๕ วันแต่งงานที่ขมขื่น

นางไม่ได้ต้องการให้บุรุษผู้นั้นต้องมาแสดงความรับผิดชอบอันใดทั้งสิ้น ซ้ำยังไม่อยากข้องเกี่ยว ไม่อยากเห็นหน้าอีก ปรารถนาเพียงให้เหตุการณ์ในวันนั้นเป็นแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่งเท่านั้น!

ทว่าทุกอย่างที่คิดไว้กลับไม่เป็นอย่างที่คิดไว้

ซูเสวี่ยอวิ๋นไม่เพียงแต่ไม่อาจทำให้เรื่องสงบลงได้ ทว่ากลับบานปลายเลยเถิดถึงขั้นที่ยามนี้นางกำลังสวมใส่ชุดมงคลสีแดงฉาน และร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับบุรุษผู้นั้นที่ข่มเหงน้ำใจ เอ่ยถ้อยคำดูถูก ถากถางและเหน็บแนมนางอย่างไร้ค่า…อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

เป็นเพราะเหตุใดกัน!?

เรื่องราวถึงกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน

แม้ว่านางเป็นสตรีจะเสียหายแล้วอย่างไร ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยปากถามสักครึ่งคำว่าเพราะเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ หรือถามว่านางยินยอมหรือเต็มใจอยากจะเป็นภรรยาของคนผู้นั้นหรือไม่

แต่กลับไม่มี…ทุกคนล้วนยึดถือแต่เพียงธรรมเนียม โดยไม่สนใจความรู้สึกของนางว่าจะกล้ำกลืนเพียงใด

เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วและเสียงดนตรีดังแว่วเข้ามาภายในเรือนหอที่เงียบสงัด ทำให้บรรยากาศไม่ดูวังเวงจนเกินไป

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งทอดมองเปลวเทียนที่พริ้วปลิวตามสายลมอยู่เพียงเล่มเดียว หลังจากที่นางดับจนมอดไปเกือบหมด

ภายในเรือนหาได้มืดสนิทนัก ยังมีแสงจันทราสาดส่องสลัวสะท้อนเงาดำของซูเสวี่ยอวิ๋นทอดลงบนพื้นไม้ นางยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปสลักก็ไม่ปาน

นางไม่อยากแต่งงานกับบุรุษผู้นั้น…ซ้ำยังไม่ต้องการเป็นภรรยาของผู้ใดไปชั่วชีวิตแต่ยามนี้ตรงอยากกลับตรงกันข้าม

ราวกับถูกสวรรค์กลั่นแกล้ง กลบฝังให้นางตายทั้งเป็น

ซูเสวี่ยอวิ๋นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา “ข้าไม่อยากแต่งงาน…”

เสียงเอี๊ยดทำให้ซูเสวี่ยอวิ๋นหยุดชะงัก ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เหลือบสายตาไปมองยังบานประตูเรือนที่ถูกผลักเข้ามา เมื่อเจ้าของร่างก้าวเข้ามา น้ำเสียงเย็นเยียบจึงเอ่ยต่อออกมาอย่างจงใจ

“ต้องทำอย่างไร ข้าจึงจะหลีกหนีจากบุรุษผู้นั้น ไม่ต้องพบหน้าไปชั่วชีวิตได้”

หวังอวี้หลินไม่คาดคิดว่าจะได้ยินถ้อยคำตัดพ้อของสหายตั้งแต่ยังไม่ทันยกเท้าก้าวเข้ามาด้วยซ้ำ นางไม่รู้ว่าควรตกใจกับสิ่งใดก่อนดี ระหว่างห้องหอที่มืดสลัวแทนที่จะสว่างไสว เทียนแดงมงคลที่ถูกดับจนมอด หรือบรรยากาศเย็นเยียบวังเวงที่ทำให้นางอดขนลุกไม่ได้

หวังอวี้หลินค่อยๆ ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง

“ซูเสวี่ยอวิ๋น…ข้าเอง หวังอวี้หลิน” นางกล่าวเบาๆ

หากว่ากันตามตรง บรรยากาศงานแต่งในวันนี้ช่างแตกต่างลิบลับกับงานแต่งของนางเมื่อสิบวันก่อน แม้จะครึกครื้นเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่มาร่วมกล่าวแสดงความยินดีแต่กลับกระอักกระอ่วน คล้ายมีเค้าเมฆฝนตลอดเวลา

จู่ๆ เสียงหัวเราะเบาหวิวกลับดังขึ้นมา พร้อมเสียงปักปิ่นที่ห้อยอยู่กระทบกันดังกึกก้อง

ใบหน้าของซูเสวี่ยอวิ๋นแต้มยิ้มขื่นขม นางปรายมองสหายผ่านม่านสีแดง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความขบขันออกมาอย่างประชดประชัน “หึ! เหตุใดข้ารู้สึกราวกับว่าเพิ่งมีงานมงคลไปเมื่อวาน ไยวันนี้ถึงได้มีอีกเล่า”

หวังอวี้หลินย่องเดินแผ่วเบา แม้ห้องจะไม่มืดสนิท แต่แสงสลัวที่สาดส่องก็ทำให้ทุกก้าวย่างของนางระมัดระวังราวกับกำลังเดินอยู่บนสะพานไม้แคบกลางหุบเหวก็ไม่ปาน

เมื่อหยุดอยู่ตรงหน้า แสงเทียนใกล้ๆ สะท้อนให้เห็นชัดถึงความกล้ำกลืนฝืนทนที่ฉายชัดออกมาจากใต้ผ้าคลุมหน้า

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากแต่งงาน มิหนำซ้ำยังหนักใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้…” น้ำเสียงของหวังอวี้หลินเอ่ยขึ้นเจือความเห็นใจ

ซูเสวี่ยอวิ๋นสวนกลับทันที ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ

“หากให้ข้าเลือกระหว่างแต่งงานกับบุรุษผู้นี้ หรือโกนผมบวชชีไปตลอดชีวิต…ข้าย่อมเลือกหนทางที่ดีกว่านี้แน่!”

หวังอวี้หลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เดินไปนั่งลงบนเตียงใกล้ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนคล้ายปลอบใจ “หากไม่ได้เต็มใจนัก ผ้าคลุมหน้านี้ก็ถอนออกเถอะ อย่าได้รอคอยอีก หากเหนื่อยแล้วก็ควรนอนพักผ่อน”

ซูเสวี่ยอวิ๋นแค่นหัวเราะในลำคอแผ่ว

“ข้าไม่ได้รอ…เพียงแต่รู้สึกเหนื่อยล้า หนักอึ้งจนไม่อาจหลับตาได้ คิดว่าหากหนีไปได้ในยามนี้ก็คงดีไม่น้อย”

“…” หวังอวี้หลินเลือกเงียบ เป็นเพียงผู้ฟังที่ดี

“ต่อให้มีดาบจ่อคอ ข่มขู่ให้ต้องถอดผ้าคลุมเพื่อเผชิญหน้าบุรุษผู้นั้นอีกครั้ง ข้ายอมให้ตัดหัวขาดเสียยังดีกว่า” น้ำเสียงหวานแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว มือทั้งสองที่ประสานบนตักกำแน่น

หวังอวี้หลินได้ยินแล้วก็ไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดดี

นี่ยังไม่ทันได้ร่วมเรือนหอลงโลง หากยามนี้ยังฝืนใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นวันข้างหน้าจะไม่ยิ่งกล้ำกลืนจนแทบกระอักเลือดหรือไร?

“เสวี่ยอวิ๋น…” น้ำเสียงของหวังอวี้หลินแผ่วลง “ระหว่างนี้สามารถอดทนไปก่อนได้หรือไม่ ภายหลังจากอยู่ร่วมกันแล้วหากรู้สึกไม่ดีขึ้น อย่างไรเสียก็ยังขอหย่าได้”

สำหรับนางกับเหอจื้อหาวนั้นหาได้มีปัญหาใด เพราะต่างรู้จักนิสัยใจคอกันมานาน ไม่ว่าฝ่ายใดจะมีอารมณ์อย่างไรก็พอจะปรับตัวรับมือได้ ไม่ใช่เรื่องยากนัก

ทว่า…สหายผู้นี้กับคุณชายผู้นั้น กลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง

หวังอวี้หลินคิดพลางถอนหายใจ ไม่รู้จะสรรหาถ้อยคำใดมากล่างปลอบใจและโน้มน้าวสหายดี ว่ากันตามตรงแล้ว มีสตรีไม่น้อยที่ถูกครอบครัวจับให้แต่งงานกับบุรุษที่ไม่เคยพบหน้าหรือไม่เคยพูดคุยกันมาก่อน

แม้แรกเริ่มจะกลำกลืนฝืนทนแทบจะขาดใจ ทว่านานไปกับก่อเกิดเป็นความรู้สึกรักใคร่และผูดพันได้

“ข้าจะหย่า เหตุใดต้องทน” ซูเสวี่ยอวิ๋นตอบกลับหนักแน่น

ขณะเดียวกันนั้น ลู่เจิงอวี่ก็หาได้อยากแต่งงานมีภรรยาไม่ ทว่าภายหลังจากเขามีปากเสียงกับฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเหอ อีกฝ่ายกลับโมโหคล้ายกับเป็นผู้ที่นอนอยู่บนเตียงกับเขาเสียเอง กล่าวว่าทนไม่ได้ที่เห็นสตรีใดถูกหยามน้ำใจอย่างไร้ค่า ทั้งยังไม่เคยแต่งงานกับผู้ใด และไม่ว่าจะเป็นบุตรสาวหรือคุณหนูบ้านใด ก็ย่อมสมควรได้รับความยุติธรรม ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆ

ลู่เจิงอวี่ไหนเลยจะขัดขืนได้ แม้จะปฏิเสธและข่มขู่ไปแล้ว ทว่ามารดากลับกล่าวว่า เขามีเพียงบุตรชายคนเดียว ซ้ำยังไร้ญาติมิตรสหายที่สนิทสนมคุ้นเคย หากตนตายไปก็คงไม่อาจหลับตาได้ จะต้องเป็นผีเร่ร่อนวนเวียนคอยห่วงหาเขาไม่ยอมปล่อยวางแน่

เขาหรือจะทนฟังมารดาพูดเช่นนี้ได้! หาเพราะรู้สึกเห็นใจแต่อย่างใด ทว่ากลับรำคาญเสียมากกว่า

ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่ามารดาไม่เคยนัดแนะหรือคิดจะหาสตรีใดมาเป็นภรรยาให้เขา หากแต่ลู่เจิงอวี่กลับบ่ายเบี่ยงทุกครั้ง โดยอ้างว่างานล้นมือ ไม่อาจแบ่งเวลาให้ผู้อื่นได้ เขาเอาแต่ผลัดเช่นนั้นมาหลายปี จนกระทั่งเรื่องในวันนั้นเล็ดลอดไปถึงหูมารดาพอดี

อีกฝ่ายแทบจะยกแม่สื่อไปสู่ขอพาสตรีผู้นั้นเข้าจวนสกุลลู่กราบไหว้ฟ้าดินและป้ายศพบิดาอย่างเรียบง่ายตั้งแต่วันแรกเลยด้วยซ้ำ!

ลู่เจิงอวี่ยังคงนั่งนิ่ง จ้องจอกสุราตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ยากเกินคาดเดาว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

ในสายตาของเหอจื้อหาว เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ก็นับว่าแปลกยิ่งนัก เพราะอีกฝ่ายปกติชมชอบสุราถึงขั้นสะสมไว้มากมายในคลัง ไม่ว่าสุรามาจากทิศทางใด หากมีผู้ใดกล่าวว่าดี คนผู้นี้ล้วนเสาะหามาครอบครองทั้งสิ้น แต่วันนี้กลับไม่แตะต้องเลยสักนิดเล่า!?

เหอจื้อหาวแค่นเสียง เขาคว้าไหสุรามารินลงจอกตรงหน้าลู่เจิงอวี่ น้ำเสียงทุ้มกล่าวพลางๆ “ไฉนคุณชายลู่ถึงไม่คิดแตะต้องสุราเลยเล่า หรือว่าคิดจะเลิกดื่มไปตลอดชีวิตแล้วอย่างงั้นรึ”

สายตาคมกริบของลู่เจิงอวี่เหลือบขึ้นมาประสานกับอีกฝ่ายพอดี มุมปากผุดรอยยิ้มเยาะ

ลู่เจิงอวี่กล่าวเสียงราบเรียบ เจือความไม่พอใจ “หากข้าจะต้องดื่มสุราสักจอก ก็คงเพราะหาความรื่นเริง หาใช่เพราะมันเป็นความมงคลแต่อย่างใด”

เหอจื้อหาวได้ฟังแล้วก็เพียงส่ายหน้า ก่อนจะเทสุราลงจอกของตนเองแทน

“มีภรรยาสักผู้หนึ่งก็มิใช่เรื่องเลวร้ายที่ต้องฝืนใจนัก” เขากล่าวตามความจริง

“หากออกจากจวนไปทำงานทั้งวัน แล้วกลับมามีภรรยาคอยต้อนรับ ปรนนิบัติอย่างดี ต่อให้เหนื่อยเพียงใด ความเหนื่อยนั้นก็ย่อมคลี่คลายหายไปเพียงได้พบหน้า”

ลู่เจิงอวี่คว้าจอกสุรามาถือไว้ พลางหัวเราะเยาะในลำคอ

“หึ! เช่นนั้นเจ้าก็แต่งภรรยาอีกสักสิบคนเถิด เหอจื้อหาว!”

ยามไฮ่ (21.00 – 23.00 น.)

เวลาก็ล่วงเลยผ่านจนเกือบจะถึงกลางดึกแล้ว

ความครึกครื้นในเรือนใหญ่เมื่อครู่พลันจางหายสิ้น เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงไฟตะเกียงที่แตกดังเป๊าะเป็นครั้งคราว

บรรยากาศที่ควรเต็มไปด้วยความเป็นมงคลกลับกลายเป็นความอ้างว้างว่างเปล่าที่กดทับหนักอึ้งอยู่ในอก นางไม่ได้ตั้งใจจะรอบุรุษผู้นั้น หากแต่จิตใจกลับปั่นป่วนว้าวุ่นจนไม่อาจหาความสงบพักผ่อนได้

ซูเสวี่ยอวิ๋นถอนชุดแต่งงานอาภรณ์สีแดงมงคลออกอย่างไม่ใส่ใจ ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวก็เช่นกัน นางสะบัดออกทิ้งลงกับพื้นโดยไม่รอให้อีกฝ่ายมาทำตามธรรมเนียมที่พึงปฏิบัติ

ร่างอรชรนั่งอยู่ตรงโต๊ะกลมกลางห้อง พลางยกไหรินสุรามงคลขึ้นรินดื่มจอกแล้วจอกเล่าคล้ายเสพติด ใบหน้าคนงามที่เคยขาวเนียนค่อยๆ แปรเป็นสีระเรื่อ ดวงตาหวานเจือด้วยความขมขื่น

“หึ! วิวาห์ข่มขืน…” นางพึมพำเสียงเหยียดหยาม ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะตัวเอง ดวงตาแดงก่ำทอปนสิ้นหวัง “หากข้าแต่งนิยายเรื่อยนี้ไปขายที่โรงเตี๊ยม เกรงว่าคงขายดิบขายดีแน่…”

แววตาคนงามพลันหม่นลงทันตา หัวใจพลันสั่นสะท้านด้วยความชิงชัง

ไฉนชะตาชีวิตของนางถึงได้ร่วงหล่นราวกับดิ่งลงเหวแต่ยังไม่ตายเช่นนี้ หากวันใดได้พบหน้าบุรุษผู้นั้นอีก ซูเสวี่ยอวิ๋นย่อมเอ่ยปากขอหย่าอย่างไม่รีรอ หากถูกผู้คนตราหน้าสบประมาท ยังดีกว่าต้องทนอยู่ร่วมชายคากับบุรุษเช่นนี้ไปตลอดชีวิต!