บทที่ 4 สหายลึกลับของคุณชายเมิ่ง

            ท่ามกลางความพลุกพล่านของผู้คนที่เข้าออกโรงเตี๊ยมไม่ขาดสาย สาวใช้กับนายสาวที่ตอนเข้ามาในโรงเตี๊ยมเป็นสตรีรูปงาม ... แต่ขากลับออกไปกลับมีเพียงหนุ่มน้อยวัยเพิ่งแตกหนุ่มสองคนเดินออกมาเท่านั้น

            คนที่ตามติดตามคำสั่งของเจ้านายถึงกับงุนงง เมื่อสตรีทั้งสองหายไปจากโรงเตี๊ยมอย่างไร้ร่องรอย

          ปัง!

            “พวกเจ้าเป็นถึงทหารของกองทัพ แต่กลับปล่อยให้สตรีบอบบางสองคนหลุดรอดสายตางั้นรึ... เอาพวกมันไปโบยสิบไม้”

            “เจียงอวี๋ส่งคนไปตามหาพวกนางให้พบโดยเร็ว”

            “หากนางตกอยู่ในอันตราย ตระกูลเฉินต้องถูกลงโทษหนักแน่” เฉินหนานเซิงรีบสั่งลูกน้องด้วยความร้อนรน

            “ข้าประมาทเจ้าไปจริง ๆ เมิ่งซูเหยา’ ชายหนุ่มชาติทหารกำหมัดแน่น เขาถูกลบเหลี่ยมด้วยสตรีที่ตนเคยดูแคลนว่าเป็นแค่คนบ้าคนหนึ่ง...ไม่คิดว่านางจะรอดพ้นสายตาของพลทหารถึงสองคนไปได้

            คนต้นเรื่องมิได้นำพาว่าสร้างความวุ่นวายให้ใคร

            ยามนี้เจ้านายกับบ่าวกำลังยืนอยู่ตรงหน้าศาลบรรพชนของตระกูลเมิ่ง ที่มีป้ายวิญญาณจำนวนมากถูกวางเรียงเอาไว้แม้ไม่ใช่เรื่องของเธอโดยตรง แต่ยากเหลือเกินที่จะไม่ให้น้ำตามันไหล

            ปึก

            “ผู้วายชนม์ของตระกูลเมิ่งทุกคน บรรพบุรุษบนสรวงสวรรค์ ขอให้พวกท่านคุ้มครองข้าจากสวรรค์...ช่วยดลบันดาลให้ข้าจับคนร้ายให้ได้ด้วยเถิด”

            เมิ่งซูเหยาคุกเข่าคำนับผู้ล่วงลับด้วยน้ำตานองหน้า

            ชั่วหนึ่งลมแรงพัดผ่านจนขนลุก... ราวกับพวกเขารับรู้อย่างไรอย่างนั้น

            แต่เธอไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้นนัก เพราะเสียงคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นราวกับอยู่ใกล้รดต้นคอ “เจ้าไปดูสิว่าใครอยู่ในนั้น”

            “คุณหนูเจ้าคะทำเช่นไรดี” เหมยเอ๋อร์จับแขนคุณหนูของตนด้วยมือเย็นเฉียบ

            หากเป็นศัตรูพวกนั้นนางกับคุณหนูต้องตายแน่

            “เหมยเอ๋อร์ใจเย็น ๆ ...ข้ากับเจ้าปลอมตัวอยู่ อีกอย่างข้างนอกก็มีทหารนับสิบเฝ้าอยู่พวกมันไม่กล้าบุ่มบ่ามแน่”

            เมิ่งซูเหยาแม้จะหวาดหวั่นไม่น้อย เอ่ยปรามสาวใช้ที่ตื่นตูม เธอเช็ดน้ำตาตัวเองลวก ๆ พลางลุกขึ้นยืนอย่างสงบ

            เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และพวกเขาหยุดลงตรงหน้าเมิ่งซูเหยาที่ทำทีเป็นเก็บเศษหญ้าใบไม้รอบ ๆ ศาลบรรพชน

            “เจ้าเป็นใคร รู้จักกับตระกูลเมิ่งรึ” เสียงนุ่มทุ้มมีอำนาจดังขึ้น พลางจ้องมายังพวกเธอไม่วางตา

            “ครั้งหนึ่งคุณชายใหญ่เมิ่งเคยช่วยข้าไว้ไม่ให้ตกจากหลังม้า... ข้ามาที่นี่เพื่อทำความเคารพ” เมิ่งซูเหยาหันไปตอบเขาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เธอเบือนสายตามองไปยังป้ายวิญญาณพี่ชายที่อยู่ตรงหน้า

            น้ำเสียงเคียดแค้นหลุดรอดออกจากปาก

            “ราชครูเมิ่ง และเมิ่งจื่อหรานทำความดีกับคนอื่นไปทั่ว แต่ในวันที่ตระกูลเมิ่งล้มพังครืน...กลับไม่มีผู้ใดกล้าแสดงตนว่าเป็นสหาย”

             “แต่เจ้าที่เป็นแค่เด็กน้อยผู้หนึ่ง กลับยืนหยัดอย่างไม่เกรงกลัว.... น่านับถือนัก” ชายผู้สง่างามและองอาจ ทอดมองไปทางเดียวกับเมิ่งซูเหยา ดวงตาของเขาแดงก่ำกำหมัดแน่นมันขึ้นข้อขาว

            เมิ่งซูเหยาประเมินท่าทางนั้นก่อนถามหยั่งเชิง “เช่นนั้นท่านเองก็เป็นคนที่น่านับคือเช่นกัน ท่านคือคนที่จัดทำป้ายวิญญาณให้พวกเขาใช่หรือไม่”

            ในความทรงจำของเจ้าของร่างนี้ ตั้งแต่ป่วยจนเป็นบ้าเมื่ออายุเก้าขวบ เด็กสาวไม่เคยพบหน้าค่าตาใครเลย...นอกจากคนในครอบครัว

            เธอครุ่นคิดอย่างไตร่ตรองต่อคนกลุ่มแรกที่เธอได้พบนอกเหนือจากคนตระกูลเฉิน

            ‘อีกฝ่ายต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ มีผู้ติดตามนับสิบคน ป้ายหยกอะไรนั่นมันมังกรหรือตัวอะไรหว่า’ เมิ่งซูเหยาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเผลอก้มลงไปมองป้ายหยกนั้นใกล้ ๆ เจ้าของมันไปหน่อย

            “บังอาจ!”

            “ไม่ต้อง” ชายหนุ่มร้องห้ามคนของตัวเอง ก่อนมองเด็กหนุ่มหน้าหวานด้วยความสนใจ

            “ถ้าเจ้าเป็นสตรีคงงดงามไม่น้อย เจ้าเป็นบุตรของผู้ใด” เขาถามทีเล่นทีจริงพลางนำจอกสุราไปวางลงตรงหน้า ‘สหายแต่วัยเยาว์’

            สีหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง

            วันที่เขากลับมาถึงเมืองหลวง ร่างผู้จากไปถูกฝังไว้ที่สุสานเย็นยะเยือกเสียแล้ว

            สุราชั้นดีถูกราดลงตรงหน้าป้ายวิญญาณพร้อมกับคำสาบานที่หนักแน่น ‘ข้าจะจับคนชั่วมาลงโทษเพื่อแก้แค้นให้เจ้ากับตระกูลเมิ่งให้ได้ จื่อหราน’

            เมิ่งซูเหยาลอบมองบุรุษรูปงามก่อนตอบเขา “ข้าไม่มีพ่อแม่ไม่มีญาติมิตรที่ไหน เพิ่งมาถึงเมืองหลวงเมื่อเดือนก่อน จึงถูกคุณชายเมิ่งช่วยไว้อย่างไรเล่า” เธอแต่งเรื่องตอบอย่างขอไปที

            “งั้นก็ดี วันนี้เจ้ามาดื่มเป็นข้ากับจื่อหรานก็แล้วกัน”

            “นายท่านขอรับ” คนสนิทของบุรุษลึกลับเตือนผู้เป็นนาย

            ผู้เป็นนายโบกมือไล่คนอารักขาให้ถอยห่าง “พวกเจ้าถอยออกไป เหลือสองคนนี้ก็พอ...เจ้าชื่อว่าอะไร” เขานั่งลงกับพื้นพลางรินเหล้าลงจอกด้วยดวงตาแดงก่ำ

            เมิ่งซูเหยารีบโกหกชื่อแซ่ “ข้าน้อยชื่ออี้ซวน ส่วนน้องชายข้าอี้ชิง” พลางยกเหล้าดื่มด้วยใบหน้าเหยเก

            ‘เหล้าโบราณนี้แรงเกินไปแล้ว ร้อนจนบาดคอเลย”

            “ฮ่าฮ่าฮ่า เช่นนั้นหรือ ส่วนข้าชื่อโอหยาง” ชายคนนั้นตั้งชื่อให้ตัวเองสด ๆ ไม่ต่างจากเมิ่งซูเหยาเมื่อครู่เลย

            หญิงสาวลอบมองท่าทีของเขาอยู่นาน ไม่ว่าอีกคนจะเป็นใคร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้ก็คือ... ชายคนนี้เสียใจกับการจากไปของคนที่ตนเรียกว่าสหายอย่างสุดซึ้ง

            เธอยกยิ้มผ่อนคลาย อย่างน้อยก็มีอีกคนที่ไม่ทอดทิ้งตระกูลเมิ่งผู้อาภัพ ‘ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าท่านมีค่าพอให้ข้าใช้ประโยชน์หรือไม่’

            เมิ่งซูเหยาคาดไม่ถึงแน่ว่าสหายลึกลับของพี่ชายผู้นี้ยิ่งใหญ่แค่ไหน!