๔ บังคับแต่งงาน

ซูเสวี่ยอวิ๋นถูกบุรุษผู้นี้เคี่ยวกรำตลอดทั้งคืนด้วยความเอาแต่ใจและโลภมากไม่รู้จักพอทั้งคืน กว่านางจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็ไม่รู้ว่ายามใดแล้ว

แต่พอล้มตัวนอนพักผ่อนไปได้ไม่ทันไร กลับได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายกึกก้องราวกับอยู่ข้างหู แม้ว่าจะรู้สึกล้าเหนื่อยจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเพียงใด

นางก็ต้องลุกขึ้นมาดูว่าบุรุษไร้สติผู้นี้กำลังทำสิ่งใดอยู่กันแน่

ความรู้สึกของซูเสวี่ยอวิ๋นในยามนั้น ทั้งอ่อนล้าและง่วงงุนยิ่งนัก นางเพิ่งจะได้นอนพักไม่ถึงชั่วอึดใจ แต่กลับถูกปลุกให้จำต้องลุกขึ้นมาอย่างจำใจไม่อาจหลีกเลี่ยง

ทว่าแม้ว่าจะยังฉงนงุนงงอยู่มากแต่พอได้ยินน้ำเสียงของหวังอวี้หลินเอ่ยเรียกอยู่ตรงหน้า…

หัวใจของนางกระตุกวูบ และได้สติตื่นเต็มตาทันที

ณ ห้องโถงใหญ่สกุลเหอ

ซูเสวี่ยอวิ๋นนั่งเหยียดหลังตรง มือทั้งสองประสานวางบนตักด้วยความประหม่า ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง

นางหลุบสายตาลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าหรือสบตาผู้ใด หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงด้วยความปั่นป่วนที่ตีวนอยู่ในอก

ห้องโถงใหญ่สกุลเหอตั้งอยู่กลางจวน ถัดจากสระบัวพอดี แม้ยามเช้าจะมีแสงแดดคลอจางๆ บรรยากาศกลับเย็นสบายเพราะมีสายลมพัดผ่าน ไม่อบอ้าวร้อนระอุเลยสักนิด ทว่าเหล่าสาวใช้ที่อยู่ในจวนมาหลายปีกลับรู้สึกหนาวเยียบจับกระดูก…หนาวเหน็บยิ่งกว่าฤดูเหมันต์ที่ผ่านมาเสียอีก มิหนำซ้ำยังเงียบงัน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

แม้เรื่องจะวุ่นวายเพียงใด แต่คุณชายเหอและภรรยาก็ยังไม่ลืมที่จะมายกน้ำชาคารวะฮูหยินผู้เฒ่าและมารดา

เหอจื้อหาว หวังอวี้หลินนั่งตรงข้ามลู่เจิงอวี่กับซูเสวี่ยอวิ๋น

หากจำไม่ผิด เหอจื้อหาวเคยได้ยินสหายกล่าวเป็นร้อยครั้งว่ารังเกียจสตรีมิใช่หรือไรกัน มิหนำซ้ำยังไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเฉียดเข้าใกล้สตรีแม้ปลายเส้นผม ทั้งยังแสดงท่าทีไม่ชอบออกมาอย่างชัดเจนและเปิดเผยยิ่งนัก จนเขาอดคิดไม่ได้ว่า คนผู้นี้นั้นคงได้อยู่ผู้คนเดียวไปจนผมขาวโพลนและตายไปอย่างโดดเดี่ยวแน่

แล้วเหตุใด จู่ๆ วันนี้ถึงได้นอนอยู่บนเตียงกับสตรีผู้หนึ่ง?

มิหนำซ้ำสตรีผู้นั้นยังมิใช่ใครอื่น แต่เป็นสหายวัยเยาว์ของภรรยาของเขาอีก!

เหอจื้อหาวไม่รู้จะสรรหาถ้อยคำใดออกมาพูดหรือด่าสหาย

เมื่อวานนี้ เหอจื้อหาวมีเรื่องวุ่นวายให้ปวดหัวมากจริงๆ

ก่อนถึงฤกษ์ที่เขาต้องเข้าเรือนหอ ทุกอย่างกลับตาลปัตรวุ่นวายไปหมด เรือนหอที่เตรียมไว้ล่วงหน้านานหลายเดือนกลับต้องย้ายอย่างกระทันหัน และสาวใช้แจ้งว่าเรือนทางตะวันออกเป็นเรือนรับรองของคุณชายลู่กลับถูกลอบวางยาปลุกกำหนัดในจวน

ตอนนั้น เขาถึงขั้นสั่งให้สาวใช้เชิญหมอมาตรวจและรักษาอาการทว่าอีกฝ่ายกลับกล่าวว่าไร้ประโยชน์ หาใช่เรื่องใหญแต่อันใด เพียงแค่เตรียมน้ำเย็นเยียบให้แช่ตัวและสั่งห้ามผู้ใดเข้าไปเฉียดใกล้เรือนหลังก็พอแล้ว

“เหอะ! นี่หรือมิใช่เรื่องใหญ่ของคุณชายลู่” เหอจื้อหาวเห็นหน้าสหายแล้ว อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงสบถออกมาอย่างเหน็บแนมด้วยความเหลืออด

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา

เกรงว่าถ้อยคำที่กล่าวว่ารังเกียจสตรี ไม่อยากเข้าใกล้ผู้ใด คงเป็นเพียงข้ออ้างที่ยังไม่เจอสตรีที่ถูกใจเท่านั้นกระมัง

ขณะที่สายตาของหวังอวี้หลินยังคงจ้องมองสหายตรงหน้าไม่ลดละ ฉายความหนักอึ้งในใจออกมาอย่างชัดเจน

แม้ว่าบุรุษผู้นี้จะเป็นสหายสนิทของสามีแล้วอย่างไร ทว่าที่ผ่านมานั้นเพียงรู้จักผิวเผิน หาได้สนิทสนม หากเจอหน้าก็เพียงแค่ถามไถ่พูดคุยตามมารยาทเพียงคำสองคำเท่านั้น มิได้รู้จักนิสัยใจคอ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะจัดการเรื่องนี่หรือรับผิดชอบอย่างไร

“เสวี่ยอวิ๋น…เจ้าอยากพักก่อนหรือไม่” น้ำเสียงหวานเจือด้วยความเป็นห่วงเอ่ยขึ้น หลังจากเงียบงันอยู่นาน

หวังอวี้หลินถอนหายใจอีกครั้ง

เรื่องนี้ใหญ่โตมากจริงๆ หวังอวี้หลันรู้จักกับซูเสวี่ยอวิ๋นมาตั้งแต่วัยเยาว์ เป็นสหายกันมาก็เกินครึ่งชีวิต นางได้ยินอีกฝ่ายกล่าวว่า หากต้องออกเรือนแล้วกลายไปเป็นภรรยาของบุรุษใดน มิสู้โกนผมบวชชีละทิ้งชีวิตตลอดไปย่อมดีกว่า ทว่าเรื่องกลับมาถึงขั้นนี้แล้ว

เกรงว่า จากที่จะได้ห่มขาวไปตลอดชีวิตกลับกลายเป็นต้องใส่ชุดสีแดงฉานมงคลเสียมากกว่า

เหตุการณ์เมื่อวานเป็นอย่างไร แม้ซูเสวี่ยอวิ๋นหรือคุณชายลู่สหายของสามีไม่เอ่ยปากพูดถึง ก็หาได้ตาบอดจนมองไม่ออกว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ นอนกอดกายบนเตียงเปลือยเปล่าเช่นนั้น คาดว่าแม้แต่เด็กสามขวบยังมองออก

ซูเสวี่ยอวิ๋นสะดุ้งพอได้ยินน้ำเสียงของสหาย

นางสูดลมหายใจลึกคล้ายข่มความรู้สึกที่ปะทุขึ้นในอก มือทั้งสองข้างบีบแน่น ก่อนจะค่อยๆ ช้อนสายตามองหวังอวี้หลิน

“เมื่อคืนเจ้าไปอยู่ที่ใดหรือ…อวี้หลิน เหตุใดเรือนถึงเงียบงัน จนทำให้ข้ารู้สึกหวั่นใจเป็นห่วงไม่น้อย” ซูเสวี่ยอวิ๋นเอ่ยถามแทน หาได้ตอบกลับประโยคก่อนหน้านั้น คล้ายกลบเกลื่อนไปพลางๆ ไม่จงใจกล่าวถึง

“เหตุใดข้าจึงต้องมานั่งอยู่ที่นี่”

จู่ๆ น้ำเสียงทุ้มของลู่เจิงอวี่แทรกขึ้น เจือด้วยความไม่พอใจทั้งแววตาและสีหน้าท่าทาง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วกล่าวต่อ “ข้ายังมีงานล้นมือที่ต้องสะสาง หาได้มีเวลามานั่งพูดคุยหรือจิบน้ำชาไปโดยเปล่าประโยชน์”

พอสิ้นถ้อยคำนั้น ไม่ว่าผู้ใด หรือแม้แต่เหล่าสาวใช้ต่างพากันค่อยๆ หันไปมองด้วยสีหน้าขมวมมุ่นอย่างไม่เข้าใจทันที

“เหอะ! นางเป็นสตรี” ฮูหยินผู้เฒ่าเหอกระแทกเสียงตอบกลับ ถึงกลับถอนหายใจเฮือกหนึ่งดังสะท้อน แฝงความกดดันแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งเรือนทันที

“เจ้าทำนางเสียหายลู่เจิงอวี่! งานของเจ้าหรือจะสำคัญกว่าต้องรับผิดชอบสตรี”

อย่างไรก็ฮูหยินผู้เฒ่าเหอเห็นบุรุษผู้นี้มาตั้งแต่เล็ก เรียกได้ว่าเติบโตมาพร้อมกับหลานชายของนาง แม้ไม่ได้เลี้ยงดูอย่างใกล้ชิด แต่ก็ได้อบรมสั่งสอนบ้าง เดิมทีนั้นตนก็ปราบปลื้มในความขยันของลู่เจิงอวี่ไม่ได้ สกุลลู่ของอีกฝ่าย แม้ไม่ใช่จวนสกุลนาง แต่ก็ร่ำรวยยิ่งกว่าขุนนางสูงส่งบางคนเสียอีก

วันๆ นางได้ยินแต่หลานชายเอากล่าวว่าบุรุษหนุ่มสกุลลู่ผู้นี้แต่ทำงาน หาได้เที่ยวเล่นเหมือนบุรุษหนุ่มในวัยเดียวกันไม่

ทว่าพอฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินถ้อยคำที่ออกจากปากอีกฝ่าย แม้ไม่เชื่อหู แต่น้ำเสียงนั้นกลับดังแจ่มชัดอยู่ในหู นางผิดหวังจริงๆ

นึกว่าจะรู้ความเสียอีก

ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอีกครั้ง “รับผิดชอบนางซะ อย่าได้ทำให้เรื่องยุ่งยากไปมากกว่าเดิมลู่เจิงอวี่ หากไม่พึงพอใจคุณหนูผู้นี้ ก็คงไม่ลากขึ้นเตียงไปด้วยกระมัง”

“ข้าถูกวางยาปลุกกำหนัด” ลู่เจิงอวี่ตอบกลับไปอย่างทันที สายตาคมกริบตวัดมองฮูหยินผู้เฒ่าอย่างแข็งกร้าว หากไม่ใช่เพราะเขาถูกวางยาปลุกกำนัน มีหรือจะคว้าสตรีใดก็ได้ขึ้นเตียงด้วย

“นางจะไม่เสียหายอันใด หากปิดปากเงียบและเสแสร้งตาบอดมองไม่เห็น มิใช่เพราะจับมานั่งอยู่กลางห้องโถงราวกับประจาน ทำให้นางต้องขายหน้าเช่นนั้น”

“ลู่เจิงอวี่!” เหอจื้อหาวตวาดลั่นทันที เขาไม่นึกว่าจะได้ยินถ้อยคำนี้ออกมาจากปากสหาย

คราแรกเขาเห็นใจว่าเรื่องนี้คงพลาดพลั้ง หาได้มีผู้ใดเต็มใจหรือจงใจให้เกิด เพราะสภาพของลู่เจิงอวี่แม้ไม่ได้เมามาย ก็เป็นกึ่งไร้สติด้วยฤทธิ์ของยา มิหนำซ้ำ พอฟังถ้อยคำของซูเสวี่ยอวิ๋น เกรงว่าคงเพียงแค่ต้องการภรรยาของเขา หาได้มีจุดประสงค์อื่นใด

นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินถ้อยคำเห็นแก่ตัวออกมาจากปากของคนผู้นี้แทน ทั้งปัดความรับผิดชอบ ทั้งเหยียดหยามและดูแคลนสตรี

“ช่างเถอะเจ้าค่ะ…”

จู่ๆ น้ำเสียงหวานของซูเสวี่ยอวิ๋นเอ่ยขึ้นแผ่วเบา หลังจากนั่งเงียบอยู่หลายขณะ ริมฝีปากบางเม้มแน่น รวบรวมความกล้า มองฮูหยินผู้เฒ่าตรงหน้าอย่างน้อมนอบ

ซูเสวี่ยอวิ๋นกล่าว “เรื่องผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าหาได้ติดใจอันใด เพียงอยากร้องขอให้สกุลเหอช่วยปิดปากและเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับเท่านั้น”

นางเองก็ไม่ได้รู้สึกพึงพอใจในตัวบุรุษผู้นี้ ซ้ำยังรู้สึกรังเกียจเสียมากกว่า หาได้อยากรู้จักหรือข้องเกี่ยวไปมากกว่านี้แล้ว ส่วนเหตุการณ์เมื่อคืนก็เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งที่นางอยากลืมเลือน

ลู่เจิงอวี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกริบปรายมองสตรีข้างกาย จู่ๆ เหตุการณ์เมื่อคืนกลับแวบเข้ามาในความคิด เรือนร่างอรชร ผิวขาวเนียนและรสชาติหอมหวานพลันทำให้ชะงักไปชั่วขณะ

เขากระแอมไอกลบเกลื่อนความรู้สึก น้ำเสียงทุ้มเย็นเยียบเอ่ย “เมื่อคืนเป็นนางที่เต็มใจ ข้าขับไล่ออกไปแล้ว แต่กลับไม่ยอมลดละ…ยามนี้ หากจะมาเรียกร้องสิ่งใด เช่นนั้น ต่อให้ตายไปชาตินี้ก็อย่างหวังว่าจะได้!”

ในเมื่อสตรีผู้นี้ไม่ได้ติดใจอันใด เมื่อคืนที่ผ่านมาทั้งเขาและนางต่างก็สุขสมกันไปแล้ว นั่นหมายความว่า พึงพอใจกันทั้งสองฝ่ายมิใช่หรืออย่างไร

แต่เหตุใดผู้อื่นถึงได้ร้อนรนราวกับถูกน้ำร้อนลวกกัน?

ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินแล้วรู้สึกว่าไม่เหมาะสม

อย่างไรเสีย คุณหนูเป็นสตรี ไม่เพียงจะถูกเอาเปรียบอย่างเดียวแต่กลับถูกหยามน้ำใจ มิหนำซ้ำยังถูกดูแคลนอีก นางเองก็เป็นสตรี เห็นเรื่องนี้แล้วอย่างไรก็ยอมไได้

ฮูหยินผู้เฒ่าลุกขึ้นพรวดทันที ลืมอายุที่มากเกินครึ่งไปชั่วขณะ นางถอนหายใจฮึดฮัด “หึ! เช่นนั้น คุณชายลู่อย่าได้คิดว่าจะก้าวออกไปจากจวนสกุลเหอได้ง่ายๆ หากไม่ได้คิดรับผิดชอบในสิ่งที่ก่อเอาไว้! จะคอยให้ผู้ใดเช็ดล้างให้กัน!”