๓ กลายเป็นเรื่องใหญ่

“อ่า…เจ้าเป็นของข้า” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูขาว ก่อนจะใช้ฟันขบกัดเบาๆ ราวกับหยอกเย้า

เรือนร่างอรชรยังคงขยับไปตามแรงกระแทก ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่ยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่สักครึ่งคำ จนกลิ่นคาวเลือดคลุ้งในปากแตะปลายจมูก ดวงตาคู่งามเอ่อคลอด้วยน้ำตา พลางเพ่งมองเพดานตรงหน้าที่เริ่มพร่ามัว

เหตุใดเวลาช่างผ่านไปช้านัก…

เหตุใดเขาจึงไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและหยุดเสียที…

ร่างกายของนางเริ่มอ่อนล้าจนไม่อาจทนไหว

ซูเสวี่ยอวิ๋นพยายามขัดขืนจนสุดแรงแต่กลับไร้ประโยชน์ ไม่อาจหลีกหนีได้เลย สิ่งเดียวที่นางยังไม่ได้ลองคือกลั้นลมหายใจจนสิ้นใจตายไปเสียเท่านั้น ทว่าความพยายามเหล่านั้นกลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของบุรุษบนร่างให้ฮึกเหิมจนกลายนางที่เจ็บปวดกว่าเดิม

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องมืดสลัว เปลวเทียนที่เคยส่องแสงค่อยๆ มอดดับ เหลือเพียงแสงจันทร์ยามค่ำที่สาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทว่าหาได้เป็นอุปสรรคต่อเขาไม่

ลู่เจิงอวี่มองเห็นชัดเจนทุกสิ่ง

สะโพกหนาโหมแรงกระแทกใส่ไม่ยั้ง คล้ายบ่งบอกถึงความกระหายที่ไม่รู้จักพอ แม้สุขสมไปครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม

สายตาคมกริบก้มมองสตรีใต้ร่าง น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเยาะเย้ยอย่างแผ่วต่ำ “หึ…มีความอดทนไม่น้อย”

พอว่าแล้วก็โหมแรงขึ้นอีก จนภายในบีบตอบรับแน่นหน่วงเสียจนเขาต้องกัดฟันกรอดขึ้นเป็นสันกราม ข่มอารมณ์พลุ่งพล่านในอกลงอย่างยากลำบาก พร้อมกับความคิดหนึ่งแวบเข้ามา…อยากที่จะโหมกระแทกกระทั้นใส่นางไม่ยั้งแรง แต่เพียงแค่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นราวกับกำลังมีคมดาบจ่อคอ หากทำมากไปเกรงว่าจะไม่มีวันได้แม้แต่แตะปลายเส้นผมของนางอีก

“อืม…”

ลู่เจิงอวี่ข่มเสียงครางต่ำไม่ให้สั่นไหว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “หากแม่นางส่งเสียงสักหน่อย เกรงว่าคงได้เป็นดาวเด่นของหอนางโลมชื่อดัง…บางทีข้าอาจแนะนำให้ไปอยู่ที่นั่น คงจะได้มีเงินทองมากกว่าการเป็นสาวใช้ไปตลอดชีวิต”

วาจาเอ่ยออกไปตามใจคิด หากสตรีผู้นี้เป็นสตรีหอนางโลมจริง เขาคงไปหาไม่เว้นแต่ละวันเป็นแน่ นางทำให้เขาทั้งลุ่มหลงและหลงใหลจนโง่เขลา

พอได้ยินคำนี้ ซูเสวี่ยอวิ๋นไม่รู้ว่าควรโกรธหรือพูดอธิบายออกมาแทน นางมิใช่สาวใช้ แต่เป็นสหายของหวังอวี้หลิง มิหนำซ้ำแม้จวนของนางจะมิได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องขายตัวประคองชีวิต

คิ้วเรียวขมวดแน่นขึ้น…แน่นขึ้นไม่คลาย

ต่อให้เอ่ยอธิบายอันใดก็ไร้ประโยชน์อยู่ดีเพราะสำหรับนางแล้ว เรื่องนี้จะเป็นเพียงฝันร้ายชั่วคราวเท่านั้น เมื่อตื่นขึ้นก็ต่างคนต่างอยู่ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น…

ทว่านางกลับอดไม่ได้ที่จะตอบกลับอย่างประชดประชัน พลางยกแขนโอบคอบุรุษตรงหน้า ดึงเขาลงมาใกล้ ก่อนเอ่ยถ้อยคำชัดถ้อยชัดคำ “หึ! หากข้าเป็นดาวเด่นของหอนางโลม เกรงว่าบุรุษเช่นท่าน…ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่อีกชาติ ก็ไม่มีวันเอื้อมถึงข้าได้แน่”

“งั้นหรือ…” ลู่เจิงอวี่เลิกคิ้วถามกลับ มุมปากผุดรอยยิ้มจาง โน้มใบหน้าลงจนปลายจมูกแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวคลอเคลีย

“เช่นนั้น…เกรงว่าชาตินี้ ข้าคงต้องตักตวงให้คุ้มเสียหน่อย เผื่อว่าชาติหน้าคงไม่มีวาสนาได้เอื้อมถึงแม่นางอีก”

พอสิ้นคำ ลู่เจิงอวี่ก็ประกบจูบลงอย่างเอาแต่ใจ คราแรกแม้สตรีใต้ร่างจะไม่ยินยอมแต่ในที่สุดก็อ่อนแรง ปล่อยให้เขาเชยชิมรสหวานหลายครั้งหลายคราอย่างไม่รู้จักพอ

แม้ว่านางจะกล่าวราวกับว่าขาตินี้ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกันอีกแล้ว หากแต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างมิอาจปฏิเสธได้

ซูเสวี่ยอวิ๋นเบิกตากว้าง…เป็นนางขุดหลุมเเอง แล้วพลันเผลอตกลงไปเองเช่นนั้นหรือ!?

ความรู้สึกนี้มิผิดจากการร่วงลงเหวลึกที่ไม่มีวันตาย นางจึงได้แต่ภาวนาในใจว่า ขอให้ทุกสิ่งสิ้นสุดลงเสียที…

ยามซื่อ (09.00 – 11.00 น.)

เมื่อวานนี้จวนสกุลเหอวุ่นวายมากจริงๆ ภายหลังจากเสร็จสิ้นพิธีการตามธรรมเนียมและส่งเจ้าสาวเจ้าบ่าวเข้าหอแล้วอย่างไร

ทว่าจู่ๆ ฮูหยินผู้เฒ่ากลับกล่าวว่าเรือนหอที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกนั้นไม่เหมาะสมกับคู่บ่าวสาวเอาเสียเลย ทั้งที่ก่อนหน้านี้จัดเตรียมหาฤกษ์และสถานที่ดีเอาไว้ล่วงหน้าตั้งหลายเดือนแต่กลับเปลี่ยนใจกะทันหันเช่นนี้

เหล่าสาวใช้ที่เดิมทีก็วุ่นวายอยู่แล้วยิ่งวุ่นวายขึ้นไปอีก

ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่อยู่เรือนหอด้านฝั่งตะวันตกกลับไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้อย่างรวดเร็วและกะทันหัน เพราะฤกษ์ส่งตัวสาวใช้นั้นรอช้าไม่ได้

ดังนั้นแล้วจึงถูกปล่อยไว้เช่นนั้น และย้ายแขกจากเรือนตะวันออกไปฝั่งตะวันตกแทน ทว่าปัญหายังไม่หมดราวกับว่าขวางงูไม่พ้นคอด้วยซ้ำ

แขกในเรือนหลังนั้นคือสหายของคุณชาย แทนที่จะสมควรดื่มสุราอยู่ในงาน แต่กลับถูกวางยาปลุกกำนันใบหน้าแดงก่ำ ท่าทางมึนเมาไร้สติ แม้แต่เหล่าสาวใช้ยังต้องรีบถอยออกห่าง เร่งรีบพาไปเรือนอีกฝั่งพร้อมทั้งตักน้ำเย็นไว้ให้อีก

หนึ่งวันของสกุลเหอเมื่อวานราวกับหนึ่งปีเสียจริง!

ทั้งมีเรื่องที่ต้องจัดการ ทั้งเรื่องเวลาที่จำกัด ไหนเลยจะพิธีการอีกร้อยพิธีที่ต้องทำอีก

ภายหลังจากเข้าเรือนหอแล้ว ตามธรรมเนียมเหอจื้อหาวไม่อาจออกมาได้จริงๆ จนกว่าจะเช้าตรู่มีสาวใช้เข้าไปทำความสะอาดเรือน แม้ว่าจะเป็นห่วงสหายผู้นั้น ทว่ายามนี้เขามีภรรยาแล้ว

หากออกไปทั้งที่ยังไม่ทันผ่านพ้นข้ามคืน อย่างไรเสียนางก็คงไม่พ้นถูกครหากล่าวหาว่าไปเสียหายต่างๆ นานาได้

เขาย่อมจ้องรักษาหน้าภรรยาเอาไว้เสียก่อน

“เหตุใดไม่นอนพักอีกหน่อยเล่า เมื่อคืนกว่าเจ้าได้พักผ่อนก็เกือบรุ่งสางมิใช่หรือ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม เหอจื้อหาวปรายสายตามองภรรยาหมาดๆ อย่างอ่อนโยนแฝงด้วยความห่วงใย

พอได้ยินถ้อยคำนี้ ใบหน้าของหวังอวี้หลินจึงค่อยๆ แดงก่ำร้อนเห่อขึ้นมาด้วยความเขินอายทันที แม้แต่เหล่าสาวใช้ที่เดินตาม แม้จะไม่ได้ตั้งใจฟัง ทว่ากลับได้ยินชัดทุกถ้อยคำ

ใบหน้าคนงามปรากฏรอยยิ้มเจื่อนๆ อย่างเขินอาย นางเอ่ย “ท่านพี่พูดอันใดออกมากันเจ้าคะ” น้ำเสียงหวานแฝงความไม่พอใจเอาไว้เจ็ดส่วน

เหตุใดเขาถึงกล้าพูดเช่นนี้ออกมาต่อหน้าสาวใช้ได้อย่างหน้าตาเฉย โดยไม่รู้สึกอันใดกัน ในขณะที่นางเขินอายแทบอยากจะเดินหนีไปให้ไกล!

เหอจื้อหาวไม่ค่อยเข้าใจนัก เขากล่าวอีกว่า “ข้าเพียงแค่เป็นห่วงภรรยาเท่านั้น ข้าพูดอันใดผิดไป ทำให้เจ้าไม่พอใจอย่างงั้นหรือ”

เขาเพียงแค่เป็นห่วงว่านางจะเหน็ดเหนื่อยจนเป็นลมเอาได้

เมื่อวานนี้ไหนจะนางถูกพิธีการต่างๆ เคี่ยวกรำอย่างหนัก ซ้ำแทนที่จะได้พักผ่อนยังไม่อาจนอนได้เพราะความโลภและเห็นแก่ตัวของเขาอีก

ภายในใจของเหอจื้อหาวรู้สึกผิดต่อภรรยาไม่น้อย

หากเขาอดใจรออีกหน่อยก็ย่อม…ทว่าไม่รู้ว่าเหตุใดกันเมื่อคืนถึงได้รีบร้อนนัก ทั้งที่ก่อนหน้าก็รอได้ตลอด

นางหาได้โกรธเคืองอันใด เพียงแค่รู้สึกว่าเรื่องบนเตียงเช่นนี้ สมควรเก็บไว้พูดกันสองคนไม่ดีกว่าหรือไร น้ำเสียงหวานพึมพำแผ่วเบา “คนเยอะนัก ข้าว่าเรื่องเหล่านี้สมควรพูดคุยเพียงระหว่างข้าและท่านไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”

พอได้ยินประโยคนี้และเห็นท่าทางเขินอายของภรรยาแล้ว เหอจื้อหาวเข้าใจกระจ่างแจ้งได้อย่างชัดเจน เขาพลันหลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขันแฝงความเอ็นดู สายตาเหลือบไปมองเหล่าสาวใช้ด้านหลังก่อนจะหันกลับมามองภรรยา

เหอจื้อหาวโน้มใบหน้าลงพลางกระซิบกระซาบเสียงเบา “เรื่องเหล่านี้…คือเรื่องอันใดอย่างงั้นหรือ ที่ข้าสมควรพูดคุยกับเจ้าเพียงแค่สองคนเท่านั้น ได้โปรดฮูหยินชี้แนะหน่อยเถอะ”

ยิ่งเห็นนางเขินอายเช่นนี้ เขานึกอยากจะกลั่นแกล้งนัก

หวังอวี้หลินได้ฟังแล้วพลันหันขวับถลึงตามองสามีทันที

นางแค่นเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ พร้อมหรี่สายตาลง ใบหน้าคนงามร้อนเห่อค่อยๆ แดงก่ำขึ้นมาจนคล้ายกับผลอิ๋งเถา!

พอเขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนระหว่างเขาและนางก็แวบเข้ามาในหัวทันที!

แน่นอนว่านางย่อมรู้สึกเขินอยู่มาก ไยเลยจะรู้สึกคุ้นชินกัน!

นางส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินหนี กลบเลื่อนความรู้สึกเขินอายอย่างหมดคำจะพูดแทน “ท่านพี่เร่งฝีเท้าหน่อยเถอะเจ้าค่ะ หากสหายผู้นี้ของท่านแย่ จะได้ตามหมอมาดูอาการได้ทัน”

เหอจื้อหาวตอบกลับทันที “ภรรยาของข้าช่างคล่องแคล่วและว่องไวเสียจริง เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงข้าแล้ว” น้ำเสียงทุ้มยังคงเอ่ยหยอกล้อสตรีตรงหน้าอย่างสนุกสนาน

นึกไม่ถึงว่าภายหลังงานแต่งงานและผ่านพ้นค่ำคืนเข้าห้อง บุรุษผู้นั้นจะมีนิสัยชอบกลั่นแกล้งเช่นนี้ไปได้ ราวกับว่าที่ผ่านมานางไม่เคยรู้จักเขาเลยแม้แต่น้อย

หวังอวี้หลินหมดคำจะพูด หาได้โต้ตอบกลับไป ราวกับว่ายิ่งนางตอบ เขาก็ยิ่งหัวเราะชอบใจและกลั่นแกล้งนางยิ่งกว่าเดิม

นางเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูเรือนหอหลังเก่า ปรายตามองสาวใช้ จึงพยักหน้าคล้ายส่งสัญญาณให้เปิดเข้าไปในอย่างแผ่วเบาและระมัดระวัง

ทันใดนั้น กลิ่นหอมกำยานพลันถูกกลบด้วยกลิ่นสุรา

“คุณชายลู่…” หวังอวี้หลินค่อยๆ เดินเข้าไปในเรือนอย่างระมัดระวัง หัวคิ้วยิ่งขมวดมุ่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมองเห็นข้าวของภายในเรือนกระจัดกระจาย ซ้ำยังมีเศษอาภรณ์กองอยู่กับพื้นตรงหน้า

ดวงตาของนางเบิกกว้างทันที เมื่อเห็นบนเตียงมีสองร่างนอนกอดเกี่ยวกันแน่นจนต้องรีบหันหนี

“แย่แล้ว!” น้ำเสียงหวานร้องดังลั่น

พอเหอจื้อหาวได้ยินเสียงร้องของภรรยา เขาที่กำลังจะยกเท้าเดินเชื่องช้ากลับเร่งฝีเท้าเดินดุ่มๆ เข้ามาทันที ก่อนจะเห็นแผ่นของภรรยาที่ยืนชะงักอยู่ จากนั้นจึงสายตาเหลือบไปมองบนเตียง

“ลู่เจิงอวี่...” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา

ทันใดนั้น เหอจื้อหาวเห็นสหายลุกขึ้นมาพอดี และคล้ายจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ เมื่อเห็นสตรีข้างๆ สหายนั้นค่อยๆ ลุกขึ้นมาเช่นกัน ท่าทางงัวเงีย ใบหน้าฉายความเหนื่อยล้าไม่ต้องสงสัย

“คุณหนูซู!”