๖ ชีวิตฮูหยินที่ไร้ตัวตน

แม้ว่าลู่เจิงอวี่อยากหลีกออกจากจวนเพียงใด ราวกับว่าถูกมารดาล่วงรู้ความคิดได้ ภายหลังจากส่งแขกเหรื่อออกไปหมดแล้ว เขากลับถูกบ่าวไพร่เฝ้าหน้าประตูขัดขวางไว้ไม่ยอมให้ก้าวออกไปแม้แต่สักครึ่งก้าว

มิหนำซ้ำยังถูกสายตาของเหล่าสาวใช้ในจวนจับจ้องมองจนไม่ต่างจากนักโทษหลบหนี!

ทั้งที่เป็นคืนงานแต่งทว่าเขากลับไม่ปรารถนาที่จะร่วมเตียงกับสตรีผู้นั้นอีก แม้ว่าภาพใบหน้า เรือนร่างอรชรและน้ำเสียงหวานของนางยามอยู่ใต้ร่างเขาจะแวบเข้ามาในหัวอยู่หลายครั้งก็ตาม

ลู่เจิงอวี่ยอมรับว่านางงดงามไม่น้อยและหอมหวานยิ่งกว่าสตรีใดที่เคยเจอมา ทว่าสตรีก็เป็นเฉกเช่นเดียสกันหมด…เจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากสุนัขจิ้งจอก!?

ยามนั้นเขาเอ่ยปากขับไล่นางแล้ว แต่สตรีผู้นั้นกลับเอาแต่ถามหาสหายไม่หยุดปากและไม่ยอมออกไปอย่างจงใจ ลู่เจิงอวี่มองเพียงแวบเดียวก็หยั่งรู้ถึงจิตใจแล้ว หากไม่ใช่เพราะเป็นนางที่จงใจจะจับเขา…เหตุใดทุกอย่างถึงได้ดูราบรื่นเป็นใจเช่นนี้

ลู่เจิงอวี่ยอมรับว่าตอนนั้นเห็นสตรีงามจึงขาดสติไป

แต่เขากลับไม่คาดคิดว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่จนต้องแต่งสตรีผู้นี้เป็นภรรยา เดิมเขาคิดว่ามันสมควรจะจบลงคืนนั้น…ทว่าทุกอย่างล้วนเป็นแผนการของนางทั้งสิ้น

ลู่เจิงอวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดอย่างรำคาญ เขาเดินตามระเบียงไปด้วยความเหนื่อยล้า หากออกจากจวนไม่ได้ ก็สมควรพักผ่อนเสียก่อน แต่เรือนรับรองแขกทุกห้องล้วนคล้องโซ่ตรวนและใส่กรอนไว้หนาแน่น ราวกับกลัวขโมยบุกเข้ามา

“เหอะ! บัดซบเถอะ” น้ำเสียงทุ้มสบถออกมาอย่างหัวเสีย

ร่างของลู่ฮูหยินยืนสง่างาม มองแผ่นหลังแกร่งของบุตรชายด้วยสายตาเยาะเย้ย ใบหน้ายกยิ้มกว้างและเอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์ “ดึกดื่นปานนี้ ไฉนคุณชายลู่ยังไม่เข้าเรือนอีก ถูกพิธีการเคี่ยวกรำตลอดวันไม่เหนื่อยหรือไร กำลังทำอันใดอยู่งั้นรึ”

ลู่เจิงอวี่จำเสียงนี้ได้ เขาแค่นหัวเราะประชดทันที

ร่างสูงยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง “ลู่ฮูหยินไม่เหน็ดเหนื่อยหรือ ไยเอาแต่จับตามองผู้อื่น หากอยากรู้มากนัก ไยไม่มานอนอยู่ใต้เตียงด้วยเลยเล่า” พอสิ้นคำ ลู่เจิงอวี่จึงหันไปมองมารดา

สายตาคมกริบประสานกับลู่ฮูหยิน เหล่าสาวใช้ที่ตามมาล้วนก้มหน้าหลบสายตาและถอยห่างเล็กน้อยอย่างหวาดหวั่น

นี่มิใช่เรื่องแปลก ทั้งฮูหยินและคุณชายต่างมีนิสัยใจคอแข็งกร้าวเหมือนกับคำกล่าวที่ว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น หากอีกฝ่ายแข็งก็แข็งตอบ จนไม่มีใครยอมลงโดยง่าย

ลู่ฮูหยินเหนื่อยหน่ายใจกับบุตรชาย ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายไม่มีความติดที่จะมองหาสตรีสักคนเคียงข้างสักนิด เผื่อวันข้างหน้าเมื่อผมขาวโพลนก็จะไม่เป็นตาเฒ่าอยู่โดดเดี่ยวแม้มีทรัพย์สินมากมาย

หึ! คิดแล้วก็ช่างน่าเวทนา

แม้จะมีเงินทองมากมาย พอตายก็เอาไปไม่ได้ เหตุใดไม่ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าหน่อย

นางคิดพลางถอนหายใจ หากมีลูกมากกว่านี้ คนผู้นี้ก็ไม่ได้อยู่ในสายตาหรือความสนใจ แต่น่าเสียดายที่สามีเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย

ลู่ฮูหยินกล่าวกับบุตรชาย “ลู่เจิงอวี่…ใช้ชีวิตให้มันคุ้มเถอะ ใครจะรู้ว่าเมื่อใดจะตาย ดูบิดาเจ้า วันๆ เอาแต่ทำงานจนตาย ไม่มีโอกาสพบหน้าบุตรชายให้โอบอุ้มดูแล”

ลู่เจิงอวี่เคยได้ยินจากคนงานต่างกับที่ได้ยินจากปากมารดาเหลือเกินว่า บิดาของเขาเป็นเศรษฐีเฒ่าแต่ไร้ภรรยา ส่วนมารดาเป็นบุตรสาวสกุลขุนนางตกต่ำ เพิ่งผ่านวัยปักปิ่น

ญาติฝั่งมารดาเสนอให้ยื่นข้อเสนอต่อรองจากบิดาพร้อมข้อแลกเปลี่ยนเท่านั้น

ทว่าความงามของมารดาราวกับเทพธิดา ไม่ว่าบุรุษใดเห็นก็ล้วนแต่งลุ่มหลง ดังนั้นแล้ว บิดาของเฒ่าจึงแต่งมารดาเป็นภรรยาและยกให้เป็นเอกโดยไม่ต้องร้องขอ

แต่กลับตายเพราะโลภ ไม่รู้จักพอ

ลู่เจิงอวี่หันมองมารดา “เช่นนั้น ท่านก็ใช้ชีวิตให้มันคุ้มเถิด ลู่ฮูหยิน…หากจะแต่งงานใหม่อีกสักคน ข้าคงไม่มีใครห้าม”

แววตาลู่ฮูหยินวูบไหว ถูกความจริงตอกหน้าพูดไม่ออก ลมหายใจติดขัด เม้มปากแน่น เชิดหน้าสวนกลับอย่างกลบเกลื่อน

“วางใจเถอะ! ข้าจะใช้ชีวิตให้ดี เมื่อเห็นบุตรชายมีชีวิตที่ดี มีภรรยาเคียงข้าง และมีหลานสาวหรือหลานชายให้ข้าเลี้ยงก็คงดี”

ลู่เจิงอวี่ยกยิ้มเยาะ “ลู่ฮูหยิน โลภมากเสียจริง ข้าทำงานหนักเพียงนี้ เกรงว่าผมคงขาวโพลนหัวงอก ไม่เหลือแรงใช้ชีวิตแล้ว”

ณ เรือนหอ

ลู่เจิงอวี่ผลักประตูไม้เข้าไปในเรือนอย่างรุนแรง ทันใดนั้น ฝีเท้าพลันชะงักเมื่อกลิ่นสุราแรงโชยเข้ามาแตะปลายจมูก หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น สายตาหรี่กวาดมองรอบๆ ห้องท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจันทราสาดส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อย

สตรีผู้นั้นดื่มสุราหรือ…!?

ไฉนคราวนั้น เพียงแตะนิดเดียวก็ส่งเสียงร้องโอดครวญราวกับกระดูกหักเป็นท่อนๆ แล้ว

ลู่เจิงอวี่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเรือน ก่อนจะก้าวเข้ามา สายตาสะดุดกับร่างอรชรที่นอนฟุบใบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดแรง ท่าทางเหนื่อยล้า ข้างๆ เป็นไหสุรา และในมือหนึ่งกำจอกเคลือบปั้นเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

มุมปากหนากระตุกยิ้ม ผุดรอยยิ้มจางๆ ขึ้นบนใบหน้าทันที พลางแค่นเสียงฮึดฮัดออกมา “หึ!”

ท่าทางของสตรีผู้นี้ตอนหลับและตอนตื่นช่างแตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน พอปิดเปลือตาลงแววตาดื้อรั้นหรือเอาแต่ใจกลับสงบราวกับเป็นเด็กสามขวบ

ลู่เจิงอวี่มองดูแล้วอดเอ็นดูไม่ได้

เขายืนทอดสายตามองสตรีตรงหน้านิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ เดินเข้าไปคว้าไหสุรามงคลขึ้นมา แม้จะเบาหวิวแล้ว…หากแต่รินลงจอกแล้วก็พอดื่มอึกหนึ่ง

น้ำเสียงทุ้มพึมพำแผ่วเบา “หึ! ถือว่ายังมีน้ำใจเหลือเอาไว้ให้บ้าง”

พอสิ้นคำ ลู่เจิงอวี่ยกไหสุราดื่มทันที ความร้อนผ่าวไล่ลงจนร้อนวูบ กลิ่นหอมจางๆ ของสุรายิ่งเพิ่มความร้อนรุ่มให้ร่างกายและบรรยากาศมงคล

นี่ก็ผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว กำยานที่จุดไว้ไม่หลงเหลืออยู่สักริดและเทียนมงคลที่ถูกจุดไส้ทั่วห้องก็มืดมิด

ทว่าสำหรับ ลู่เจิงอวี่ เขากลับรู้สึกว่ามองหาความเป็นมงคลไม่ได้เลยสักนิด ทั้งอึมครึ้ม มืดมนและอึดอัดจนน่ารำคาญ

เขาวางไหสุราลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าจะปลุกสตรีตรงหน้าตื่นขึ้น น้ำเสียงทุ้มพึมพำอีกครั้ง “หากดื่มแล้วเมามายไร้สติ คราวหลังก็อย่าอวดดี”

พอสิ้นคำ เขาเดินเข้าไป โน้มตัวช้อนร่างโอบอุ้มนางขึ้นแนบอกอย่างหวงแหน สายตาคมกริบหลุบต่ำมองสตรีในอ้อมแขน กลิ่นหอมจางๆ ลอยแตะปลายจมูกจนลู่เจิงอวี่เผลอสูดดมอย่างหลงใหลอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อื้อ…” ซูเสวี่ยอวิ๋นส่งเสียงงัวเงียเมื่อถูกรบกวน

ใบหน้าคนงามยังร้อนผ่าวและขึ้นสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์สุรา เปลือกตายังคงปิดสนิท ไม่ยอมลืมตา

“วุ่นวายนัก” ลู่เจิงอวี่สบถหวนๆ

แน่นอนว่าเขาแต่งภรรยามาเพื่อให้ปรนนิบัติ มิใช่แต่งกับเด็กสามขวบเพื่อเอามาเลี้ยงดูปูเสื่อ!?

เช้าวันถัดมา

ซูเสวี่ยอวิ๋นนอนอยู่บนเตียง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเพ่งมองเพดานขาวตรงหน้าอย่างเหม่อลอย พลางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน… นางสงสัยว่าตัวเองลืมสุราจนหมดไหหรืออย่างไร เหตุใดหัวสมองจึงหนักอึ้งและสติเลอะเลือน จำอะไรไม่ได้สักอย่าง

หากเมื่อคืนดื่มจนเมามายจริง เหตุใดวันนี้ถึงยังมีเรี่ยวแรงเดินมาถึงเตียงได้ มิใช่สมควรฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะหรือ?

พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอีกครั้ง ซูเสวี่ยอวิ๋นก็ยิ่งปวด หัว เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบๆ คล้ายจะอาเจียน ใบหน้าคนงามซีดเซียวไร้สีเลือดฝาด มองดูแล้วย่ำแย่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

นางดีดตัวลุกขึ้นจากอย่างรวดเร็ว พลางยกมือปิดปาก ก่อนก้าวลงจากเตียงไปยังริมหน้าต่าง ปลดปล่อยทุกสิ่งออกมาอย่างแรง

ซูเสวี่ยอวิ๋นทั้งอาเจียนและไอออกมาจนแทบขาดใจ แต่สิ่งที่ออกมากลับเป็นเพียงอากาศและน้ำลายเหนียวเหนอะ ไม่มีสิ่งใดเจือปน

“ไม่ทันไรก็ท้องแล้วงั้นหรือ” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้น

ลู่เจิงอวี่ยืนพิงขอบประตู มือกอดอก สายตาคมกริบจับจ้องสตรีตรงหน้า ท่าทางย่ำแย่ไม่สู้ดี แต่กลับไม่คิดจะเดินเข้าไปช่วยหรือลูบหลังให้ภรรยา

ซูเสวี่ยอวิ๋นชะงัก ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นคับอกทันที

นางสูดลมหายใจลึก คล้ายพยายามข่มอารมณ์ ก่อนหันไปมองบุรุษตรงหน้าอย่างตาเขียว น้ำเสียงหวานเหนื่อยหอบ “หากไม่พูดออกมา คงไม่มีใครกล้ากล่าวหาว่าคุณชายเป็นใบ้กระมัง!”

ตั้งแต่ตื่นเช้านี้ นางก็หาได้อารมณ์ดีนัก พอได้ยินคำพูดไม่เข้าหู ความอดทนจึงร่อยหรอ นางเงียบไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งยังสบตากับบุรุษตรงหน้าอย่างแข็งกร้าว

เห็นท่าทางโมโหกระฟัดกระเฟียดของนาง ลู่เจิงอวี่หัวเราะร่อราวกับเรื่องตลก ใบหน้าหล่อเหลากระจ่างรอยยิ้มกว้าง มองแล้วคล้ายยั่วยุโทสะอีกฝ่าย “อืม เช่นนั้นคราวหน้าข้าจะเงียบปากไว้ ไม่พูดอะไรให้ภรรยารู้สึกระแคะระคายหูอีก เพียงแค่ยืนมองคุณหนูค่อยๆ หมดลมหายใจต่อหน้า แบบนี้ดีหรือไม่” เขาเลิกคิ้วถาม

“บัดซบเถอะ! หุบปาก แล้วอย่าได้เรียกข้าว่าฮูหยินอีก!”

พอสิ้นคำ ซูเสวี่ยอวิ๋นก็รู้สึกจุกคอ คลื่นพะอืดพะอมจนต้องอาเจียนอีกครั้ง…นางสาบานว่าไม่มีวันยอมรับบุรุษผู้นี้เป็นสามี และยิ่งไม่มีทางตั้งท้องลูกของเขาเด็ดขาด