากันแยกย้าย “ไอ้หยา เมาหัวราน้ำอีกแล้วหรือนี่ ปวดหัวจังเลย” เมิ่งซูเหยากุมขมับตัวเองที่ปวดหยุบ ๆ ทันทีที่ตื่นมา แอ๊ดดด “คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ท่านรีบทานน้ำแกงนี่ก่อนเถิดเจ้าค่ะ พวกเราต้องรีบกลับจวนแม่ทัพแล้ว” เหมยเอ๋อร์ส่งน้ำแกงอุ่น ๆ ให้เจ้านายสาว พลางเตือนอีกฝ่ายด้วยความกังวล นางกับคุณหนูค้างที่จวนตระกูลเมิ่งเพราะเมาแอ๋จนกลับไปไม่ไหว โชคดีอยู่บ้างที่เรือนของคนเฝ้าศาลบรรพชนมีทั้งฟูกและผ้าห่มผืนบาง รวมทั้งอาหารแห้งและเครื่องปรุงง่าย ๆ อยู่ด้วย นางจึงปรุงน้ำแกงให้เจ้านายได้ “นี่มันเพิ่งยามไหนเอง ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า” เมิ่งซูเหยาพูดพลางพลิกตัวม้วนผ้าห่มแน่น “อีกอย่างไม่มีใครรู้หรอกว่าเราหายหัวจากจวนตั้งแต่เมื่อวาน... คนพวกนั้นไม่มีใครสนใจว่าเราจะเป็นหรือตาย” เธอพูดเสียงงัวเงียไม่แยแสต่อคนตระกูลเฉินที่ตัวเองตั้งใจจะตัดขาด “รอย่ำรุ่งก่อนแล้วเราจะไปหาห้องใต้ดินที่พี่ใหญ่พูดไว้ จากนั้นค่อยกลับจวนเฉินก็ยังไม่สาย”ว่าแล้วเธอก็หลับตา

  • ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย   บทที่ 4 สหายลึกลับของคุณชายเมิ่ง

    ท่ามกลางความพลุกพล่านของผู้คนที่เข้าออกโรงเตี๊ยมไม่ขาดสาย สาวใช้กับนายสาวที่ตอนเข้ามาในโรงเตี๊ยมเป็นสตรีรูปงาม ... แต่ขากลับออกไปกลับมีเพียงหนุ่มน้อยวัยเพิ่งแตกหนุ่มสองคนเดินออกมาเท่านั้น คนที่ตามติดตามคำสั่งของเจ้านายถึงกับงุนงง เมื่อสตรีทั้งสองหายไปจากโรงเตี๊ยมอย่างไร้ร่องรอย ปัง! “พวกเจ้าเป็นถึงทหารของกองทัพ แต่กลับปล่อยให้สตรีบอบบางสองคนหลุดรอดสายตางั้นรึ... เอาพวกมันไปโบยสิบไม้” “เจียงอวี๋ส่งคนไปตามหาพวกนางให้พบโดยเร็ว” “หากนางตกอยู่ในอันตราย ตระกูลเฉินต้องถูกลงโทษหนักแน่” เฉินหนานเซิงรีบสั่งลูกน้องด้วยความร้อนรน “ข้าประมาทเจ้าไปจริง ๆ เมิ่งซูเหยา’ ชายหนุ่มชาติทหารกำหมัดแน่น เขาถูกลบเหลี่ยมด้วยสตรีที่ตนเคยดูแคลนว่าเป็นแค่คนบ้าคนหนึ่ง...ไม่คิดว่านางจะรอดพ้นสายตาของพลทหารถึงสองคนไปได้ คนต้นเรื่องมิได้นำพาว่าสร้างความวุ่นวายให้ใคร ยามนี้เจ้านายกับบ่าวกำลังยืนอยู่ตรงหน้าศาลบรรพชนของตระกูลเมิ่ง ที่มีป้ายวิญญาณจำนวนมากถูกวางเรียงเอาไว้แม้ไม่ใช่เรื่องของเธอโดยตรง แต่ยากเหลือเกินที่จ

  • ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย   บทที่ 1 ทางรอด

    เรือนเก่าผุพังท้ายจวนใหญ่เต็มไปด้วยความอับชื้น เสื่อเก่าขาด ๆ ปูอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น ราวกับเป็นคุกชั้นต่ำที่ใช้ขังผู้ไร้ค่า เมิ่งซูเหยานั่งเอนหลังโดยที่ไม่อาจสลัดเรื่องเขาออกจากหัวได้เลย “ฉันทำกรรมอะไรไว้กับนายกันแน่ ถึงหนีกันไม่พ้นสักที” “ฉันจะต้องห

  • ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย   บทนำ ต้องไม่เหมือนเดิมอีก

    ปัง! “แม่ทัพเฉินรับบุตรีของราชครูเมิ่งเป็นฮูหยินเอกอย่างนั้นเรอะ?” “ไม่ผิดแน่ขอรับท่านพ่อ” “บัดซบที่สุด ...จนแล้วจนรอดพวกเราก็ไม่อาจตัดรากถอนโคนตระกูลเมิ่งได้ นางเป็นเพียงสตรีสติไม่สมประกอบแท้ ๆ” “ท่านพ่อก็รู้ว่า ไม่มีใครกล้าเพิกเฉยต่อคำพูดของ

  • ฮูหยินตัวแสบแม่ทัพตัวร้าย   บทที่ 2 น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง

    ห้องรับรองของเรือนใหญ่ตึงเครียดจนเงียบสงัด แม้แต่เสียงลมลอดหน้าต่างยังฟังชัดเจน เยี่ยนลิ่วอิงนั่งบนตั่ง แววตาคมกริบกวาดมองลูกสะใภ้ขัดตาทัพด้วยความไม่ชอบใจ อีกทั้งในใจของนางเต็มไปด้วยความสงสัยว่าเหตุใดอีกคนมิใช่คนบ้าอย่างที่ผู้คนเขาลือกัน สุดท้ายแล้วก็นิ่งเงียบเพร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status