๒ ผิดห้องผิดคน

สตรีงามอยู่ตรงหน้าลู่เจิงอวี่ เขาจะห้ามใจอย่างไรไหว

ลู่เจิงอวี่โอบอุ้มร่างอรชรขึ้นแนบอก ก่อนจะหมุนตัวหันหลัง เดินย่างเท้าสามก้าวก็ถึงเตียงแล้ว พลางโยนสตรีในอ้อมกอดลงเตียงไปอย่างแรง หาได้ถนุถนอม โดยสนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือไม่

มุมปากหนายกยิ้มเยาะ ลู่เจิงอวี่หาได้พูดพร่ำเสียเวลาให้มากความ ยามนี้ความอดทนของเขาขาดสะบั้นแล้ว

เขาถอนเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วจนเผยแผงอกกำยำเปลือยเปล่าและเหลือเพียงกางเกงส่วนล่าง

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้าง สบเข้ากับดวงตาคมกริบของบุรุษตรงหน้า นิ่งงันคล้ายตกตระลึงไม่รู้ว่าควาจะตกใจหรือรู้สึกอย่างใดดี หัวคิ้วของซูเสวี่ยอวิ๋นขมวดมุ่น จนย่ำแย่แทบเป็นปม

นางหาได้ไร้เดียงสาถึงขั้นมองไม่ออกว่าบุรุษผู้นี้จะทำอะไรหรือเกิดอันใดขึ้นนับจากนี้

“ท่านคิดจะทำอันใด!”

“ไสหัวออกไปให้พ้นซะ” ซูเสวี่ยอวิ๋นเสียงหวานตวาดกร้าวด้วยความโกรธและไม่พอใจ พลันลืมความเจ็บเมื่อครู่ตอนที่ถูกโยนลงเตียงไปชั่วขณะ

ซูเสวี่ยอวิ๋นมองอย่างหวาดระแวง พลางตั้งสติและถอยออกห่างไปเรื่อยๆ จนสุดขอบเตียง จนชิดกับผนังฉากกั้นพอดี นางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ข่มความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามาใกล้

สายตาคมกริบลึกล้ำของลู่เจิงอวี่จ้องสตรีตรงหน้านิ่งๆ เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ฉายออกมาอย่างชัดเจน

“ข้าจะไสหัวไปที่ใดได้กัน” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เขาค่อยๆ ก้าวขึ้นเตียงช้าๆ คลานไปหาสตรีตรงหน้า

ใบหน้าคนงามและผิวขาวเนียน สะท้อนเปลวไฟจากเทียนยิ่งสว่างดุจหิมะ ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อน่าริมลอง กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยคลุ้งไปทั่วทั้งเรือน ลู่เจิงอวี่ไม่แน่ใจว่ามาจากสตรีตรงหน้าหรือจากกำยานที่จุดไว้ หรืออาจเป็นเพราะสติของเขาในยามนี้ลดน้อยลงเต็มทีจากฤทธิ์ปลุกกำนันที่ถูกลอบวางยา

และสุดท้าย ความแข็งกร้าวพยายามนิ่งเฉยในใจของนางก็พังทลายลง

ซูเสวี่ยอวิ๋นหอบหายใจถี่ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งสั่นระริก มองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาวิงวอน น้ำเสียงหวานแผ่วลง หาได้แข็งกร้าวเหมือนก่อน “ปล่อยข้า…ไปเถอะเจ้าค่ะ”

พอลู่เจิงอวี่เห็นท่าทางยอมจำนนของกระต่าย เขาหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ ขยับเข้ามาใกล้ แล้วค้อมร่างสตรีผู้นี้ไว้ใต้เรือนร่างทันที

“ปล่อยหรือ…” เขาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงทุ้มแหบพร่า

พอสิ้นคำ เขาพลางสูดดมกลิ่นจากสตรีตรงหน้า ฝ่ามือหนาลูบไล้จากข้อเท้าจรดลำแข้ง ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้อาภรณ์อย่างรวดเร็ว

ยิ่งเห็นดวงตาคู่งามสั่นระริก ท่าทางหวาดกลัวเช่นนี้…

ลู่เจิงอวี่ยิ่งนึกอยากกลั่นแกล้ง

“แม่นางร้องให้ข้าปล่อย ทั้งที่ไม่ทันได้ลอง…ข้าเกรงว่าหากได้ลองแล้ว คงได้ร้องขอไม่หยุดและไม่ยอมปล่อยข้าเสียมากกว่า” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าแผ่วเบาราวกับกระซิบ

ทั้งที่เขารังเกียจสตรีและไม่เข้าใกล้ผู้ใดเกือบทั้งชีวิต ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เพียงเห็นสตรีผู้หนึ่งในคราแรก ประสานสบเข้ากับแววตาดื้อรั้นของนางก็พลันรู้สึกพึงพอใจอยากบอกไม่ถูก

ยามนี้ความพึงพอใจแปรเปลี่ยนเป็นความอยากครอบครองโดยไม่รู้ตัว

ลู่เจิงอวี่หาได้มีสติ เพราะถูกลอบวางยาปลุกกำนัน เขาไม่รู้ว่ามาจากผู้ใดน้ำชา สุราหรือแม้แต่ในอาหารที่กินเข้าไป

แม้จะมิได้รู้สึกรุ่มร้อนไปทั่วทั้งร่างราวกับถูกแผดเผาอย่างรวดเร็วแต่กลับค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในกระดูก เพียงสัมผัสเล็กน้อยหรือกลิ่นอายจากสตรีตรงหน้า ก็ทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั่วร่างอย่างควบคุมไม่อยู่

ลู่เจิงอวี่กัดฟันกรอด ฝ่ามือที่สอดเข้าไปในอาภรณ์สัมผัสกับเกี้ยวของสตรีตรงหน้า ดวงตาคมกริบฉายความหื่นกระหายออกมา

ขณะที่ซูเสวี่ยอวิ๋นเม้มริมฝีปากแน่น นางชะงักแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื่อหรือแม้แต่หายใจแรง เพราะเกรงว่าบุรุษที่ไร้สตินี้จะทำเรื่องเกินกว่าไปมากกว่านี้จนไม่อาจกู้กลับ

พอได้ยินประโยคก่อนหน้านี้ ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด หนักอึ้ง คล้ายหายใจไม่ออกราวถูกก้อนหินร้อนกดทับ

ซูเสวี่ยองิ๋นประสานมือวิงวอน ดวงตาคู่งามแดงกร่ำและเห่อร้อน ก่อนที่หยาดน้ำตาไหลออกมา

“ปล่อยข้าไปเถอะเจ้าค่ะ ข้ามิใช่สตรีที่ท่านนัดไว้ เกรงว่าคงเมามายจนสติเลอะเลือนไปแล้ว”

ไฉนเลยลู่เจิงอวี่จะยอมปล่อยนางไป สายตาคมกริบยังคงจ้องริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเหม่อลอย ในใจเกิดความรู้สึกอยากลิ้มลองขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะแสนหอมหวานเหมือนกลิ่นกายหรือไม่?

เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงช้อนสบเข้ากับดวงตาคู่งาม เอ่ยถามด้วยความจริงจัง

“เคยมีผู้ใดได้ลิ้มลองหรือไม่” และไม่รอคำตอบ พอสิ้นคำ ฝ่ามืออีกข้างก็ช้อนเข้าไปในเรือนผมงาม รั้งเอาไว้ ก่อนโน้มใบหน้าเข้ากดประทับจูบอย่างเอาแต่ใจทันที

สำหรับความรู้สึกของลู่เจิงอวี่ เพียงแค่จูบจะไปเพียงใดไม่เพียงพอ

“อื้อออ…!” นางชะงักตัว แข็งทื่อราวรูปปั้น ดวงตาคู่งามเบิกกว้างราวเห็นผีทันที

นางถูกฉกฉวยจูบแรก และในขณะที่อ้าปากจะกรีดร้องเพื่อขอความช่วยเหลือ กลับเหมือนเปิดโอกาสให้บุรุษผู้นี้รุกล้ำเข้ามากวาดชิมความหวานในปากอย่างเอาแต่ใจ

พอได้สติ ซูเสวี่ยอวิ๋นยกมือทุบตีบุรุษทันที ทว่าฝ่ามืออีกข้างที่สอดอยู่ในอาภรณ์กลับออกมารวบเรียวแขนทั้งสองไว้

“อื้อ…” น้ำเสียงทุ้มครางต่ำ กดจูบอย่างดูดดื่ม สอดแทรกลิ้นหนาเข้าปากสตรีตรงหน้า กวาดชิมด้วยความพอใจ จนทำให้นางเคลิบเคลิ้มและลุ่มหลงไปชั่วขณะ

สตรีผู้นี้…ทำให้เขาเมามายไร้สติมากกว่าสุราที่เคยดื่มมาเสียอีก

ใบหน้าคนงามแดงกร่ำ ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธหรือความร้อนผ่าวในยามนี้ นางอยากผลักออกไปไกลแต่กลับไร้แรงเหลือเกิน และอยากวิ่งหนี แต่ก็ทำไม่ได้

ซูเสวี่ยอวิ๋นส่งเสียงร้องในลำคอ บิดตัวดีดดิ้นไปมาอย่างไม่ยอมจำนนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสงบลง ปล่อยให้บุรุษทำตามใจอย่างไร้ทางขัดขืน คล้ายจำนนต่อชะตากรรม

นางค่อยๆ หลับตา พร้อมหยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้ม ละลมหายใจที่ติดขัดคล้ายจะหยุดลง

กลิ่นกายหอมหวานจากสตรีตรงหน้าทำให้ลู่เจิงอวี่ไม่อยากปล่อยไปจริงๆ เขาตะบมจูบอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นนางนิ่งไปจึงค่อยๆ ผละออกอย่างอ้อยอิ่ง

รสหวานยังคงติดปลายจมูกจางๆ ดวงตาคมกริบเพ่งมองใบหน้าสตรีที่หลับตาพริ้ม คล้ายกำลังลิ้มรสจูบที่ได้รับ แก้มขาวเนียนเปื้อนน้ำตา ท่าทางดูน่าสงสารจนอดใจไม่อยู่ แต่ลู่เจิงอวี่กลับไม่รู้สึกเช่นนั้น

เลือดภายในร่างเดือดพล่าน ยิ่งได้ลิ้มลองก็ยิ่งอยากได้มากขึ้นอย่างไม่รู้จักอิ่ม

“หึ!” น้ำเสียงทุ้มเล็ดลอดออกมา

มุมปากหนาปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ค่อยๆ จูบเบาๆ อีกครั้ง

“วางใจเถอะ แม้แม่นางจะไร้ประสบการณ์ ข้าจะทำให้จำไม่ลืม และเต็มใจสั่งสอนให้ดีเป็นอาจารย์ที่ดี” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นแนบชิดใบหู

ซูเสวี่ยอวิ๋นได้ยิน ร่างทั้งร่างสั่นระริกกว่าเดิม ราวยืนชิดอยู่ขอบหน้าผาสูง นางค่อยๆ ลืมตา ประสานสายตากับบุรุษตรงหน้า สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนถามอีกครั้ง

“หวังอวี้หลิง…นางอยู่ที่ใดหรือ”

แม้จะอดห่วงสหายไม่ได้ เกรงว่าจะถูกบุรุษผู้นี้ทำร้าย

ลู่เจิงอวี่ประสานสายตากับนาง คล้ายลุ่มหลงจะลดลาย กัดฟันกรอดข่มความปวดหนึบ

“หึ! อย่าสนใจเรื่องของผู้อื่น มาสนใจเรื่องระหว่างข้าและแม่นางจะดีกว่า”

ยามนี้ เขาทนไม่ไหวแล้ว เลือดในกายพล่าน เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบ ๆ รู้สึกปวดหนึบไปทั่วร่าง

ซูเสวี่ยอวิ๋นหลับตา สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ กลืนความรู้สึกนั้นลงไป ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง

นางกัดฟันกรอด ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นทันที

“ท่านมันบุรุษต่ำทราม…”

“บุรุษต่ำทรามผู้นี้…จะทำให้แม่นางมีความสุขได้แน่”