บทที่ 6 พูดเองเจ็บเอง

        สองนายบ่าวหันมองไปยังต้นไม้ต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่น เจ้าพวกตัวเล็ก ๆ ปีนขึ้นลงอย่างปราดเปรียวทั้งที่มันสูงขนาดนั้น

            เหมยเอ๋อร์ตั้งสติ พลางหันไปถามเจ้านายเมื่อเดาออกว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร “คุณหนู…ท่านปีนต้นไม้เป็นด้วยหรือเจ้าคะ” สาวใช้เบิกตากว้าง

            “ว่ายน้ำ ปีนหน้าผา ตกปลา เทควันโด ข้าทำได้ทั้งนั้นแหละ”

            “เทควัน…อะไรนะเจ้าคะ?”

            “ช่างมันเถอะ ข้าแค่อยากบอกเจ้าว่าเรื่องปีนต้นไม้นะเรื่องเล็กน้อย!” เมิ่งซูเหยาปัดมือ ก่อนโบกเรียกเด็ก ๆ บนกิ่งไม้ “เฮ้ เจ้าตัวเล็กทั้งหลาย! มาช่วยพี่สาวหน่อยสิ”

            …

            เด็กหัวโจกปีนลงมาอย่างเร็วรี่ “พี่สาวอยากได้อะไรหรือขอรับ”

            “นี่เงินหนึ่งตำลึง...ปีนไปฝั่งโน้น แล้วเอาบันไดมาวางพาดกับต้นไม้ต้นนี้ให้พี่สาวที” เมิ่งซูเหยาบอกพลางแหงนหน้ามองต้นไม้ต้นใหญ่ตรงหน้า

            เธอจำได้ว่าต้นไม้จากฝั่งตระกูลเฉินมันสูงจนน่ากลัวเพราะถูกตัดกิ่งก้านจนหมด แต่ขนมในมือเด็กพวกนี้... เธอแน่ใจว่าพวกแกลงไปขโมยของมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

            ขณะที่อีกฝ่ายกำลังครุ่นคิด

            อีกด้านหนึ่งของกำแพง มีคนกำลังเงี่ยหูฟังด้วยอารมณ์คุกรุ่นยิ่งกว่าน้ำเดือดปุด ๆ สันกรามของเฉินหนานเซิงขบกันแน่นยามได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วไร้สำนึกของผู้เป็นฮูหยิน

            นางหายไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ …แล้วยังไม่สำนึกผิดสักนิด โชคดีที่เขาให้คนเฝ้าที่ประตูด้านนี้ไว้ หาไม่คงจับไม่ได้ไล่ไม่ทันนางแน่

            ...

            ตุบ “โอ๊ะ ...”

            “ชู่ววว” ทันทีที่เท้าเด็กน้อยแตะพื้น

            เฉินหนานเซิงคว้าตัวเอาไว้และยื่นเงินสองตำลึงให้เด็กหัวโจก พลางเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “บอกนางตามที่ข้าสั่ง มิฉะนั้นข้าจะรายงานบิดามารดาของเจ้าเรื่องบุกรุกจวนขุนนาง”

            เมื่อถูกขู่เข้ามีหรือที่เด็กน้อยหรือจะกล้าขัด เขารีบปีนกลับไปทันที

            และเมื่อพบหน้าพี่สาวคนงามอีกครั้ง

            เจ้าตัวลุกลี้ลุกลนบอกกับนางเร็วปรื๋อ “บันได…อยู่ใต้ต้นไม้แล้วขอรับ” แล้วรีบเผ่นหนีแทบไม่ทัน

            แต่คนที่ยังไม่รู้ว่าความซวยมาเยือนกลับบอกไล่หลังไปอย่างอารมณ์ดี “ขอบใจมากนะ พรุ่งนี้พี่สาวจะซื้อบันไดมาไว้ตรงนี้ ต่อไปพวกเจ้ากับข้าจะได้ไม่ต้องปีนต้นไม้” เมิ่งซูเหยายิ้มตาหยี

            “...” เหมยเอ๋อร์ถึงกับเอามือกุมขมับ เพราะเจ้านายของนางคิดจะปีนหนีออกนอกจวนอีกงั้นหรือ?

            ส่วนคนที่ได้ยินทุกอย่างชัดถ้อยชัดคำอีกฝั่งกำแพง

            กำลังยืนนับเลขเพื่อข่มความโกรธในใจ…และรอให้หนูตัวน้อยมาติดกับ

            ....

            “อ๊ะ!” เสียงขลุกขลักดังขึ้นทันทีที่เหมยเอ๋อร์ปีนลงพื้น

            “ปล่อยข้านะ... คุณหนู หนีไปเจ้าค่ะ!” นางตะโกนเสียงหลง ทั้งที่ถูกจับมือไพล่หลังไว้

            “บังอาจนัก! ใครกล้าจับคนของข้า!” เมิ่งซูเหยาตวาดก้องจากบนบันไดไม้ แต่เสียงตอบกลับเย็นเฉียบจนเธอชะงัก

            “เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ... ฮูหยินน้อยของข้า”

            “เฉิน... หนานเซิง!” เมิ่งซูเหยาพึมพำออกมาทันทีที่ได้ยินเสียง เธอไม่คิดว่าจะเป็นเขาที่ปิดประตูด้านหลังเพื่อต้อนให้เธอจนมุม

            ส่วนคนเบื้องล่าง แหงนหน้ามองขึ้นมาพร้อมแววตาคมกริบราวคมดาบ เสื้อคลุมผืนงามของบุรุษที่ปกคลุมร่างบางเอาไว้ ทำให้เส้นความอดทนของเขาขาดผึง

            ‘นางหนีออกจากจวนไปอยู่กับบุรุษอื่น!’

            ทันใดนั้นบันไดเริ่มสั่นคลอนด้วยมือแกร่งของเขา

            “เจ้าจะฆ่าข้าหรืออย่างไร! ว้ายยย!” เสียงกรีดร้องแทรกขึ้น

            พรึบ!

            ร่างบางร่วงลงตรงหน้า เขาคว้ารับไว้โดยสัญชาตญาณ

            เมิ่งซูเหยาซบลงกับอกเขา ทั้งตัวสั่นสะท้าน เธอหลับตาปี๋กอดคอเขาไว้แน่น

            กลิ่นเหล้ากับกลิ่นน้ำปรุงติดปลายผมของนาง ยิ่งทำให้สายตาแม่ทัพหนุ่มมืดดำลงกว่าเดิม...มันตอกย้ำว่าเขาคิดถูก

            น้ำเสียงต่ำเล็ดหลุดลอดไรฟันดังขึ้น “ลืมตาเสีย”

            หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงรื้น แต่เมื่อเห็นว่าไม่เป็นอะไรก็แหวกลับทันที “เจ้าก็ปล่อยข้าลงสิ!”

            “ผ้าคลุมของ ‘ชู้’ เจ้าสวยดีนี่ ดูเหมือนจะเป็นของพระราชทานเสียด้วย” เขาเอ่ยเหน็บแนมนาง

            ขณะที่ในใจมีแต่คำถามเต็มไปหมด ‘บุรุษผู้นั้นเป็นใครกัน...คนรักของเจ้างั้นหรือ’

            “ข้าไม่ใช่คนเลวอย่างเจ้าที่กินไม่เลือก ปล่อยข้านะ!” เธอตบอกเขาเต็มแรง

            แม่ทัพหนุ่มที่แสนสุขุมกลับเสียอาการเพราะนาง คำด่าทอหลุดออกจากปากเขาอย่างร้ายกาจ “หึ... คนที่เลวหน้าไม่อาย คือคนที่แกล้งบ้ามานานปีเพื่อปิดบังความชั่วของตน คนที่แอบคบชู้กับบุรุษอื่นทั้งที่แต่งงานแล้ว”

            เมิ่งซูเหยาดิ้นเต็มแรง ปึก “ไอ้คนชั่วเฉินหนานเซิง!” เธอทำทุกอย่างเพื่อให้เขาปล่อยแต่ไร้ผล

            “อ๊ะ!!” ไม่นานนักเฉินหนานเซิงต้องร้องออกมาเมื่อถูกนางกัดเข้าให้ที่แผงอกเต็ม

            “ต่อให้ข้ามีชู้หรือไม่มีชู้ก็ไม่ใช่เรื่องของสามีในนามอย่างเจ้า...อย่าลืมเราแค่แต่งงานกันหลอก ๆ ข้าจะยุ่งเกี่ยวกับบุรุษใดก็ได้ทั้งนั้น” เมิ่งซูเหยาทุบอกเขาก่อนเน้นย้ำทุกคำพูด

            ความอดกลั้นที่เคยมีแทบหมดสิ้นเมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้นของนาง มันเหมือนเหล็กร้อนนาบกลางใจแม่ทัพหนุ่ม

            เขาเหมือนกับคนที่ถูกลูบคบซ้ำ ๆ “หึ ในเมื่อการเป็นสามีแค่ในนามมันทำให้เจ้าคิดว่าตนเองเป็นอิสระ ส่ำส่อนคิดจะมั่วกับใครก็ได้”

            เขากระซิบเสียงต่ำ “เช่นนั้นข้าจะตีตราจองเจ้าอย่างที่สามีควรจะทำ คงหยุดความร่านของเจ้าได้บ้างกระมัง”

            สิ่งที่ได้ยินทำให้เมิ่งซูเหยาขนลุกซู่

            เฉินหนานเซิงอุ้มร่างที่ดิ้นไม่หยุดด้วยความเดือดดาล

            ชายหนุ่มไม่คิดจะสนใจด้วยซ้ำว่าอยากลงโทษนางเพียงเพื่อต้องการกู้ศักดิ์ศรีของตนคืน...หรือเพราะอะไรกันแน่

            ทว่าความคิดของเขาชะงัก

            “เจ้ากำลังทำให้เว่ยหนิงอันเสียใจนะ! สตรีที่รอคอยเจ้าอย่างน่าสงสาร” เมื่อเสียงของเมิ่งซูเหยาตะโกนลั่น 

            เท่านั้นแหละ...ชายหนุ่มพลันหยุดเท้ากึก

            “โอ๊ยยย!” และตามด้วยเสียงร้องโอดโอยของเขา

            แม่ทัพใหญ่ของแผ่นดิน ถูกตีเข่าเข้าเต็มแรงเข้ากลางเป้าขณะที่หญิงสาววิ่งหนีไปอย่างลนลาน

            เฉินหนานเซิงยืนตัวงอ สูดหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตายังจับจ้องแผ่นหลังเล็กที่วิ่งหนีไปไกล

            ในอกมีทั้งโทสะ ความอับอาย  และเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้คำตอบ

            ‘เจ้าคือใครกันแน่ เมิ่งซูเหยา?!!...’ เพียงไม่ถึงสิบวันนางดึงความสนใจของเขาไปจนสิ้น

           

            คล้อยหลังแม่ทัพหนุ่ม คนที่กล้าต่อกรกับเขา

            คนที่ใช้เว่ยหนิงอันเป็นน้ำเย็นเพื่อหยุดความบ้าของเขา เดินกลับเรือนด้วยหัวใจที่ปวดร้าว มันตอกย้ำชัดว่าใจของชายคนนี้เองก็มีแต่เว่ยหนิงอัน...ไม่ต่างจากชายคนนั้นในโลกโน้นเลย

            แค่เอ่ยชื่อผู้หญิงคนนั้น เขาหยุดทุกการกระทำ

            หญิงสาวเช็ดน้ำตาแผ่วเบาก่อนเดินเข้าไปในเรือนของตนอย่างอ่อนแรง

            ‘นี่สินะพูดเองเจ็บเองน่ะ... คนพวกนี้จะทำให้เธอเจ็บปวดไม่จบไม่สิ้นไม่ได้นะเหยาเหยา’

            หญิงสาวเดินปาดน้ำตาเข้าไปในเรือนของตัวเองด้วยหัวใจที่ปวดร้าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า